خانوم شیرین

اگر بدانی وقتی نیستی چقدر بیهوده ام، تلخم ، خرابم ، هیچم... اگر بدانی هیچوقت نمیروی حتی به خواب...

عباس معروفی

دلم میخواست چیز محکمی به او بگویم که بداند چقدر دوستش دارم گفتم: تو مسیح منی!

عباس معروفی

اینکه هر وقت خودم را در آینه می‌بینم؛ یاد تو می‌افتم یعنی چقدر عاشق توام؟ کجای تنم دنبالت بگردم که نباشی؟

عباس‌ معروفی

احساسات پایدار نیستند، عزیز دلم؛ مثلاً ممکن است شبی با حرف‌های یک نفر تا صبح از ذوق خوابت نبرد، و شبی دیگر با حرف‌های همان آدم، از درد تا صبح به خودت بپیچی.

از خواب خسته ام ؛ به چیزی بیشتر از خواب نیاز دارم چیزی شبیه بیهوشی، برای زمان طولانی. شاید هم از بیداری خسته ام؛ از این که بخوابم و تهش بیداری باشد... کاش می شد سه سال یا شش سال یا نه سال خوابید و بعد بیدار شد. نشد هم .. نشد.

عباس معروفی

گفت: «مرا یادت هست؟» دویدم و در راه فکر کردم که من چه یادی دارم، چرا یادم به وسعت همه تاریخ است؟ و چرا آدم‌ها در یاد من زندگی می‌کنند و من در یاد هیچ‌کس نیستم؟

عباس معروفی

گفتم چند دقیقه این جا بنشین و به من تکیه بده. گفت کارم از تکیه گذشته، دلم می‌خواهد توی بغلت بمیرم!

عباس معروفی

به‌جز حضور تو، هيچ‌چيز اين جهان بيكرانه را جدي نگرفته‌ام، حتي عشق را!

حسین پناهی

من چشم خورده ام مادربزرگ...💔

من چشم خورده ام مادربزرگ! گم کرده ام در هیاهوی شهر آن نظر بند سبز را که در کودکی بسته بودی به بازوی من در اولین حمله ناگهانی تاتار عشق خمره دلم بر ایوان سنگ و سنگ شکست دستم به دست دوست ماند پایم به پای راه رفت من چشم خورده ام من چشم خورده ام؛ من تکه تکه از دست رفته ام در روز روز زندگانیم…

حسین پناهی

در گوشه‌ی گاهواره‌ی چشمانت معصومیت حسین پناهی خواب‌ست

بهدین اروند