روزهای بعد از ۲۷🪄

🤲🏻🤍

قطعاً تلخ‌ترین قسمت زندگی اونجاست که به خودت میگی: چی فکر میکردم و چی شد!

شب به‌خیر و ماچ.

کاش یک نفر بود که زل می‌زدم به چشم‌هاش و می‌پرسیدم چرا جداً؟ و اون می‌دونست چرا. واقعا کاش فقط یکی بود که می‌دونست چرا باید رنج‌هایی رو بکشم که هیچ‌چیزی رو تو زندگیم تغییر نمی‌دن‌. که اصلا لازم نبود اتفاق بی‌افتن.

چه خوشکلن.

«یه روز همه اون وقت‌هایی که هیچکس نبود؛ ولی تو بودی رو جبران می‌کنم.»

بریم نودل بخوریم؟

«شما ارزشمندی؛ به شرطِ آنکه در جایی باشی که ارزش‌ها را بشناسند.»

yes!

«کاش سهم هر زنی، مردی باشد که به او یادآوری کند زندگی همه‌اش مسئولیت داشتن نیست! خندیدن، رقصیدن و عاشقی کردن هم هست»

من، همین منِ ساده.. باور کن برای یکبار برخاستن؛ هزاران بار فرو افتاده‌ام.

از لحاظ روحی نیاز دارم خاک ایران رو ترک کنم.

دیگه نمیتونم با انجام کارهای روتین خودمو نجات بدم، باید راه نجات تازه‌ای پیدا کنم.

بدونیم!

این روزها همه‌ش از خودم میپرسم: ما واقعا در پیِ هیچ دویدیم؟

شب دختر خانومایِ خوشکل و نازم بخیر.

نمیدونم چجور بگم، اما اصولاً موفقیت و زندگی خوب و پیشرفت، با بچه‌ی خوبِ خانواده بودن در تضاده، و شما باید یه جاهایی واقعاً جسور باشی!

بخوابیم. شاید فردا آدم بهتری بودم.