چنین گفت ابن‌تیمیه

شیخ‌ الاسلام ابن‌ تیمیه رحمه‌ الله: «اخلاص، آستانه و سرآغاز بندگی الله است. اگر اخلاص نباشد انسان حقیقت بندگی را در وجود خود احساس نخواهد کرد و هر چه بندگی الله در دل ریشه‌دارتر و کامل‌تر شود، انسان نیز عبادت پروردگارش را نیکوتر و شایسته‌تر انجام خواهد داد.» (مجموع الفتاوى: ۱۰/۱۸۷) https://t.me/ibnTaymiyyahFa

شیخ الإسلام ابن تیمیه رحمه الله: «مبنای شرک و دیگر بدعت‌ها بر دروغ و افتراست و به همین دلیل هر کس به هر اندازه از توحید و سنت دور باشد به همان میزان به شرک، بدعت و افترا نزدیک است.» (اقتضاء الصراط المستقيم: ۲۸۱/۱) https://t.me/ibnTaymiyyahFa

🎥 دفاع شیخ محمد الحسن ولد الددو الشنقیطی حفظه الله از شیخ الاسلام ابن تیمیه رحمه الله در مقابل تهمت‌ #لامذهبیت ✔️ با ذکر منبع نشر دهید. ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ✔️ریان فارسی: عقیده و احکام اهل سنت و جماعت ⌛️🩵https://t.me/rayyan_farsi

🎥 دفاع شیخ محمد الحسن ولد الددو الشنقیطی حفظه الله از شیخ الاسلام ابن تیمیه رحمه الله در مقابل تهمت‌های حافظ سبکی رحمه الله و امثال ایشان ✔️ با ذکر منبع نشر دهید. ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ✔️ریان فارسی: عقیده و احکام اهل سنت و جماعت ⌛️🩵https://t.me/rayyan_farsi

🎥 شیخ الاسلام ابن تیمیه رحمه الله از زبان یکی از بزرگ‌ترین متخصصین علم رجال و تراجم عصر حاضر دکتر بشار عواد معروف حفظه الله ◾️با ذکر منبع نشر دهید. ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ◾️ریان فارسی: عقیده و احکام اهل سنت و جماعت 🌐 https://t.me/rayyan_farsi

🎥 همت والای شیخ الاسلام ابن تیمیه رحمه الله - شیخ عبدالکریم الخضیر ☑️ با ذکر منبع نشر دهید. ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ ☑️ریان فارسی : عقیده و احکام اهل سنت و جماعت ⌛️🩵https://t.me/rayyan_farsi

شیخ‌ الإسلام ابن‌ تیمیه رحمه‌ الله می‌فرماید: «برترین مقصدی که بنده می‌تواند داشته باشد، (عمل برای دیدن) وجه الهی‌ست. این مهم بزرگ‌ترین خواسته، والاترین آرزو و عالی‌ترین مقصد اوست. دیدار وجه پروردگار، از هر نعمتی برتر و دوست‌داشتنی‌تر است. چنان‌ که در حدیث صحیح دربارهٔ اهل بهشت آمده است: «آنگاه پرده کنار زده می‌شود و آنان پروردگار خود را می‌بینند و الله نعمتی محبوب‌تر از نگاه به چهره‌ی خود به آنان عطا نکرده است و این همان (زیاده) است.» (جامع المسائل: ۶/۱۴) https://t.me/ibnTaymiyyahFa

• سخن شیخ‌ الاسلام در رد کسانی است که نخستین واجب شرعی را «نظر» (استدلال عقلی) و «شناخت آفریدگار از طریق اثبات وجود او» می‌دانند. شیخ الاسلام ابن تیمیه رحمه الله می‌فرماید: «و پیامبر صلی‌ الله‌ علیه‌ وسلم هیچ‌ یک از مردم را در آغاز دعوت، به نظر (اندیشیدن و استدلال عقلی) یا صرفا به اثبات وجود آفریدگار دعوت نکرد بلکه نخستین چیزی که آنان را به آن دعوت کرد، شهادتین بود.» (درء تعارض العقل والنقل: ۶/۸) https://t.me/ibnTaymiyyahFa

✓ تصحیح مفهومی اشتباه مردم در نخستین واجب شرعی‌ای که به آن مکلّف‌اند، با یکدیگر متفاوت‌اند. شیخ الاسلام ابن تیمیه رحمه الله در این مورد می‌فرماید: «نخستین تکلیف و واجب شرعی با توجه به وضعیت افراد، متفاوت است. ممکن است چیزی برای فردی اولین واجب باشد اما برای دیگری این چنین نباشد. (به عنوان مثال) کافری که به سن تکلیف می‌رسد، نخستین واجب شرعی که به آن فراخوانده می‌شود، گفتن شهادتین است اما فرد مسلمان، اگر وضو نداشته باشد، ابتدا به طهارت و سپس به نماز و دیگر واجبات شرعی که هنوز انجام نداده، مأمور می‌شود. به‌ طور کلی باید دانست که ترتیب واجبات در شریعت، برای همهٔ مردم یکسان نیست بلکه با توجه به شرایط افراد تفاوت می‌کند، همان‌گونه که ممکن است انجام کاری بر فردی واجب باشد اما بر دیگری واجب نباشد، ممکن است فردی در آغاز به انجام کاری مأمور شود که دیگری در ابتدا به آن مأمور نمی‌شود. کما این که زکات تنها بر برخی از مردم واجب است ولی همگی به نماز مأمورند اما در مورد مقدمات و واجبات نماز یکسان نیستند. کسی که وضو گرفتن و خواندن سورهٔ فاتحه و چنین اموری را به‌ درستی می‌داند، مأمور است آن‌ها را انجام دهد اما کسی که آن‌ها را نمی‌داند، نخستین وظیفه‌اش یاد گرفتن آن‌هاست. بنابراین آنچه در ابتدا از امور نماز به یک نفر دستور داده می‌شود، لزوما همان چیزی نیست که در آغاز به دیگری دستور داده می‌شود.» (درء تعارض العقل والنقل: ۸/ ۱۶ـ۱۷) https://t.me/ibnTaymiyyahFa

• محنت‌ها و وفات ایشان دشمنان ابن‌ تیمیه در بسیاری از محاکمه‌ها و سختی‌هایی که بر او گذشت، همان کسانی بودند که دربارهٔ او حکم صادر می‌کردند؛ یعنی گروهی از فقیهانی که مخالفت او با فتواها و دیدگاه‌هایشان را برنمی‌تافتند و همچنین برخی از صوفیان و اهل کلام. او چندین بار به زندان افتاد از جمله در سال ۷۰۵ هجری، در روز جمعه، ۲۶ رمضان، زندانی شد. در شب عید، او را به محل دیگری، در زندانی زیرزمینی، منتقل کردند و یک سال کامل در آنجا در حبس ماند، تا اینکه در ۲۳ ربیع‌ الاول سال ۷۰۷ هجری از زندان آزاد شد. سپس بار دیگر، به‌ سبب شکایت برخی از صوفیان، زندانی شد و در سال ۷۰۹ هجری، در روز عید فطر، از زندان آزاد گردید. بار دیگر نیز در سال ۷۲۶ هجری مورد محاکمه قرار گرفت. او را از فتوا دادن منع کردند و در روز جمعه، دهم شعبان، بازداشت نمودند. این بار، دو سال و چند ماه در زندان ماند و سرانجام در همان زندان، در شب دوشنبه، بیستم ذی‌ القعده سال ۷۲۸ هجری، چشم از جهان فروبست. جمعیتی بی‌شمار در تشییع پیکرش شرکت کردند؛ چنان‌که شمار آنان قابل شمارش نبود. این صحنه، نمونه‌ای روشن از سخن امام احمد بود که می‌گفت: «به اهل بدعت بگویید: میان ما و شما، تشییع جنازه‌ها داوری خواهند کرد.» بدین‌گونه، ابن‌ تیمیه در ۶۷ سالگی از دنیا رفت در حالی که سراسر زندگی‌اش سرشار از دعوت به اسلام، جهاد، تدریس، فتوا، تألیف، مناظره و دفاع از منهج سلف بود. او هرگز ازدواج نکرد، کنیزی نیز اختیار ننمود و مالی از خود بر جای نگذاشت. الله متعال شیخ‌ الاسلام را با رحمت گستردهٔ خویش بیامرزد، او را در بهشت وسیع خود جای دهد و از جانب ما و از سوی اسلام و مسلمانان، بهترین پاداش را به او عطا فرماید. ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ (از کتاب «شرح العقیدة الواسطیة» نسخهٔ منتشرشده توسط سایت الدرر السنیة) https://t.me/ibnTaymiyyahFa

۱۰- بدر الدین عینی، فقیه حنفی و صاحب کتاب «عمدة القاري شرح صحیح البخاری» (متوفای ۸۵۵ هـ)، دربارهٔ شیخ الاسلام ابن‌ تیمیه می‌گوید: «او امامی برجسته، دانشمندی ممتاز، پرهیزکار، پاک‌سرشت و با‌ورع بود؛ پیشتازی کم‌نظیر در حدیث، تفسیر، فقه و اصول فقه. با استدلال‌های محکم و تحقیقات دقیق خود، چون شمشیری برنده در برابر اهل بدعت ایستاد. او عالمی بود که برای پاسداری از دین می‌کوشید، مردم را به نیکی فرمان می‌داد و از بدی بازمی‌داشت. همتی بلند، شجاعتی مثال‌زدنی و جرأتی کم‌نظیر داشت. بسیار اهل ذکر، روزه، نماز و عبادت بود؛ زندگی ساده‌ای داشت و به اندک قانع بود، بی‌آنکه در پی مال و رفاه دنیا باشد. مجالس وعظ او سرشار از خیر و هدایت بود و آثار و تألیفاتش از جایگاهی بلند و پذیرشی گسترده برخوردار بود. همچنین فتاوایی استوار و مستدل داشت که بر پایهٔ دلیل و برهان استوار بودند.» [۱] سپس در دفاع از ابن‌ تیمیه و نکوهش کسانی که به او طعنه می‌زدند، می‌گوید: «آنان مانند سوسکی هستند که از بوی گل جان می‌دهد یا همچون خفاشی که از نور خورشید آزار می‌بیند زیرا چشمش توان دیدن روشنایی را ندارد. اینان نه قدرت تشخیص دارند و نه اندیشه‌ای استوار و جز مشتی انسان پوچ، بی‌ارزش و یاوه‌گو نیستند و آن کسی که از آنان تکفیر می‌کند نیز کسی است بی‌نام‌ونشان، بی‌مقدار و بی‌اعتبار؛ افرادی که نه شأنی دارند و نه سخنشان ارزشی دارد.... آنچه میان اهل علم شهرتی آشکار و فراگیر دارد، این است که شیخ، امام، عالم و علامه، تقی‌ الدین ابن‌ تیمیه، از بلندآوازه‌ترین و برجسته‌ترین دانشمندان و از روشن‌ترین نمونه‌های فضیلت و کمال بود. ادب، شخصیت و منش او، جان‌ها را طراوت می‌بخشید و سخنان برگزیده و سنجیده‌اش دل‌ها را به وجد و حرکت درمی‌آورد. آثار او از بهترین و پخته‌ترین ثمرات اندیشه‌ای ژرف و نبوغی کم‌نظیر بود؛ آثاری که از هرگونه تکلف، خشونت و زشتی در بیان، به‌دور بودند. او پرده از چهرهٔ معانی پنهان برمی‌داشت و لطایف دانش را با بیانی شیوا و بدیع آشکار می‌ساخت همچنین مدافعی استوار از دین در برابر حملات زندیقان و ملحدان بود و در نقد و بررسی روایات منسوب به سید المرسلین صلی‌ الله‌ علیه‌ وسلم و نیز آثار نقل‌شده از صحابه و تابعین، از برجسته‌ترین صاحب‌نظران به‌شمار می‌رفت.» [۱] ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ [۱]: (الرد الوافر: ۲۴۴ـ۲۴۵) در تقریظ خود بر این کتاب چنین گفته است. https://t.me/ibnTaymiyyahFa

۷- ابو محمد بِرْزالی، قاسم بن محمد، اشبیلی الاصل دمشقی (متوفای ۷۳۸ هـ)، دربارهٔ ابن‌ تیمیه می‌گوید: «او امامی بود که در همهٔ علوم، همتایی نداشت و به مرتبهٔ اجتهاد رسیده بود؛ به‌ گونه‌ای که همهٔ شرایط یک مجتهد را در خود جمع کرده بود. هرگاه از تفسیر قرآن سخن می‌گفت، مردم از گستردگی محفوظاتش، شیوهٔ زیبای بیانش و انصافش در بررسی دیدگاه‌ها شگفت‌زده می‌شدند. به هر نظری، به‌ اندازهٔ شایستگی‌اش بها می‌داد؛ یکی را ترجیح می‌داد، دیگری را تضعیف می‌کرد و برخی را با دلیل رد می‌نمود. در هر دانشی که وارد می‌شد، حاضران را به شگفتی وا‌می‌داشت. با این همه، مردی زاهد، اهل عبادت، دلبسته الله، بی‌اعتنا به دنیا و دعوتگر مردم به سوی الله بود.» [۱] ۸- ابو الحجاج مِزِّی دمشقی، فقیه و محدث شافعی، صاحب کتاب «تهذيب الكمال» (متوفای ۷۴۲ هـ)، دربارهٔ شیخ‌ الاسلام می‌گوید: «نه من کسی همانند او دیده‌ام و نه او همانندی برای خود دیده بود. همچنین کسی را ندیده‌ام که از او به کتاب الله و سنت پیامبر صلی‌ الله‌ علیه‌ وسلم آگاه‌تر و در عمل به آن‌ها پایبندتر باشد.» او در جای دیگری نیز گفته است: «در چهارصد سال گذشته، همانند او دیده نشده است.» [۲] ۹- ابن حجر عسقلانی، فقیه و محدث شافعی، صاحب «فتح الباری» (متوفای ۸۵۲ هـ)، دربارهٔ ابن‌ تیمیه می‌گوید: «از شگفتی‌های روزگار آن است که این مرد، بیش از هر کس دیگری در برابر اهل بدعت ـ مانند رافضیان، حلولیه و اتحادیه ـ ایستادگی کرد. آثار و تألیفات او در رد این گروه‌ها فراوان و مشهور است و فتاوایش در این زمینه آن‌قدر زیاد است که قابل شمارش نیست.» [۳] او همچنین می‌گوید: «اگر شیخ تقی‌ الدین هیچ فضیلتی جز این نداشت که شاگرد مشهوری چون شمس‌ الدین ابن قیم جوزیه ـ صاحب آن همه آثار ماندگار که موافق و مخالف از آن بهره برده‌اند ـ تربیت کرده است، همین برای اثبات عظمت جایگاه او کافی بود. چه رسد به اینکه پیشوایان بزرگ عصرش، از شافعیان و دیگر مذاهب ـ افزون بر حنبلیان ـ همگی بر برتری علمی، ژرفای فهم و جایگاه ممتاز او گواهی داده‌اند.» [۴] ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ [۱]: (الرد الوافر: ۲۰۳) [۲]: (مصدر سابق: ۲۱۴) [۳]: (مصدر سابق: ۲۳۱) در تقریظ خود بر این کتاب چنین گفته است. [۴]: (مصدر سابق: ۲۳۱) در تقریظ خود بر این کتاب چنین گفته است. https://t.me/ibnTaymiyyahFa

۳- تقی‌الدین سبکی رحمه الله، فقیه شافعی، دربارهٔ ابن‌ تیمیه می‌گوید: «او از جایگاهی والا، دانشی گسترده، و تسلطی شگفت بر علوم شرعی و عقلی برخوردار بود. هوش سرشار، قدرت اجتهاد و مهارت او در علوم مختلف، به اندازه‌ای بود که وصف آن دشوار است.» سپس می‌افزاید: «در نگاه من، مقام او حتی از این نیز بالاتر است. همچنین الله متعال زهد، ورع، دینداری، دفاع از حق، پایداری در راه آن بدون هیچ انگیزه‌ای جز رضایت الهی، پیروی از روش سلف، و پایبندی کامل به آن را در وجودش جمع کرده بود. در این روزگار، بلکه در روزگاران بسیار، کمتر کسی را می‌توان همانند او یافت.» [۱] ۴- محمد بن عبدالبر سبکی، فقیه شافعی (متوفای ۷۷۷ هـ)، می‌گوید: «با ابن‌ تیمیه جز نادان یا صاحب هوا و هوس دشمنی نمی‌کند. نادان نمی‌داند چه می‌گوید، و اهل هوا، پس از شناخت حقیقت، هوسش او را از پذیرش آن بازمی‌دارد.» [۲] ۵- کمال‌ الدین ابن زملکانی، فقیه شافعی و از مخالفان ابن‌ تیمیه (متوفای ۷۲۷ هـ)، دربارهٔ او می‌گوید: «هرگاه دربارهٔ دانشی از او سؤال می‌شد، شنونده گمان می‌کرد که او جز همان علم، دانشی ندارد زیرا در آن چنان تبحری داشت که هیچ‌کس را همتای او نمی‌دیدی. فقهای مذاهب مختلف، هرگاه با او همنشین می‌شدند، در مذهب خود مطالبی از او می‌آموختند که پیش از آن نمی‌دانستند. کسی را نمی‌شناسم که با او مناظره کرده و او را مغلوب ساخته باشد. در هر دانشی، چه از علوم شرعی و چه از علوم دیگر، هرگاه سخن می‌گفت، بر اهل آن علم برتری می‌یافت. در پانصد سال گذشته، کسی را حافظ‌تر از او ندیده‌اند.» [۳] ۶- ابن دقیق العید، فقیه بزرگ مالکی و سپس شافعی (متوفای ۷۰۲ هـ)، دربارهٔ ابن‌تیمیه می‌گوید: «وقتی با ابن‌ تیمیه دیدار کردم، مردی را دیدم که گویا همهٔ علوم در برابر چشمانش حاضر بودند؛ هرچه را می‌خواست، از آن‌ها برمی‌گرفت و هرچه را نمی‌خواست، رها می‌کرد.» [۴] ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ [۱]: (الرد الوافر: ۶۹) [۲]: (مصدر سابق: ۹۶) [۳]: (مصدر سابق: ۹۵) [۴]: (مصدر سابق: ۱۰۵) https://t.me/ibnTaymiyyahFa

۲- شمس‌ الدین ذهبی، فقیه شافعی و صاحب کتاب «سیر أعلام النبلاء» (متوفای ۷۴۸ هـ)، دربارهٔ ابن‌ تیمیه می‌گوید: «ابن تیمیه بزرگ‌تر از آن است که کسی مانند من بخواهد او را معرفی یا توصیف کند. اگر میان رکن و مقام از من سوگند بخواهند، سوگند یاد می‌کنم که هرگز کسی همانند او را با چشم خود ندیده‌ام و به الله سوگند، خود او نیز همانندی برای خویش ندیده بود.» ذهبی در جای دیگری نیز می‌نویسد: «او از کودکی قرآن و فقه را فراگرفت، به مناظره و استدلال پرداخت و پیش از رسیدن به سن بلوغ، در این زمینه‌ها مهارت یافت. در علوم مختلف، به‌ ویژه تفسیر، به مقام والایی رسید و در حدود بیست‌ سالگی فتوا می‌داد، تدریس می‌کرد و کتاب می‌نوشت. در حالی که استادانش هنوز زنده بودند، به یکی از بزرگ‌ترین عالمان عصر خود تبدیل شد. آثار ارزشمند او در سراسر سرزمین‌های اسلامی شهرت یافت و در آن زمان، شمار نوشته‌هایش به حدود چهار هزار دفتر یا بیشتر می‌رسید. سال‌ها در روزهای جمعه، قرآن را از حفظ تفسیر می‌کرد. از هوشی سرشار برخوردار بود. روایات فراوانی از حدیث شنیده بود و بیش از دویست استاد داشت. دانش او در تفسیر، به نهایت رسیده بود. در حفظ احادیث، شناخت راویان و تشخیص صحیح و ضعیف آن‌ها، همتایی نداشت. در فقه و آگاهی از دیدگاه‌های صحابه و تابعین ـ افزون بر مذاهب چهارگانه ـ نظیری برای او نمی‌شناسم. در شناخت ادیان، مذاهب، علم اصول و علم کلام نیز همانندی نداشت. بهرهٔ خوبی از زبان عربی داشت و در این مورد بسیار توانمند بود. آگاهی او از تاریخ و سیره، شگفت‌انگیز بود. اما شجاعت، جهاد و دلاوری او، فراتر از آن است که در وصف بگنجد. او از بخشنده‌ترین و سخاوتمندترین مردم بود و در زهد و قناعت، به کمترین خوراک و پوشاک بسنده می‌کرد.» [۱] ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ [۱]: (الرد الوافر: ۶۷) https://t.me/ibnTaymiyyahFa

• ثنا و تمجید علما از او شیخ‌ الاسلام ابن‌ تیمیه نه‌ تنها از سوی دوستان و شاگردانش بلکه حتی از جانب هم‌عصران، همتایان علمی و شماری از مخالفانش نیز مورد ستایش قرار گرفته است. ابن ناصر الدین دمشقی در کتاب مشهور خود «الرد الوافر» نام بیش از هشتاد تن از علمای هم‌عصر ابن‌ تیمیه را که از او به نیکی یاد کرده‌اند، گرد آورده است. او این کتاب را در رد محمد بن محمد عجمی، مشهور به علاء بخاری (متوفای ۸۴۱ هـ)، نگاشت؛ کسی که ادعا کرده بود هر کس ابن‌ تیمیه را «شیخ‌ الاسلام» بنامد، کافر است. آنچه در ادامه می‌آید، گزیده‌ای از سخنان برجسته‌ترین علمای عصر ابن‌ تیمیه و نیز روزگار ابن ناصر الدین دربارهٔ اوست. از نقل سخنان شاگردان نامدارش، مانند ابن قیم، ابن کثیر و ابن عبدالهادی خودداری شده است زیرا ستایش آنان از استادشان فراوان و شناخته‌شده است. از جمله کسانی که جایگاه علمی و منزلت ابن‌ تیمیه را ستوده‌اند، می‌توان به علمای ذیل اشاره کرد: ۱- ابن سید الناس رحمه الله، صاحب کتاب «عيون الأثر في المغازي والشمائل والسير» (متوفای ۷۳۴ هـ)، است. او دربارهٔ ابن‌ تیمیه می‌گوید: «او را از بزرگ‌ترین علمای روزگار خود یافتم؛ کسی که بهره‌ای عظیم از علوم برده بود و نزدیک بود همهٔ سنت‌ها و آثار را از حفظ داشته باشد. اگر در تفسیر سخن می‌گفت، پرچمدار این دانش بود، اگر در فقه فتوا می‌داد، به بالاترین مرتبهٔ آن رسیده بود، اگر از حدیث سخن می‌گفت، پیشوای این علم و از برجسته‌ترین حافظان آن بود و اگر دربارهٔ ادیان و مذاهب گفت‌وگو می‌کرد، هیچ‌کس را آگاه‌تر، گسترده‌ دانش‌تر و تواناتر از او در این زمینه ندیدم. او در هر دانشی بر هم‌عصران خود برتری داشت. هر کس که او را دیده بود، مانندش را ندیده بود و خود او نیز همانندی برای خویش نمی‌شناخت.» [۱] ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ [۱]: (الرد الوافر: ۵۷) https://t.me/ibnTaymiyyahFa

• جهاد او شیخ‌ الاسلام ابن‌ تیمیه رحمه‌ الله با زبان، قلم و عمل خود در راه الله جهاد کرد. در برابر حمله مغولان ایستاد، مسلمانان را به مقاومت در برابر آنان فراخواند و در نبرد «شَقْحَب» در سال ۷۰۲ هجری، در صفوف مقدم حضور یافت. او همچنین در نبرد «مرج الصفر» در برابر مغولان پایداری کرد و نزد غازان، پادشاه مغول، رفت و با شجاعتی کم‌نظیر با او سخن گفت؛ سخنانی که حاضران را به شگفتی واداشت. همچنین هنگامی که سلطان مصر در آستانهٔ واگذاری سرزمین‌های اسلامی به مغولان قرار گرفت، ابن‌ تیمیه با صراحت او را مورد خطاب قرار داد و از این کار برحذر داشت. ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ (از کتاب «شرح العقیدة الواسطیة» نسخهٔ منتشرشده توسط سایت الدرر السنیة) https://t.me/ibnTaymiyyahFa

• صفات اخلاقی و ظاهری از نظر اخلاقی، ابن‌ تیمیه مردی کریم و بخشنده بود و سخاوت در وجودش ریشه داشت، نه اینکه آن را به‌ تکلف نشان دهد. شجاع، زاهد و بی‌اعتنا به دنیا بود و دل‌بستگی‌ای به مظاهر آن نداشت حتی بسیاری از امور مباح را نیز ترک می‌کرد، از بیم آنکه مبادا به حرام کشیده شود. از نظر ظاهری، چهره‌ای گندمگون روشن داشت. موهای سر و ریشش سیاه بود و موی سپید اندکی داشت. موهایش تا نرمه گوش‌هایش می‌رسید. چشمانی نافذ و گویا داشت، قامتش متوسط، شانه‌هایش پهن، صدایش رسا، سخنش شیوا و روان و در خواندن بسیار سریع بود. گاهی تندی در او دیده می‌شد، اما آن را با بردباری و حلم مهار می‌کرد. [۱] ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ [۱]: (الدرر الكامنة لابن حجر: ١٥١/١ | این سخنان را از ذهبی نقل نموده است.) https://t.me/ibnTaymiyyahFa

• مؤلفات او ذهبی دربارهٔ آثار شیخ‌ الاسلام ابن‌ تیمیه می‌گوید: «آثار شیخ‌ الاسلام تقی‌ الدین ابو العباس احمد بن تیمیه رضي الله عنه را گردآوری کردم و شمار آن‌ها را نزدیک به هزار اثر یافتم سپس آثار دیگری نیز از او دیدم.» [۱] همچنین شاگردش ابو عبدالله بن رشیق مالکی (متوفای ۷۴۹ هـ)، کتابی با عنوان «أسماء مؤلفات شيخ الإسلام ابن تيمية» دربارهٔ فهرست آثار او تألیف کرد. [۲] ابن‌ تیمیه در نگارش، مهارتی کم‌نظیر داشت. نوشته‌هایش از استحکام، روانی، نظم، دسته‌بندی دقیق و بیان روشن برخوردار بود تا آنجا که حتی ابن زملکانی [۳]، که از مخالفان او به شمار می‌رفت، به این ویژگی‌ها اعتراف کرده است. او همچنین به زبان عبری آشنایی داشت. این مهم را از این سخن او می‌توان برداشت نمود: «واژه‌های عبری تا اندازهٔ زیادی به زبان عربی نزدیک‌اند، همان‌گونه که بسیاری از ریشه‌های واژگان این دو زبان به یکدیگر شباهت دارند. من الفاظ تورات را به زبان عبری از مسلمانانی که پیش‌تر از اهل کتاب بودند شنیدم و دریافتم که این دو زبان بسیار به هم نزدیک‌اند، تا جایی که تنها با دانستن زبان عربی، بسیاری از سخنان عبری آنان را می‌فهمیدم.» [۴] ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ [۱]: (الرد الوافر لابن ناصر الدين: ۷۲) [۲]: (الجامع لسيرة شيخ الإسلام ابن تيمية: لمحمد عزيز شمس وعلي العمران: ۲۸۲) [۳]: (الرد الوافر: ١٠٥) [۴]: (نقض المنطق: ۹۳) https://t.me/ibnTaymiyyahFa

• عقیده خود ایشان رحمه الله در قصیده‌ای* عقیدهٔ خود را بیان فرموده‌اند: اگر از من دربارهٔ مذهب و عقیده‌ام بپرسی، پاسخم این است: راه هدایت، برای کسی است که صادقانه در جست‌وجوی آن باشد. عقیده‌ای که به آن باور دارم، بر پایه تحقیق و یقین است؛ نه با تغییر زمان و شرایط دگرگون می‌شود و نه از آن دست می‌کشم. محبت همهٔ صحابه پیامبر ﷺ را از دین خود می‌دانم و محبت اهل‌بیت را نیز وسیله‌ای برای تقرب به خدا می‌شمارم. برای همهٔ صحابه، منزلت و فضیلت قائلم اما بر این باورم که ابوبکر صدیق رضي الله‌ عنه برترین آنان است. به همهٔ آنچه قرآن آورده ایمان دارم و معتقدم قرآن، کلام خداوند است که نازل شده است. آیات مربوط به صفات الهی را همان‌گونه که در قرآن و سنت آمده می‌پذیرم، بدون آنکه آن‌ها را تحریف، تأویل نادرست یا تعطیل کنم؛ همان روشی که سلف صالح در پیش گرفتند. این آیات را به همان کسانی که آن‌ها را نقل کرده‌اند واگذار می‌کنم و آن‌ها را از خیال‌پردازی‌ها و تفسیرهای بی‌دلیل دور می‌دانم. چه زشت است حال کسی که قرآن را کنار می‌گذارد، اما برای اثبات باور خود به سخنان دیگران استناد می‌کند. باور دارم که مؤمنان در قیامت پروردگار خود را خواهند دید و خداوند، آن‌گونه که شایستهٔ عظمت اوست و بدون پرسش از چگونگی، به آسمان دنیا نزول می‌کند. به میزان، حوض پیامبر ﷺ و صراط ایمان دارم و امیدوارم از حوض پیامبر سیراب شوم. صراط بر فراز جهنم کشیده خواهد شد؛ مؤمنان از آن خواهند گذشت و نجات می‌یابند و کسانی که راه حق را رها کرده‌اند، سقوط خواهند کرد. دوزخ جایگاه اهل شقاوت است و اهل تقوا به فضل خدا وارد بهشت خواهند شد. باور دارم که هر انسان پس از مرگ در قبر مورد سؤال قرار می‌گیرد و اعمالش همراه او خواهد بود. این همان عقیده‌ای است که از امام شافعی، امام مالک، امام ابوحنیفه و امام احمد بن حنبل نقل شده است. اگر راه آنان را در پیروی از قرآن و سنت دنبال کنی، بر راه توحید خواهی بود و اگر راه بدعت را در پیش بگیری، هیچ یاریگری نخواهی داشت. [۱] ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ * به لامیهٔ ابن تیمیه مشهور است، که در تصویر متن عربی آن که با خط شیخ عثمان طه است را می‌بینید و نثری مختصر از آن را به فارسی خدمت شما ارائه داده‌ایم. [۱]: به (جلاء العینین في محاکمة الأحمدين للألوسي: ۵۸) مراجعه کنید. https://t.me/ibnTaymiyyahFa