نعنایِ ژنرال/ rest
Kanalga Telegram’da o‘tish
شاید سرنوشتِ ما، در تقدیرِ این دنیا نوشته نشده بود، معبودِ من. @Easeyourselfandtrustmebot http://t.me/HidenChat_Bot?start=5704966397
Ko'proq ko'rsatishMamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
343
Obunachilar
-224 soatlar
-207 kun
-6630 kun
Postlar arxiv
آرامش وقتی موندگار نباشه از خودِ دلتنگی هم دردناکتره.این جمله اینجمله... میتونم بگمبشدت موافقم و همینطور خیلی قشنگ این یه تیکه نوشته شده بود.
«من از غرق شدنِ خودم نمیترسم؛ از این میترسم که تو هم کنارم غرق بشی و دیگه هیچکدوممون نتونه دستِ اون یکی رو بگیره.»
-من تمام تلاشم این بود که بهت ثابت کنم ترسات قرار نیست تو رو از من بگیرن اما نمیدونستم آخرش خودم شدم آدمی که با ترسِ از دست دادنت زندگی میکنه.
-یعنی اینبار من بودم که خستت کردم؟ من بودم که شکستمت؟ شاید هیچوقت نباید منو میدیدی، شاید من برای موندن کنار تو، زیادی خسته و ضعیفم.و اینا هم تیکه های دیگه ای از بخشه مورد علاقمه؛متن واقعا زیبا نوشته شده بود و غمی که داشت رو خیلی دوست داشتم؛ همیشه اینجور متنا برام آرامش بخشه. و اینکه نعناع به حدی عاشق هست که فرمانده رو با وجوده نبودنش، احساس میکرده درصورتی که توهمی بیش نبوده. شاهکار کردی باز لئو؛ خسته نباشی.
Repost from 𝐕𝐚𝐦𝐩𝐢𝐫𝐞(closed)
«شاید تمامِ این اشکها برای حرفهایی بود که هنوز در دلِ نعناع مانده بودند؛ برای تمامِ جنگهایی که کرده بود، تمامِ ترسهایی که پنهان کرده بود و آغوشی که بیشتر از هر چیزی میخواست.»
