نعنایِ ژنرال/ rest
Kanalga Telegram’da o‘tish
شاید سرنوشتِ ما، در تقدیرِ این دنیا نوشته نشده بود، معبودِ من. @Easeyourselfandtrustmebot http://t.me/HidenChat_Bot?start=5704966397
Ko'proq ko'rsatishMamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
340
Obunachilar
-324 soatlar
-207 kun
-6930 kun
Postlar arxiv
Repost from 𝐌𝗎𝗋𝖼𝗂𝖾̄𝗅𝖺𝗀𝗈
+1
Name:آخرین پیام
Writer:sandia
گاهی بعضی از پیام هارو فقط مینویسیم ، نه برای اینکه کسی بخواندشان ، بلکه برای اینکه خودمون زنده بمانیم
[Click Here for read ]
خوشحال میشم نظراتتون رو درموردش بشنوم 💫🌓
02 Sen, 01:47
04 Sen, ~09:51
Repost from سیـاهچالـهِاحسـاساتــ؛
House Of Balloons _ Glass Table Girls.mp37.31 MB
02 Sen, 01:44
04 Sen, ~09:51
Repost from سیـاهچالـهِاحسـاساتــ؛
+1
- 𝖸𝗈𝗎 𝖻𝗅𝗂𝗇𝖽𝖾𝖽 𝗍𝗁𝖺𝗍 𝗆𝖺𝗇 , 𝗒𝗈𝗎 𝖻𝖺𝗌𝗍𝖺𝗋𝖽 ..
+ 𝖧𝖾'𝗅𝗅 𝗅𝖾𝖺𝗋𝗇 𝗍𝗈 𝗆𝖺𝗄𝖾 𝗀𝗈𝗈𝖽 𝗎𝗌𝖾 𝗈𝖿 𝗁𝗂𝗌 𝗋𝖾𝗆𝖺𝗂𝗇𝗂𝗇𝗀 𝖾𝗒𝖾 !
- 𝖸𝗈𝗎 𝗄𝗂𝗌𝗌𝖾𝖽 𝗆𝖾 𝗋𝗂𝗀𝗁𝗍 𝗂𝗇 𝖿𝗋𝗈𝗆 𝗈𝖿 𝖺𝗅𝗅 𝗍𝗁𝗈𝗌𝖾 𝗉𝖾𝗈𝗉𝗅𝖾 , 𝗒𝗈𝗎 𝖺𝗌𝗌𝗁𝗈𝗅𝖾 .
+ 𝖨 𝗆𝖺𝖽𝖾 𝗍𝗁𝖾𝗆 𝗎𝗇𝖽𝖾𝗋𝗌𝗍𝖺𝗇𝖽 𝗍𝗁𝖺𝗍 𝗒𝗈𝗎 𝖻𝖾𝗅𝗈𝗇𝗀 𝗍𝗈 𝗍𝗁𝗂𝗌 𝗁𝗎𝗇𝗍𝖾𝗋'𝗌 𝗍𝖾𝗋𝗋𝗂𝗍𝗈𝗋𝗒 !.
02 Sen, 01:44
04 Sen, ~09:51
Repost from 𝖵𝖾𝗅︎𝗅︎𝗂𝖼︎𝗁︎𝗈𝗋 ࣬
من مدتهاست از آن ماجرا گذشتهام.
نه چیزی از آن در من مانده که بخواهم نجاتش بدهم، نه زخمی که هر بار با لمس گذشته دوباره دهان باز کند. آنچه میان ما بود، پیش از آنکه فرصتی برای نام گرفتن پیدا کند، تمام شد. من دوستت داشتم؛ تو مرا نخواستی؛ و زندگی، بیآنکه برای این فقدان اهمیتی قائل باشد، ادامه پیدا کرد. چیزی که نمیدانستم این بود که پایان یک رابطه، همیشه پایان روایت آن نیست. مدتها بعد، از میان حرفهایی که به من رسید، با آدم دیگری روبهرو شدم؛ کسی که نامش را من داشتم، اما هیچکدام از خاطراتش را نه. انگار از من، در غیاب خودم، نسخهای ساخته بودی و بعد آنقدر برای دیگران تعریفش کرده بودی که مرز میان واقعیت و ساختهی ذهن، برای همه محو شده بود. در آن روایت، من دیگر کسی نبودم که دوستت داشته باشد و کنار گذاشته شده باشد. برای من نیتهایی تراشیده شده بود که هرگز در سرم نبود، میلهایی که هیچگاه نداشتم، و چهرهای که اگر روزی در آینه میدیدمش، احتمالاً خودم هم از آن بیگانه میشدم. یک هیولا، با صورتی آشنا. و شاید عجیبترین قسمت همین بود؛ آدمهایی که هرگز مرا نشناخته بودند، دربارهام مطمئنتر از خودم حرف میزدند. نمیدانم روایتت را چگونه ساخته بودی. شاید خاطرهای را از جای خودش کنده بودی و کنار چیزی گذاشته بودی که هرگز اتفاق نیفتاده بود. شاید ترسهایت، سوءتفاهمهایت و چیزهایی که میخواستی دربارهی من باور کنی، آرامآرام جای خود من را گرفتند. ذهن انسان استاد عجیبیست در ساختن حقیقت از چیزهایی که حقیقت نیستند... و من، در تمام این مدت، حتی خبر نداشتم در ذهن تو مشغول زندگی دیگری هستم؛ زندگیای که در آن، هرگز خودم نبودهام. با این حال، دیگر میل چندانی به دفاع از خودم ندارم. نه از سر بیتفاوتی؛ از این جهت که آدمی، بالاخره باید بفهمد کدام جنگها ارزش حضورش را دارند. اگر کسی مرا از دهان دیگری شناخته، همان شناخت را با خودش نگه دارد. من نمیتوانم وارد ذهن تکتک آدمها شوم و تکههای اضافهشده به نامم را از آن بیرون بکشم. فقط گاهی به این فکر میکنم که چقدر غریب است.. من از دوست داشتن تو عبور کردم اما تو هنوز از تصویری که از من ساختهای عبور نکردهای. من از آن قصه بیرون آمدم. تو ظاهراً هنوز داری آن را برای دیگران بازگو میکنی..و شاید بعضی تصویرها، هرچقدر هم که دقیق کشیده شده باشند، واقعا صاحب صورتشان نباشند.
02 Sen, 01:43
04 Sen, ~09:51
Repost from عـطـرِ کـاغـذِ کـهنـه
⨳ —هوانگ هیونجین؛ میلان، اکتبر ۱۹۹۸
برای تو، که هنوز نمیدانی چرا چراغ اتاقم را خاموش نمیکنم؛
02 Sen, 01:43
04 Sen, ~09:51
Repost from N/a
lisa 𑜎 jisoo 𝆤𝆣͡ ͝ ͡𝆣ּ𝆤 clouds ær
﹙🤩﹚ :: angels flying .ᐟ
02 Sen, 01:43
04 Sen, ~09:51
Repost from آبـیِ نـیمه شــب ؛
Chase Atlantic - HEAVEN AND BACK.mp39.71 MB
02 Sen, 01:42
04 Sen, ~09:42
Repost from مٌُِٕــــٍٰٓــَاهِ قَُٕــِٰٓرَٖٔمَُِٕــزٖٓ¡¿
𝘕𝘢𝘮𝘦:𝐌𝐲 𝐆𝐫𝐞𝐚𝐭𝐞𝐬𝐭 𝐌𝐢𝐬𝐭𝐚𝐤𝐞
━━━━━━━━ - ━━━━━━━
𝐆𝐞𝐧𝐫𝐞: 𝐫𝐨𝐦𝐞𝐧𝐜𝐞, 𝐂𝐫𝐢𝐦𝐞, 𝐟𝐮𝐥𝐥 𝐒𝐦𝐮𝐭
𝐜𝐨𝐮𝐩𝐥𝐞: 𝐜𝐡𝐚𝐧𝐣𝐢𝐧
P6
«خواهش میکنم... بیشتر.»
→Tap Tap to read←
02 Sen, 01:42
04 Sen, ~09:42
Repost from 𝐁𝖾𝗅𝗅𝖾 é𝗉𝗈𝗊𝗎𝖾
₍🤩₎ 𝗐𝗐𝗐. 𝗎𝗇𝗂𝗊𝗎𝖾 𝗉𝖺𝖼𝗄 ྀྀ
໒ 𝖿𝗋𝗈𝗆 : @chaennie 4𝗎
02 Sen, 01:41
04 Sen, ~09:42
Repost from N/a
+4
سقوط بالها
چشمانش دیگر به آسمان دوخته نبود، بلکه در سیاهی مطلقِ پیش رویش میسوخت. بالهایش، نه از جنس نور، که از جنس تاریکیِ کهنه و فراموششده، بر پشتش سنگینی میکردند. دیگر نه نوری بود و نه شکوهی؛ تنها شعلهای سرد از خشم و نفرتی که از اعماق وجودش زبانه میکشید. “فرشته؟” پوزخندی تلخ بر لبانش نشست. “من دیگر جایی در آن آسمانِ دروغین ندارم.” صدای خشدار و عمیقی که گویی از دلِ جهنم برمیخاست، اتاق را پر کرد: “اما اینجا، در این تاریکی، قلمروِ من است. قلمروِ کسانی که زیباییِ واقعی را در تباهی یافتهاند.” ناگهان، سایهها شروع به رقصیدن کردند. نه سایههای معمولی، که موجوداتی با شاخهای پیچخورده و نگاههای آتشین. آنها دور تا دورش حلقه زدند، گویی او خودِ مرکزِ جاذبهی تاریکی بود. “تو دیگر فرشته نیستی،” سایهها همصدا گفتند، “تو حالا یکی از ما هستی. شاهزادهی شیاطین.” و او، با لبخندی که ترکیبی از درد و قدرت بود، سرش را بالا گرفت. دیگر نه اثری از آسمان در چشمانش بود، نه خاطرهای از نور. تنها وعدهی نابودی و تسلط بر تاریکی.
02 Sen, 01:40
04 Sen, ~09:42
Repost from ангел-хранитель
بعضی شبها دریا چیزی بیش از آب است؛ آینهایست که هرچه سالها از خودت پنهان کردهای بیرحمانه پیش چشمانت میآورد. میگویند هر انسانی در تاریکترین شب زندگیاش به چیزی چنگ میزند؛ نه برای آنکه نجات پیدا کند بلکه برای آنکه دیرتر سقوط کند؛ شاید هیچکس نام آن چیز را نداند...
آه چه شبها ای پنجرهی گرد اتاقک من؛ چه شبها که از تخت خوابم به سویت نگریستم؛ در حالی که با خود میگفتم اینک هنگامی که رنگ این چشم به سپیدی بگراید سپیده خواهد دمید؛ آنگاه از جا بر خواهم خاست و این رنجوری و ملال را از خود خواهم راند. و سپیده دمید؛ بیآنکه دریا از آمدنش رنگ آرامش به خود گیرد. زمین دور بود و اندیشهی من بر چهرهی مواج آبها در نوسان؛ منقلب شدنی که از موجهای دریا ناشی میشود و تمامی بدن آن را به یاد میسپارد. با خود گفتم آیا خواهم توانست اندیشهای به این دکل لرزان کشتی بیاویزم؟ ای موجها آیا جز آبی که در باد شبانه به این سو و آن سو پراکنده میشود چیزی نخواهم دید؟ آیا این لرزشهای حاصل از موج تنها از دریاست یا از من؟ پژواک باد قویتر شد و صدای برخورد موجها به پهلوی کشتی به گوش میخورد؛ سینهام با تپش کشتی هماهنگ شده بود. مهی غلیظ هوا را پوشانده بود و من در سیاهی مطلق گرفتار بودم. دریای سکوت همه جا را فرا گرفته بود و نمیدانستم این خاموشی از بیرون میآید یا از درون من سرچشمه میگیرد. هر موجی که به پهلوی کشتی کوبیده میشد چیزی را در من میلرزاند؛ چیزی که از یافتنش هراس داشتم؛ گویی موجها یکی پس از دیگری پایههای وجودم را فرو میریختند؛ و من درمانده و عاجز از نجات آنها فقط شاهد این فروپاشی بودم؛ میدیدم چگونه بخشهایی از من بیصدا در تاریکی گم میشود. با هر ضربه شاهد ریختن آجرهای درونم بودم؛ آجرهایی که با مشقت و بدبختی ساخته بودم و حالا فرو میریختند؛ بیآنکه حتى فرصتی برای نگه داشتنشان داشته باشم. من از درون برهنه میشدم؛ انگار دریا میخواست مرا به ابتدای خود بازگرداند؛ به جایی که دیگر هیچ پردهای برای پنهان شدن نیست؛ جایی که تمام زخمهایم خون میگریند. کاری از من ساخته نبود؛ جز آنکه بگذارم خون در دل جاری شود و آخرین نقطهی درد آشکار گردد. دریا میخواست مرا به نقطهی جنون برساند؛ جنونی حاصل از فرو ریختن آجرهای درونم؛ و من در برابر این جنون نه مقاومت داشتم و نه پذیرش کامل. جایی میان این دو گرفتار بودم؛ مثل کشتیای که در دل طوفانی گرفتار شده و توان رسیدن به ساحل را ندارد؛ رهایی را در خاموشی و نسیان فریاد میزند اما شنوندهای برای نجاتش نیست؛ تنها انعکاس صدایش مثل سیلی بر چهرهی موج کوبیده میشود؛ و من میبینم چگونه این صدا پیش از آن که پاسخی بگیرد در دل طوفان گم میشود. گویی در دل شب من تنها و غریب شاهد تقلای موجودی بودم که نمیخواست تسلیم خواست دریا شود. با هر موج اندکی بیشتر خم میشد اما نمیشکست؛ گویی در نبردی میان ارادهی انسان و بیرحمی دریا در حال مقاومت بود؛ اما این مقاومت نه از سر امید بود و نه از سر شجاعت؛ بیشتر شبیه عادتی قدیمی برای زنده ماندن غریزهای که نمیدانست برای چه میجنگد؛ تنها میدانست که حق ندارد دست از تقلا بردارد. و من در سکوت کشتی لرزان و شکسته به این میاندیشیدم که شاید انسان زمانی که همه چیز از دست میرود باز هم به خاطر چیزی که نامش را نمیداند میجنگد. شاید همین ندانستن است که او را زنده نگه میدارد؛ همین تقلا برای چیزی بینام. چیزی که لمس نمیشود؛ اما آنقدر واقعیست که انسان را از دل طوفان عبور میدهد. انگار این نیروی ناشناس همان آخرین رشتهایست که انسان را به خودش بند میکند. طنابی نامرئی که نمیگذارد در میان موجها کاملا گم شود؛ طنابی که حتى وقتى دلیل ماندن را نمیدانیم باز هم ما را از سقوط باز میدارد. شاید هیچکس نامش را نداند؛ اما من در آن شب میان موجها پی بردم این طناب نازک و لرزان همان امید است؛ امیدی خاموش که دیده نمیشود.این دست نوشته در اتاقک کوچکی در دل یک کشتی زنگ زده یافت شد. صفحهای که زمان بخشی از آن را بلعیده بود؛ اما آخرین جمله هنوز خوانا و میخکوب کننده بود: در آخر من تنها ماندم؛ آویخته به طنابی نامرئی که نامش امید بود. قاتلی خاموش که در آخر دل بستن به آن جانم را گرفت.
02 Sen, 01:40
04 Sen, ~09:42
