♪ܝ݅‌ِܝ‌ܦ̇ܝ̇ߺߊ

آدم‌های زنده چگونه آدم‌هایی‌اند آبی؟

اصلا زنده بودن چگونه است؟ آدم‌های من همه‌شان مرده‌اند، همه‌شان یک گوشه جا مانده‌اند انگار نوری از وجودشان رفته انگار هستند ولی نیستند. من هم هستم، اما نیستم. میان خنده‌هایم، نوشته‌هایم درون تنم. جایی جا مانده‌ام که دور و غریب است، آدم‌هایم هم جا مانده‌اند.

آبی؛ اصلا می‌شود آدم بود و زنده ماند؟

شاید هم زندگی تعریفی جز همین تنفس روزمره نداشته، و تمام تعاریفی که درون قلبمان گنجانده‌ایم، دروغِ فریبکارانه‌ی ذهنِ پر از وهمِ ماست...

بـگو....

اتاق آبی

اتاق من آبی است؛ آبیِ آن ساعتی از شب که دریا دیگر به چیزی فکر نمیکند. دیوارهایش نقش دارند؛ نه، دیوارهایش زندگی دارند. هر نقش، یک رؤیاست که روزی از پنجرهی ذهنم پرید و روی گچ نشست تا گم نشود. ماهیهای نقاشیام هنوز در همین دیوارها شنا میکنند؛ بعضیشان از خستگی به ته اتاق رفتهاند و بعضی هنوز منتظرند تا جزرومد خوابم آنها را به جایی برساند. روی دیوارها، ماهیهایی هست که هیچوقت صید نشدند، کشتیهایی که هیچوقت غرق نشدند، و دریاهایی که هیچوقت تمام نشدند. من نقاششان نبودهام؛ من فقط اجازه دادهام رؤیاهایم خودشان را بکشند، آنوقت که من خواب بودهام و آنها بیدار. نقشهای روی دیوار، برای من پنجرهاند؛ پنجرههایی به جاهایی که نقشه ندارند. اینجا، در این اتاق، برمودای کوچک خودم را دارم؛ گوشهای که اگر دستت را دراز کنی، ناپدید میشوی. و آن طرف، زیرِ قابِ شکسته، آتلانتیسِ من غرق شده؛ شهری که فقط من میدانم کجاست، چون فقط من آنجا بودهام. دیوارهای اتاق من پر از رؤیاست، اما رؤیاها اینجا غمگیناند؛ مثل رنگ آبیِ خودشان. شاید چون رؤیا، یعنی چیزی که هست و نیست؛ یعنی سایهی چیزی که میتوانست باشد. هر نقش، یک «کاش» است که با قلممو گریه کرده. شبها چراغ را خاموش میکنم و دیوارها روشن میشوند. آنوقت میفهمم که اتاق من یک آکواریومِ وارونه است: من بیرون ایستادهام و رؤیاهایم پشت شیشهی دیوار، با چشمهای خیس، به من نگاه میکنند. و من، هر شب، به آنها وعده میدهم که فردا بیدارتر باشم… و هر شب، دروغ میگویم. اینجا، در اتاق آبی من، دیوارها حرف میزنند؛ اما فقط با کسی که بلد باشد سکوت را بشنود. تو اگر بیایی، صدایشان را میشنوی: صدای موج، صدای بادبان، صدای کسی که آرام آرام، خواب میبیند که بیدار است. _غــزل

یکی بهم گفت (بانویِ رویاهایِ دور و نزدیک) 😭💙

«در میانِ پیچ‌وتابِ ریشه‌های کهن که چون رگ‌های زمین بیرون زده‌اند، جایی که نورِ خورشید به قطره‌های الماس‌گونِ شبنم می‌رسد و می‌شکند، موجوداتی ظریف‌تر از مه و روشن‌تر از رویا، پنهان شده‌اند. پریانِ کوچک؛ دخترکانِ نور که بال‌هایشان، نقشِ بالِ شب‌تاب‌ها را بر تن دارد و از تاروپودِ بالِ سنجاقک‌ها بافته شده است. آن‌ها صدایِ خنده‌ی گل‌های وحشی‌اند که در سکوتِ جنگل به گوش نمی‌رسند. وقتی تو چشمانت را می‌بندی، انگار به آن‌ها مجوزِ حضور می‌دهی. می‌آیند… با قدم‌هایی که حتی برگِ خشکی را تکان نمی‌دهد. حضورشان بویِ عطرِ گل‌هایِ شب‌بو می‌دهد و سرمایِ لطیفی که در میانِ تپش‌هایِ قلبت حس می‌کنی، ردِ پایِ پروازِ آن‌هاست. می‌بینی؟ دست‌هایِ کوچک و شفافشان به سمتِ سبدِ تمشک‌هایت دراز می‌شود. تمشک‌هایی که از گرمایِ خورشیدِ جنگل لبریز شده بودند، حالا زیرِ نوازشِ انگشتانِ پریان، درخششِ جادویی می‌گیرند. آن‌ها تمشک را نمی‌جوند، آن‌ها عطر و شیرینیِ خاطره‌ی تو را از میوه‌ها می‌مکند. وقتی یکی از آن تمشک‌هایِ کوچک را برمی‌دارند، لرزشی از سرِ ذوق در تنشان می‌پیچد و غباری از ذراتِ نقره‌ای، مثلِ ستاره‌هایِ کوچکِ در حالِ سقوط، در فضا پخش می‌شود. آن‌ها نگهبانانِ تمشک‌هایِ تو هستند؛ پاسدارانِ آن لحظاتی که در آنجا، فارغ از غم‌هایِ آدمیزادی، به آرامش پناه آورده‌ای. می‌دانی؟ وقتی چشمانت را باز می‌کنی، شاید فقط برگ‌ها تکان بخورند، اما اگر خوب دقت کنی، هنوز تهِ مزه‌ی شیرینِ جادو روی زبانت است… و در سبدت، شاید تمشک‌ها کمی کمتر شده باشند؛ این بهایِ کوچکی است که برای لمسِ کوتاهِ یک رویایِ بیدار می‌پردازی. _غـزل

16:16