♪ܝِ݅ܝܦ̇ܝ̇ߺߊ
Kanalga Telegram’da o‘tish
عـمقِ تـاریکِ یـک نویسـنده..... @parabox00bot
Ko'proq ko'rsatishMamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
209
Obunachilar
Ma'lumot yo'q24 soatlar
Ma'lumot yo'q7 kun
-1530 kun
Postlar arxiv
غمگینم می‌کرد
اما نمی‌توانستم رهایش کنم، گمان می‌کردم او
آخرین کسی است که در من حسی ایجاد می‌کند.
مرثیه‌ای برای سایه‌هایِ زخمیباد، در دهلیزهایِ خالیِ استخوانم، ناله‌ای ممتد می‌کشد. اینجا، در کنجِ این اتاقِ تاریک که دیوارهایش از خاطراتِ پوسیده ساخته شده، من مانده‌ام و بویِ ناخوشایندِ تنهایی. هرکه آمد، تبر بود… آمدند تا در میانِ جنگلِ سبزِ روحم، یادگاری‌شان را بر تنِ بی‌جانم حک کنند. چقدر ماهرانه زخم زدند! انگار که درد، میراثِ مشترکِ ما بود؛ آن‌ها زخم را به یادگار گذاشتند و رفتند، و من، در کلکسیونی از جراحت‌هایِ کهنه، به تماشایِ غروبِ بی‌پایانِ خویش نشسته‌ام. از آدم‌ها متنفرم، که تنها هنرشان، آلودنِ زلالِ آینه‌هاست. هر کس رسید، قدری از تاریکی‌اش را به من بخشید، قدری از وحشتِ بی‌پایانِ شب‌هایش را در کاسه‌یِ سرم خالی کرد و رفت. حالا من، انباریِ دردهایِ دیگرانم؛ موزه‌ای از زخم‌هایِ کهنه و ناسور. دیگر بویِ هیچ‌کس را نمی‌خواهم، که بویِ رفتن می‌دهند، بویِ فراموشی، بویِ گندِ دلی که در میانهٔ راه، سرد می‌شود و می‌رود. بگذار در این ظلمتِ مطلق، در این سکوتِ سرد با سایه‌ام هم‌آغوش شوم؛ او لااقل، زخم نمی‌زند، فقط… فقط همراهِ تنهاییِ ابدیِ من است. _غـزل
«قاصدک، سفیرِ گمشده‌یِ بی‌دلی»قاصدک‌ها، این ارواحِ سرگردانِ دشت‌هایِ مه‌آلود، نه آن‌قدر سبک‌اند که بادِ بی‌وفا آن‌ها را ببرد، و نه آن‌قدر سنگین که خاک، حریفِ دلتنگی‌شان شود. آن‌ها، نامه‌هایِ مچاله‌یِ خدایان‌اند که از یاد رفته‌اند. می‌دانی؟ قاصدک‌ها پیام‌رسانِ عشق نیستند؛ آن‌ها «معنایِ» پنهانِ درِ گوشِ بادند. هر بار که قاصدکی در آستانه‌یِ پنجره‌ات می‌رقصد، یعنی جایی، کسی در دوردستِ تاریخ، درست در لحظه‌ای که خورشید داشت در اقیانوس غرق می‌شد، نامِ تو را در سکوتِ مطلقِ خودش صدا زده است. عشق، همین قاصدک است؛ بی‌قرار، رها و محکوم به آوارگی. وقتی فوتش می‌کنی تا خبری بیاورد، در واقع تکه‌ای از روحِ خودت را در فضایِ سردِ ابدیت پرتاب می‌کنی، به این امید که در گوشه‌ای از این جهانِ غریب، به شانه‌یِ کسی بنشیند که سال‌هاست در مهِ حافظه‌ات گم شده است. ما همه قاصدک‌هایی هستیم در تلاطمِ یک توفانِ عاشقانه؛ رها شده‌ایم تا به باد بگوییم که هنوز، علی‌رغمِ تمامِ ویرانی‌ها، به دنبالِ آغوشی هستیم که در آن، آخرین دانه، آخرین پرِ پرواز، برایِ همیشه آرام بگیرد. _غـزل
از آدم‌هایی که اگه متوجه بشن ذهنت درگیره، پیگیری می‌کنن تا گره‌های ذهنت رو باز کنن واقعا خوشم میاد.
