اینجادیوانهایمینویسد!
Kanalga Telegram’da o‘tish
من؟ شاید هیچکاره، شاید هم نیمچه نویسنده.
Ko'proq ko'rsatishMamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
6 248
Obunachilar
+924 soatlar
-1527 kun
+2 03030 kun
Postlar arxiv
صدایم را بالا میبرم، درد را فریاد میزنم. بیگانه خوانده شدم. نه چون فریاد زدم، چون وطن را به اجنبی ترجیح دادم.
.صاد.
اگر زندگی یعنی یاد گرفتنِ ریا و دروغگویی قبل از متولد شدن حقیقت، پس درود بر زندگیِ قبل از این جهان.
.صاد.
چشمهایم را روی جهان میبندم. حقیقت پشت پلک هایم، شفاف تر ظاهر میشود.
.صاد.
زندگیام را کنترل میکنم، حالا تنها چیزی که از کنترل خارج شده، من ام.
.صاد.
روی پاهایم میایستم، خاطراتم از نوک انگشتانم رخنه میکنند، دیگر توان ایستادن ندارم. سایه ترکم میکند، تاریکی همه جارا فرا میگیرد، من میمانم و آیینهای که بی انعکاس به من خیره شده.
.صاد.
دستهایم را با حقیقت میشویم، زخمِ دروغ سر باز میکند سپس تهماندهاش را روی حقیقت بالا میآورد. و خون، دوباره نفس میکشد.
.صاد.
دستهایم را با حقیقت میشویم، زخمِ دروغ سر باز میکند سپس تهماندهاش را روی حقیقت بالا میآورد. و خون، دوباره نفس میکشد.
به چه مینگری عزیزکم؟ به ویرانهای که تقلا میکند در کلماتم از نو ساخته شود؟ یا به اندوه چشمانم که میدانند زمانی نمانده؟ یا به من که میدانم اولین قربانیِ این تناقضام؟
.صاد.
به چه مینگری عزیزکم؟ به ویرانهای که تقلا میکند در کلماتم از نو ساخته شود؟ یا به اندوه چشمانم که میدانند زمانی نمانده؟ یا به من که میدانم اولین قربانیِ این تناقضام؟
زخمهایم بوی امید گرفتهاند؛ همین نمیگذارد کامل خوب شوند. آنها آنقدر خوب مرا شناختهاند که حتی برای باز ماندن، دیگر درد نمیکنند؛ فقط بوی امید میدهند. و من، هر بار که بویش را حس میکنم، دوباره باور میکنم شاید این بار قرار است خوب شوم. اما زخمهایی که هنوز امید دارند، هیچوقت بهسادگی نمیمیرند.
.صاد.
کلمههایت را میبلعی، تا حقیقت از دهانت فرار نکند؛ اما با چشمهایت چه میکنی؟ چشمهایی که مجریاند، حرفهایی را اجرا میکنند که زبانت سالهاست از گفتنشان میترسد.
.صاد.
