اینجادیوانهایمینویسد!
Открыть в Telegram
من؟ شاید هیچکاره، شاید هم نیمچه نویسنده.
БольшеСтрана не указанаКатегория не указана
6 248
Подписчики
+924 часа
-1527 дней
+2 03030 дней
Архив постов
صدایم را بالا میبرم، درد را فریاد میزنم. بیگانه خوانده شدم. نه چون فریاد زدم، چون وطن را به اجنبی ترجیح دادم.
.صاد.
اگر زندگی یعنی یاد گرفتنِ ریا و دروغگویی قبل از متولد شدن حقیقت، پس درود بر زندگیِ قبل از این جهان.
.صاد.
چشمهایم را روی جهان میبندم. حقیقت پشت پلک هایم، شفاف تر ظاهر میشود.
.صاد.
زندگیام را کنترل میکنم، حالا تنها چیزی که از کنترل خارج شده، من ام.
.صاد.
روی پاهایم میایستم، خاطراتم از نوک انگشتانم رخنه میکنند، دیگر توان ایستادن ندارم. سایه ترکم میکند، تاریکی همه جارا فرا میگیرد، من میمانم و آیینهای که بی انعکاس به من خیره شده.
.صاد.
دستهایم را با حقیقت میشویم، زخمِ دروغ سر باز میکند سپس تهماندهاش را روی حقیقت بالا میآورد. و خون، دوباره نفس میکشد.
.صاد.
دستهایم را با حقیقت میشویم، زخمِ دروغ سر باز میکند سپس تهماندهاش را روی حقیقت بالا میآورد. و خون، دوباره نفس میکشد.
به چه مینگری عزیزکم؟ به ویرانهای که تقلا میکند در کلماتم از نو ساخته شود؟ یا به اندوه چشمانم که میدانند زمانی نمانده؟ یا به من که میدانم اولین قربانیِ این تناقضام؟
.صاد.
به چه مینگری عزیزکم؟ به ویرانهای که تقلا میکند در کلماتم از نو ساخته شود؟ یا به اندوه چشمانم که میدانند زمانی نمانده؟ یا به من که میدانم اولین قربانیِ این تناقضام؟
زخمهایم بوی امید گرفتهاند؛ همین نمیگذارد کامل خوب شوند. آنها آنقدر خوب مرا شناختهاند که حتی برای باز ماندن، دیگر درد نمیکنند؛ فقط بوی امید میدهند. و من، هر بار که بویش را حس میکنم، دوباره باور میکنم شاید این بار قرار است خوب شوم. اما زخمهایی که هنوز امید دارند، هیچوقت بهسادگی نمیمیرند.
.صاد.
کلمههایت را میبلعی، تا حقیقت از دهانت فرار نکند؛ اما با چشمهایت چه میکنی؟ چشمهایی که مجریاند، حرفهایی را اجرا میکنند که زبانت سالهاست از گفتنشان میترسد.
.صاد.
