closed. شڪلـاتِ ٺـلخ
Kanalga Telegram’da o‘tish
تڪہـہاےخࢪدشدهےڦلبشٻشهای @sweetcndybot
Ko'proq ko'rsatishMamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
263
Obunachilar
Ma'lumot yo'q24 soatlar
-77 kun
-3630 kun
Postlar arxiv
Repost from •شاخـهےِ هَمـخون•
"Alpenglow;
☆Two weary souls, one dusk, and things said for the first time.☆
Part 10
Repost from N/a
میگویند زندگی در گذشته زیبا بود،
اما زیبایی یک قاب، همیشه به معنای زیبایی زندگی درون آن نیست.
نظر شما چیست؟ بخوانید.
Repost from vixies ‘club (closed)
go 사랑 ‘s : w1th vixie
my⎯ dumpling﹙🎬﹚
Repost from N/a
از بعد از آن شب لعنت شده که واژه ی منحوس خدانگهداری میان ما جاری شد ؛ من هنوز هم نفس می کشم.
اما دیگر هرگز اولین تصویر صبحگاهی من، دیدن صورت غرق در خواب تو نبود.
دیگر هیچ وعده ی غذایی روی میز دو نفره مان خورده نشد.
دیگر اشک های من توسط تو بوسیده نشد و تبدیل به قطرات بی صدا در سکوت کر کننده ی اتاق تاریک شد .
دیگر هیچ کس شاخه گل رز سفید جدیدی درون گلدان نگذاشت و روح من همانند آخرین رز درون گلدان خشکید .
زندگی جریان داشت اما برای من گویی زمان در همان لحظه ای که تو را رها کردم متوقف شد.
هنوز هم گاهی توهم صدای شیرین تو هنگام صدا زدن نام من ، از دیوار های این خانه به گوش می رسد .
هنوز هم توهم عطر تن تو بر روی ملحفه ی سفید رنگ تخت دو نفره مان احساس می شود.
اما اگر روزی فرا برسد که دیگر حتی این توهم های گاه و بی گاه از تو ، سراغ من را نگیرند دیگر چگونه به زندگی در این خلأ خاکستری رنگ ادامه دهم ؟
زیرا اگر هنوز زندگی برای من جریان دارد بخاطر زندگی کردن با خاطرات تواست .
شیرینِ من
مگر در آخرین دیدارمان در آن شب نفرین شده ، به یکدیگر قول ندادیم حتی با وجود این جدایی تا آخرین دمی که در سینه های مان حبس می شود عاشق و معشوق بمانیم؟
اما گویی تنها کسی که سر قولش مانده است قلب بیچاره ی من است .
و چشم های تو که حتی در همین لحظه تمام دنیای من را در بر گرفته است امروز به صورت فرد دیگری دوخته شده است .
و آن لبخند آرامشبخش که روزی مال من بود اکنون مال معشوق جدیدت است .
با تمام این ها گله ای از تو نیست رز سفید من .
مطمئن باش من همچنان سر قولی که دوامش برای تو فقط چند ماه بود؛ تا آخرین دم حبس شده در سینه ی زخمی ام می مانم و آخرین تصویر قبل از بسته شدن پلک های سنگینم تصویر تو با همان لبخند شیرین همیشگی ات است.
Repost from عـطـرِ کـاغـذِ کـهنـه
اۅاخرِ شب بۅد ۅ شهر، آرامتر از آنچہ باید، پشتِ پنجره جا مانده بۅد. میانِ نۅرِ کمرنگِ چراغها بہ این فکر میڪردم ڪہ بعضے آدمها، بیآنکہ چیزی را ۅعده بدهند، آدم را بہ آیندهای دلبسته میڪُنند ڪہ هرگز ندیده است. تۅ از همانهایی؛ از آن حضۅرهایی ڪہ نمیشۅد زمانِ آمدنشان را بہ خاطر آۅرد، چۅن انگار پیش از آنڪہ شناخته شۅند، جایی در دل منتظرشان بۅده. ۅ شاید بعضے انتظارها همیناند؛ نہ برای رسیدن، نہ برای ماندن، فقط برای اینڪہ شب، گاهی، دلیلِ ڪۅچکی برای ڪنار زدنِ پرده داشته باشد.
