پوست
Kanalga Telegram’da o‘tish
ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ 𓂃𓈒𓏸 𓂃𓈒𓏸 𓂃 ﹙ یڪے آن‌سوےِ دَریـا ﹚ 𓂃𓈒𓏸 ﹙ @Hz52Yekybot ﹚ 𓏸𓈒𓂃 𝑩𝒐𝒓𝒏 𝒐𝒏 𝒂 𝒅𝒊𝒔𝒕𝒂𝒏𝒕 𝒊𝒔𝒍𝒂𝒏𝒅, 𝒂𝒍𝒐𝒏𝒆 𝒊𝒏 𝒂 𝒍𝒊𝒈𝒉𝒕𝒉𝒐𝒖𝒔𝒆.
Ko'proq ko'rsatishMamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
563
Obunachilar
-224 soatlar
-67 kun
-630 kun
Postlar arxiv
563
Yeah, I might go off the deep end But that's the only place that helps me heal Everything here feels so pretend And I might start believin' That nothing here is ever what it seems I'm off the deep end I think I lost myself Somewhere in my mind The days are all the same And no one's really tryin' That pulls me to my place I hear the ocean calling I'm out here drownin' in my feelings I think I'm gonna need a bigger boat And I've never been a good swimmer You might catch me sleepin' And you can wake me when the storm is gone And I've floated ashore I think I lost myself Somewhere in my mind The days are all the same And no one's really tryin' You know I tried my best You know how much it drained me I'm tired of all this chase The finish line keeps changing But I still keep my place A world that never blamed me My quiet ocean waits Where no one else can claim me I think I lost myself Somewhere in my mind Every day's the same I'm drowning in this silence
563
باید به کجا گریخت؟
به آسمان یا دریا؟
به شب یا روز؟
به فردا یا دیروز؟
به همان جایی که امتدادِ انگشت
مرگ، مُرده است.
مرگ، خسته بود.
بخواب با او، ای ماهِ درخشان؛
بازگرد،
به ابتدای کابوس.
آنجا که خورشید هنوز می‌تپید،
گرم و مهربان،
بر رگ‌های یخ‌زده‌ی قلبِ غرق‌شده‌ات.
اما بگو،
سوغاتِ تو چیست، ای رؤیابین؟
قسم ده مرا به آن روز،
آنجا که آبیِ آسمان،
سالیان سال شب شد.
همان آسمانی که فرود آمد و
در اقیانوسِ چرکینِ نفت‌آلود،
آرام غرق شد.
نه نوری، نه صدایی.
چنین شد که فریادِ سکوت، برآمد:
«هیچ گریزی نیست.
نه به آسمان، نه به دریا.
انسان خود، تنها تبعیدِ خود است.»
و آن‌گاه، جهان فروبست.
فقط پژواکِ حضوری فراموش‌شده،
که در خلأِ خود می‌پوسید.
و من، آخرین تپشِ سکوت بودم؛
در خاطره‌ای که هرگز، نفس نکشید.
–یک‌تا، تبعید.
