شب‌های عربی

آمال مثلوثی | Emel Mathlouthi آمال متولد ۱۹۸۲ در تونس است. از هشت‌سالگی موسیقی و بازیگری را شروع کرد و در ده‌سالگی اولین ترانه‌اش را نوشت. شروع خوانندگی‌اش با هوی متال بوده، اما سبکش ترکیبی است از موسیقی شمال آفریقا با موسیقی راک و الکترونیک. «کلمتی حُرّة» یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار اوست؛ که در جریان انقلاب تونس به یکی از سرودهای اعتراضی تبدیل شد و حتی بعضی این آهنگ را سرود غیر رسمی بهار عربی دانسته‌اند؛ و به خود آمال نیز لقب «صدای انقلاب» را داده‌اند. او بعد از یک کنسرت در مصر، به «فیروزِ نسل خودش» نیز لقب گرفت. آمال در سال ۲۰۱۳ در تهران در پروژه‌ی No Land’s Song شرکت کرد؛ کنسرتی که تلاش می‌کرد برای نخستین بار پس از انقلاب، امکان اجرای خوانندگان زنِ سولو را در برابر یک سالن مختلط فراهم کند. او در این اجرا «کلمتی حُرّة» را خواند. بعدها هم گفت که این پروژه برایش بسیار مهم بوده، چون مسئله فقط اجرای کنسرت نبود؛ مسئله‌ صدای زن و امکان شنیده‌شدن آن بود. او همچنین در سال ۲۰۱۵ خواننده مراسم نوبل صلح بود. آمال در جریان جنبش زن زندگی آزادی، آهنگ «حُلم» را که بر اساس ملودی «سلطان قلب‌ها» ساخته شده بود، در حمایت از زنان ایرانی بازخوانی کرد. #تونس #آمال_مثلوثي #موزیک_عربی @arabian_nights_101

یکی از اساتید عزیز:

دوست گرامی، جناب آقای شریف، سلام. مقاله‌تان را خواندم و بار دیگر بر گسل بی‌خبری ایرانیان از حال‌وروز جوامع عرب افسوس خوردم. ما در ایران دستخوش یک یک بی‌اعتنایی/کوریِ سیستماتیک نسبت به جهان‌عرب هستیم! که قصه امروز و پریروز نیست و دیرین است. گمان می‌کنم این عارضه‌ای متقابل هم باشد. این‌طور بی‌بصری‌های سامانمند، ژرفانشین‌تر از آن است که بشود بر آن پُلی زد. ولی گمان دارم تلاش به پل‌زدن با نوشتن مقالاتی این‌چنین و گزارشاتی از عنایات گهگاهی اعراب به سوانح ایران، می‌تواند در زمره فعالیت‌های بسیار مفید کانال شریف شما باشد.

فیدبک‌‌های زیبا و پرمهری از دیگران هم می‌گیرم که قوت قلب است. ممنونم از حضور و همراهی همه شما

این یادداشت را خاطرتان هست؟ تقریبا در همه جنایات انسانی که در کشورهای عربی رخ داده و می‌دهد، پای «قبیله‌های فاقد حس شهروندی» در میان است. اسپایکر، تابستان ۲۰۲۵ منطقه ساحلی سوریه، صبرا و شتیلا، تل زعتر، سپتامبر سیاه اردن، درباره همه این‌ها در همین کانال نوشته‌ام. سرچ کنید و بخوانید. چرا منطقه روی آرامش نمی‌بیند؟ یکی از مهم‌ترین دلایلش «قبیله‌گرایی عربی» است؛ حال چه نژادی و چه دینی! مسئله «شبه‌نظامیان وابسته به خارج» باید به طور فوری حل شود؛ این نیروها شهروند نیستند و تعلق ملی ندارند و یک کشور را می‌توانند به اعماق جهنم بکشانند.

سعودی در باتلاق حوثی؛ چه درسی می‌توان گرفت؟ پس از سقوط صدام در سال ۲۰۰۳، آمریکا با مسئله‌ای روبه‌رو شد که روی کاغذ ساده به نظر می‌رسید: ساختن دوباره ارتش و نیروهای امنیتی عراق. اما خیلی زود روشن شد که مسئله فقط آموزش سرباز، تحویل سلاح یا طراحی ساختار سازمانی نیست. بخش دشوارتر، ساختن یک سازمان حرفه‌ای با افراد وفاداری به دولت و سلسله‌مراتب رسمی بود؛ آن هم در کشوری که شبکه‌های خانوادگی، قبیلگی و مذهبی هنوز بخش مهمی از مناسبات قدرت را شکل می‌دادند. سرهنگ جان مارتین، افسر ارتش آمریکا که مسئول آموزش و توسعه نیروهای امنیتی عراق بود، در مقاله‌ای در سال ۲۰۰۶ این فرایند را بررسی کرد. یکی از یافته‌های مهم این بود که مناسبات قبیلگی بر میزان وفاداری افراد به ارتش، و بر نحوه انتخاب فرماندهان اثر مستقیم دارد. او حتی اشاره می‌کند که در عراق، یک فرمانده جوان و توانمند ممکن بود نه به‌عنوان سرمایه سازمان، بلکه به‌عنوان تهدیدی بالقوه برای کودتا در آینده دیده شود. به زبان دیگر، مسئله اصلی این است که یک ارتش حرفه‌ای قرار است وفاداری را از مسیر دولت، قانون، درجه و زنجیره فرماندهی تعریف کند؛ در حالی که در جامعه‌ای مانند عراق ممکن است خانواده و قبیله و مذهب، وفاداری افراد را تحت الشعاع خود قرار دهند. پایان ارجاع! بسیاری از کشورهای عربی، با «دموکراسی» و «ارتش مدرن» دهه‌ها فاصله دارند. موانع پیش‌روی آن‌ها بیرونی نیست؛ بلکه درونی است. لازمه داشتن دموکراسی و ارتش مدرن، داشتن «شهروند» است. سوژه شهروند در خیلی کشورهای عربی هنوز پدید نیامده. همه چیز هنوز بر مدار قبیله و گروه مذهبی می‌چرخد. چه مثالی واضح‌تر از عربستان سعودی که اسم یکی از قبایلش یعنی «آل سعود» را روی کل کشور گذاشته‌اند! ارتش مدرن و کارآمد که فقط با مدرن‌کردن سلاح و آموزش ساخته نمی‌شود؛ سنگ بنایش داشتن «شهروند» بجای قبیله است؛ که عربستان سعودی فاقد آن است. برای همین است که سال‌هاست در باتلاق حوثی‌ها گیر کرده است. #العراق #السعودي #حوثي #قبيله @arabian_nights_101

گزارش‌های بسیار غیرمعمولی در رسانه‌های سعودی در حال انتشار است که از وقوع یک حمله به شهر مکه خبر می‌دهند و مسئولیت آن را به انصارالله یمن نسبت می‌دهند. این در حالی است که اخیراً هیچ آژیر هشداری در مناطق جنوبی عربستان فعال نشده و انتشار علنی چنین حوادثی از سوی ریاض نیز امری غیرمعمول به شمار می‌رود مگر اینکه عربستان در حال آماده‌سازی افکار عمومی برای احتمال آغاز دور جدیدی از جنگ با نیروهای حوثی باشد. دو هفته پیش نیز شبکه الحدث به‌طور علنی تصاویری از خسارات واردشده به اموال غیرنظامیان در مناطق جنوبی عربستان بر اثر حملات منتسب به انصارالله پخش کرد اقدامی که معمولاً از رسانه‌های دولتی و نزدیک به دولت عربستان انتظار نمی‌رود 🆔@WAR_ROOM_NEWS

جبل الصافي، لبنان زیبا زنده باشیم از ایران آزاد به لبنان آباد سفر کنیم. @arabian_nights_101

اگر اینترنتتون زود تموم میشه، گویا رومینگ رو براتون فعال کردن، بريد غیرفعالش کنید. همراه اول : *10*29# ایرانسل : *1111*2# رایتل : *200*6# سامانتل : *800*8#

جنگ جهانی اول آن جنگ بود که بکارت ذهن و فکر غربیون را زائل کرد. تا پیش از آن شلیک نوبتی بود و شبیخون ناجوانمردانه و بسیار دنگ و فنگ‌های شوالیه‌گری دیگر. "جنگ بزرگ" اما آنطور که بعدها شایع شد جور دیگری بود. آلمان کمر بسته بود به نابودی فرانسه، فرانسه و انگلستان با چنگ و دندان از مواضعشان در میانه خاک و خون و کثافت خندق‌ها دفاع میکردند. به زمین میان خندق‌ها میگفتند "ارض الاموات" (ترجمه به مضمون - No man's land). مسلسل، این بزرگترین دوست فرشته مرگ اولین بار آنجا به طور گسترده به کار گرفته شد. بمب شیمیایی اولین بار آنجا استفاده شد. بسیاری اصلا معتقد به اصالت جنگ جهانی دوم نیستند و میپندارند که در واقع دو جنگ جهانی، یک جنگ بودند با بیست سال اختلاف زمانی میانشان. آنچه اشرافیت اروپایی را منهدم کرد، سرمنشا "موردور" و مفهوم جانوری به اسم "اورک" در ذهن تالکین -سرباز ابدی، آن چیز که برای کشتن و کشته شدن به وجود آمده- این جنگ بود.

هدی برکات، نویسنده لبنانی متولد ۱۹۵۲ بیروت، در لبنان ادبیات عرب خواند، تدریس و روزنامه‌نگاری کرد و بعدها به پاریس رفت و همان‌جا ساکن شد. «حجر الضحک» در ۱۹۹۰، «أهل الهوى»، «حارث المياه» و «ملکوت هذه الأرض» از شناخته‌شده‌ترین آثار او هستند. رمان «حجر الضحک» اولین مورد در تاریخ معاصر ادبیات عربی است که قهرمان داستان یک مرد همجنس‌گراست که در بحبوحه جنگ داخلی لبنان داستانش روایت می‌شود. همچنین نخستین زنی است که جایزه بوکر عربی را به تنهایی از آن خود کرده است. او برنده «جایزه شیخ زاید» بخاطر رمان "هند أو أجمل امرأة في العالم" و همچنین استاد و پژوهشگر مطالعات خاورمیانه در دانشگاه تگزاس بوده. رمان کوتاه «برید اللیل» درباره پنج نامه، پنج آدم بی‌نام و چند زندگی ظاهراً بی‌ربط به یک‌دیگر است. آدم‌هایی که به سبب جنگ، فقر، تبعید یا جرم سیاسی از خانه کنده شده و به جایی رسیده‌اند که دیگر خانه نیست. این نامه‌ها قرار نیست برسند؛ زیرا جنگ شهر‌ها و آدرس‌ها را از بین برده است. برید اللیل درباره آدمی است که رابطه‌اش با خانه، گذشته و حتی خودش قطع شده؛ درباره آدم‌هایی که دیگر جایی برای برگشتن ندارند. این رمان در سال ۲۰۱۹ برنده جایزه جهانی رمان عربی شد. #لبنان #هدى_بركات #ادبیات_عرب #رمان_عربی #بوکر_عربی #مهاجرت @arabian_nights_101

من در اینستاگرام و ایکس حضور ندارم. اگر می‌توانید این یادداشت را در صفحات خود به مخاطبان‌تان معرفی کنید. ممنونم

«‌‏كأن يديك المكان الوحيد ‏كأن يديك بلد ‏آه من وطن في جسد!» ‏دستانت انگار تنها مکان ممکن ‏دستانت انگار سرزمین ‏آه از وطنی که در تنی است. محمود_درویش

با عذرخواهی، در ویراستاری نهایی یک اشتباه کردم. بجای «نبود» نوشته بودم «بود» تصحیح شد

ما و آن خودِ نو: یکسال پس از مهسا «ما آیرونیست‌ها (مطایبه‌گران) امیدواریم که به مددِ بازتوصیفِ مدام از خودهای‌مان، بهترین خودی را که می‌توان ساخت بسازیم»-ریچارد رورتی زمان‌هایی است که واژگان بیش از یک واژه‌ صرف‌اند. هوسرل، و جنبش پدیدار شناسی، از تأثیر بستر بر واژه و ناظر بر منظر بسیار سخن گفته است. اما هنگامه‌هایی وجود دارند که در آن واژه بر بستر اثر می‌گذارد و منظر ناظر را به خود فرامی‌خواند. برای من واژه مهسا اینگونه است: مهسا واژه‌ای است که معنای دیگری به کنش‌مندی مقاومت داد، هرچند تاریخ مقاومت برای من طولانی‌تر از مهساست، اما مهسا تجلّی (کنونی و نه واپسین) این تاریخ است. در این معنی مهسا موقعیتی است که ما را به درون خود می‌خواند. در این نوشتار نمی‌خواهم صرفا از چگونگی آن رویش ریزوماتیک «افراد» سخن بگویم، که چه‌ بسیار کسان بهتر از من گفته‌اند، بلکه بیش از آن می‌خواهم از دیالکتیک فرارونده خود و خواست، چونان فرآیندی برسازنده، و گشایش مرزهایِ این «خود» سخن بگویم. ماجرا از کجا آغاز شد؟ شاید در مکانی در کوردستان یا شاید در گوشه‌ای از تهران (این مکان‌مندی انتولوژیک در تحلیل این فرآیند،لااقل برای من، بی‌اهمیت است). به هرحال آنچه روی داد این بود که خشمی برانگیخته شد و حرکتی آغاز شد، حرکتی که می‌رفت و می‌رود، تا نظم موجود را (به وسیع‌ترین معنی کلمه) به پرسش گیرد. امّا پرسش اصلی از چرایی است و نه چگونگی: اینکه چگونه این خشم و حساسیّت عمومی برانگیخته شد یک مسئله است، که شاید به محدوده علوم اجتماعی و روانشناسی مرتبط باشد، اما آنچه محلّ پرسش اساسی است این است که «اساسا این خشم و برانگیختگی چگونه ممکن شد»؟ بگذارید با زبانی دیگر، شاید همگانی‌تر، این پرسش را بازنویسی کنیم: چرا سرنوشت یک دختر کوردستانی باید برای سوژه تهرانی، خوراسانی،شمالی و...اهمیت داشته باشد؟ چه چیزی میان این عناصر، به ظاهر ناهمگون، مشترک است که آن‌ها را به یکدیگر پیوند می‌دهد؟ پاسخ من، هرچند تنها پاسخ ممکن و به معنی عدم امکان دیگر پاسخ‌ها نیست، شاید درنظرگاه نخست شگفت‌انگیز، خصوصا برای آنان که به تحلیل‌های جمع‌گرایانه رایج خو گرفته‌اند، بنماید: «افراد» و «خواست‌هایشان». در این واقعه، خواستِ افراد بود که آن‌ها را برانگیخت و به هم‌دیگر پیوند داد. خواست‌هایی که وضع‌موجود، به اشکال مختلف، آن را سرکوب کرده بود: خواست فرد بودن و خود بودن، در یک کلمه، سوژگی (خواست زن بودن، مرد بودن، انسان بودن، خواستِ دارایی بدن، به رسمیت شناخته شدن و...). این خواست‌ها بود که در نهایت مرزِ خود این افراد را گشود و این مرز را تاجایی گشایش داد که دیگری را به درون خود کشید. این فرآیندی بود که به کشف دیگری و ساخت خودی نو منجر شد: امری که در این مورد برجسته است، نه نفس سرکوب و نه حتی واکنش دربرابر آن بود (سرکوب اقشار مختلف و قومیت‌ها و آزار افراد به بهانه‌های مختلف امری نیست که مختص این برهه باشد). آنچه رخ داد، در مرکز قرار گرفتن و کانونیّت این «رخداد» بود. چیزی که اهمیت داشت این بود که، شاید برای نخستین بار، افراد، چه سوژه تهرانی و چه سوژه‌های دیگر، «ما»یی را شناختند و به آن معطوف شدند. مایی که آن را نه به عنوان دیگری، که چونان بخشی از خویشتن دریافتند. این دلیلی است که حلقه‌هایی استوار میان افراد ایجاد شد. و بی‌جهت نیست که حاکمیت تمام تلاش خود را برایِ تخریب و سرکوب این اتصال و این خودِ نوساخته بکار می‌بندد و از آن هراس دارد و هستی‌اش از دخیل شدن هر دیگری جدید به این «ما» به لرزه می‌افتد. و نیز به همین سبب است که ایدئولوژی حاکم از «ما» و هر «رخداد» نو می‌هراسد و، به گفته ژان لیوتار، تلاش می‌کند رخداد را به زباله‌دان بیفکند یا تکین بودنش را انکار کند زیرا در دل هر رخداد امکانی برای بازسازی «ما» نهفته است. بازگردیم به سخن آغازین متن و معنای واژه مهسا برای من: مهسا برای من تداعی‌گر خود‌های ناشناخته (دیگری‌هایی که برایم کانونیت نداشتند یا آن‌ها را نفی می‌کردم) است. برای من تداعی‌گر فراروندگی خواست‌هایم تا دوردست‌ترین کرانه‌ها و تداعی‌گر آن «ما»ی ممکن و ، در یک کلمه، تداعی‌گر «آزادی» و «افق‌های ممکن» است. اما اینکه این «افق‌های ممکن» تا کجا امکان بسط بیابند، پرسشی است که به اندازه ژرفایش همچنان گشوده است...

جهان عرب و جنبش مهسا

پارلمان لبنان، ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۲، کمتر از ۲ هفته پس از قتل مهسا امینی، جلسه رای‌گیری برای رئیس جمهور جدید. آراء ماخوذه: ۶۳ رای سفید، ۳۶ رای برای میشل معوض، چند رای پراکنده دیگر و یک رای هم به نام مهسا امینی!

این حرکت نمادین، تنها یکی از اپیزودهای داستان مهسا در جهان عرب است. چهار سال از کشته‌شدن دختر ایران، مهسا امینی و جنبش مبارک زن زندگی آزادی می‌گذرد. حوادث این جنبش و پیامدهای دراز دامنش مانند دگرگونی چهره شهرها و عقب‌نشینی نسبی گروه‌های تندرو از سنگر حجاب را همه شاهد بوده‌ایم. اما چند سوال مهم جالب در این‌جا مطرح است. آیا «واقعه مهسا» نمونه مشابهی در جهان عرب دارد؟ سپس این‌که: واکنش جهان عرب به این واقعه چه بود؟ و مبارزات مدنی زنان ایرانی چه بازتابی در کشورهای عربی داشت؟ بخش اول: واقعه مهسا بی‌مانند است! صریح و سریع بگویم: چیزی مانند جنبش مهسا در جهان عرب رخ نداده. به دو علت: اول این‌که حجاب در جوامع عرب با اکثریت قاطع مسلمان، مثل نوروز برای ایرانی‌هاست. ریشه فرهنگی خیلی عمیقی دارد و مخالفت گسترده‌ای میان عموم زنان با آن وجود ندارد. اما تحمیل قانونی حجاب اسلامی بر زنان ایرانی، تلاشی بوده برای به زور جا دادن ایران در میان کشورهای اسلامی، تا کشوری که سودای رهبری جهان اسلام را داشته، ویترین اسلامی هم داشته باشد. در این کشورهای یکپارچه‌ مسلمان‌تر مثل کشورهای خلیج و عراق، اساسا زن‌ها با حجاب خو گرفته‌اند و بیش از این‌که به حق مالکیت بر بدن بیندیشند، به گرفتن گواهینامه دل‌مشغول بوده‌اند. این را هم مدنظر داشته باشید که پوشش تابع اقلیم است و در اقلیمی با آفتاب سوزان و همیشگی، پوشش سراسری بدن یک ضرورت است. علت دومی که جنبش مهسا در جهان عرب نمونه مشابهی ندارد این است که در کشورهای متکثرتر از لحاظ فرهنگی و مذهبی مانند لبنان و سوریه و مصر، اولا حجاب از دیرباز آزاد بوده و چالشی میان جامعه و دولت نبوده. دولت‌ها نیز مستقیما بر سر قدرت تقلا می‌کردند؛ نه دست‌وپا زدن برای ارضای عطش هویتی. از طرف دیگر تحمیل قانونی حجاب شرعی اساسا یک آرزوی اخوانی است و بسیاری از دولت‌های عربی دشمن اخوان المسلمین بودند. شاید نزدیک‌ترین موارد به مهسا در جهان عرب این دو باشند: ۱: کشته‌شدن شیما صباغ در مصر در سال ۲۰۱۵ بود؛ که نیروهای ضد شورش در یک تظاهرات مسالمت‌آمیز علیه دولت، به او شلیک کردند و او در راه بیمارستان جان داد و بعدا پزشکی قانونی مصر گفت: گلوله‌ای که به شیما خورد چندان کشنده بود؛ شیما چون نحیف و ظریف بود کشته شد! ۲: مرگ بسیار مشکوک روانپزشک اهل بصره «بان زیاد طارق» در سال ۲۰۲۵ که علیرغم نشانه‌های واضح قتل، توسط پزشکی قانونی خودکشی اعلام شد. گویا قتلی ناموسی بوده که مقامات تصمیم گرفتند سرپوش بر آن بگذارند. اما در افکار عمومی عراق تا مدت‌ها محل بحث و جدل بود ولی به خشم و طغیان خیابانی منجر نشد. بعضی نویسندگان عرب، بان زیاد را مهسا امینیِ عراق دانستند؛ اما اصلا تشبیه دقیقی نیست. بخش دوم: واکنش جهان عرب به ماجرای مهسا چه بود؟ لبنان، سوریه، عراق و تونس بیشترین کشورهایی بودند که در آن‌ها تظاهراتی در حمایت از زنان ایرانی و جنبش مهسا شکل گرفت. کردهای شمال سوریه و شمال عراق و همچنین دیاسپورای کرد در بیروت، واضحا بخاطر کرد بودن مهسا واکنش دادند؛ اما در بیروت و بغداد و تونس تظاهرات دیگری هم از سوی فعالان حقوق زنان سازماندهی شد. 🔹در تجمع زنان در برابر موزه بیروت در سال ۲۰۲۲، عباس یزبک، روحانی شیعه مخالف جمهوری اسلامی، برای اعلام حمایت حاضر شد؛ اما تعدادی از زنان معترض با حضور او مخالفت کردند و گفتند مسئله آنها صرفاً مخالفت با جمهوری اسلامی نیست، بلکه اعتراض به اصل «سلطه دینی» بر بدن و زندگی زنان است. یزبک در نهایت تجمع را ترک کرد. 🔹در اکتبر ۲۰۲۲، ده‌ها نویسنده، روزنامه‌نگار، هنرمند و روشنفکر لبنانی بیانیه‌ای در حمایت از خیزش زنان ایرانی منتشر کردند. بین امضاکنندگان این بیانیه، نام چهره‌های فرهنگی هنری مهمی دیده می‌شود. مانند «هدی برکات» از مهم‌ترین رمان‌نویسان معاصر لبنان و برنده بوکر عربی؛ و «حنان الشیخ» از شناخته‌شده‌ترین نویسندگان زن عرب. این بیانیه، جنبش زنان ایران را ادامه مسیری می‌دانست که با انقلاب‌های بهار عربی آغاز شده بود و صراحتاً می‌گفت تجربه ایران می‌تواند بر لبنان و دیگر کشورهای عربی اثر بگذارد. 🔹همچنین در اکتبر ۲۰۲۲ آمال مثلوثی خواننده تونسی، در حمایت از زنان ایران، قطعه‌ای را با ملودی «سلطان قلب‌ها» اجرا کرد و به فارسی با زنان ایرانی سخن گفت. 🔹در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۲ گروهی از فعالان حقوق زنان و فمینیست‌های تونسی مقابل مرکز فرهنگی ایران در تونس تجمع کردند. شعارشان «تونسیات نساند الإيرانيات» بود. کارکنان سفارت ایران تلاش کردند با فرستادن شیرینی برای معترضان فضای تجمع را کنترل یا آرام کنند؛ معترضان شیرینی‌ها را نپذیرفتند. همچنین سفیر ایران خواستار دیدار با نائلة الزغلامی، رئیس انجمن زنان دموکرات تونس، شد؛ اما او نپذیرفت و سپس یک دسته از موهایش را به نشانه همراهی با زنان ایرانی برید. بوقچی‌های گمراه‌کننده و مرتجعین کینه‌توز از سوی دیگر، واکنش‌های منفی ضد جنبش مهسا کم نبودند. بعضی شخصیت‌ها و رسانه‌های عربی که خط و ربطشان معلوم آشکار است، شروع به تکرار روایت حکومتی از ماجرای مهسا کردند و جنبش زنان ایرانی را توطئه آمریکایی/صهیونی خواندند. بسیاری از مردم عادی در جهان عرب که این روایت‌ها را می‌پذیرفتند کسانی بودند که چه همسو با حکومت ایران چه نا همسو، وضعیت زن ایرانی برایشان شوکه‌کننده و ناخوشایند است. بسیاری از شهروندان و حکومت‌های عربی دوست ندارند الگوی پوشش زن ایرانی و ایده «مالکیت بر بدن» به جوامع عربی سرایت کند. مسلمانان متعصب اعم از شیعه و سنی، با دیدن زن ایرانی سکته می‌کنند. گاهی در سوشال مدیا افرادی که حتی خودشان را روشنفکر و منتقد فرهنگی و سیاسی می‌پندارند، زن ایرانی را که نمی‌خواهد در این شرایط ایران بچه‌دار شود، متهم به بی‌بندوباری جنسی می‌کنند. برای این گروه‌ها (که از قضا عمدتا از عراق و کشورهای خلیج هستند!) آزادی اجتماعی چنان بی‌معنا و غریبه است، که دیگر حقوق زنان ایرانی مانند حق رانندگی و رای‌دادن و خیابان رفتن را نشانه‌ای بر وجود آزادی بیش از حد در ایران می‌دانند و نتیجه می‌گیرند که جنبش زنان ایرانی حتما یک توطئه خارجی بوده است. بررسی واکنش جهان عرب به جنبش مهسا، یکی از بهترین راه‌ها برای فهم سطح توسعه‌یافتگی انسانی در این جوامع است.

این یادداشت تحقیقی برای گرامیداشت چهارمین سالگرد جنبش مبارک #زن_زندگی_آزادی و طبق مشاهدات و تحقیقات محدود خودم تهیه شده. جامع نیست؛ اما سعی شده دورنمایی نسبتا شفاف باشد.

#مصر #بغداد #بيروت #تونس #سوريه #آمال_مثلوثي #هدى_بركات #حنان_الشيخ #نائلة_الزغلامي #مهسا_اميني #شيماء_الصباغ #بان_زياد @arabian_nights_101

#مهسا_امینی #زن_زندگی_آزادی @arabian_nights_101

۱: بیروت ۲: دیاسپورای کرد در بیروت ۳: فعالان حقوق زنان مقابل موزه ملی لبنان ۴: راندن شیخ عباس یزبک از تجمع ۵: احتمالا اربیل عراق ۶: تجمع فعالان حقوق زنان در بغداد ۷: تونس

سلام به همراهان جدید خوش آمدید گرامیان پیام‌های پین‌شده را حتما مطالعه کنید

نمیشه اسلحه بگیری سمت مردمت و همزمان ادعای آرمانشهر بودن هم بکنی...

🎞 گفت‌وگوی رونالد ریگان و جورج شولتس، پرده‌ای از فیلم «در آستانه‌ی جنگ» (The Brink of War) ➣ @Notes_On_Liberty

در این پست👆که به درخواست شما عزیزان (و با ساعت‌ها مطالعه) تهیه شده، سعی کردم چندین دهه تاریخ یمن را هرچه ساده‌تر و شفاف‌تر توضیح بدهم تا درک بهتری از آن‌چه این روزها در یمن می‌گذرد، داشته باشید. بعضی جزئیات و ظرافت‌ها ساده‌سازی شده‌اند تا فهم سیر وقایع آسان شود. اگر پسندتان افتاد، لطفا همرسانی کنید. ممنونم