Faded Memories

واقعا سوالی که از پسرا دارم اینه که چرا اینطوری هستید؟ چرا این کارارو میکنید؟ که چی بشه؟ تهش که چی؟ یعنی دوست ندارید کسی دوستتون داشته باشه و تو زندگیتون بمونه؟ چرا آدمو از دوست داشتنتون پشیمون میکنید؟

‏اگه فکر کردی پیگیرتم درست فکر کردی، پیگیر خبر مرگتم عزیزم.

یه ویدئو دیدم می‌گفت وقتی مادرت یه کلیپ بی‌مزه نشونت میده ذوق کن واسش! یاد نقاشیای بی‌مزه‌ای بیوفت که تو بچگی نشونش میدادی و ذوق می‌کرد...

بهت دروغ گفتم، در واقع حس کردم قلبمو از سینه‌م کشیدی بیرون اینقدر فشارش دادی تا اخرین قطره‌ی خونش هم بریزه.

اگر بهت نیاز داشته باشم و تو اون‌جا نباشی، من یاد می‌گیرم که دیگه بهت نیازی نداشته باشم.

نیازی به فوق العاده بودن نیست، فیک نباشید کافیه.

افسردگی همیشه با گریه و گوش دادن آهنگ غمگین خودشو نشون نمیده. یه وقتایی هم اون لباساییه که جمع نمیکنی، ظرفایی که نمیشوری، حرفایی که دیگه نمیزنی، درسی که نمیخونی، بیرونی که نمیری، ارتباطی که برقرار نمیکنی، مودیه سریع تغییر میکنه، اشتهایی که نداری، حوصله ای که نداری و تمام روزاییه که دلت نمیخواد از تختت بیرون بری.

حالم مثل آسمونیه که میخواد بباره ولی نمیتونه.

هر کسی تو کتاب زندگیش یه فصلی داره که وقتی بهش فکر میکنه تا اعماق وجودش تیر میکشه، از علاقه‌های بی سرانجام، از محبت به آدم‌های تو خالی، از اعتماد به آدم‌های رفتنی.

واقعا از جمله ‌“الکی سخت میگیری” متنفرم.

‏آخر می‌فهمیم ایران یه آزمایشگاه روانی خیلی بزرگ بوده با این هدف که تست کنن ببینن سقف تحمل یه انسان چقدر می‌تونه باشه.

هنوزم معتقدم برای منی که به همه چیز خیلی زیاد اهمیت میدم، بهترین حرفی که شنیدم تا امروز این بود: آدمارو همونطوری که هستن بپذیر ولی بذارشون تو جایگاهی از زندگیت که بهش تعلق دارن.