Faded Memories

هر موقع نمی‌دونستی چی بگی واسم آهنگ بفرست.

من روم نمیشه بهت بگم ولی خودت بفهم که: “نیازمند پیام شما در تمام ساعت شبانه‌ روز هستم”.

چرا من انقدر خسته‌ام؟ راه میرم خسته‌ام، میشینم خسته‌ام، میخوابم خسته‌ام، بیدار میشم خسته‌ام، غذا میخورم خسته‌ میشم، درس میخونم ‌خسته‌ میشم، بیرون میرم خسته‌ام، خرید میرم خسته‌ام، یکم که با بقیه حرف میزنم خسته میشم، آهنگ گوش میدم خسته‌ام، فیلم میبینم خسته‌ام، ای بابا.

”و من کمی بعد ممکن است دیگر نباشم. شاید هر نگاهم، نگاه خداحافظی باشد.”

از اونجایی که هیچوقت هیچکس بهم نگفت “باهم درستش میکنیم”، خودم تنهایی درستش کردم و الان که درست شده نیازی به تقسیم کردنش با هیچکس ندارم.

‏واقعیت زندگیم رو بخوام شرح بدم اینجوریه که آهنگا قفلی نیستن، فیلم و سریالا حوصله سربرن، آدما به شدت مسخرن، فُحشا حق مطلبو ادا نمیکنن، خونه دلگیره، بیرون زیادی شلوغه، دیگه با هیچی حال نمیکنم.

خیلی چیزا هست، که باید راجبشون تو بغلت گریه کنم.

غرورمو فقط زمانی واست میشکونم که دل دخترای دورتو واسم بشکونی.

نمیدونم، نشد دیگه، مراقب خودت باش عزیزم.

تایپم اونیه که وفتی بهش میگم برو گمشو نمیخوام ببینمت، زنگ بزنه بگه بیا بیرون دم در خونتونم.

حتی دودِ سیگاری که میکشمم بویِ تورو میده.

هیچ‌چیزی به اندازه‌ی موسیقی نمی‌تونه احساسات آدمو تنظیم و آروم کنه.

با پسری باشین که براتون ذوق کنه، آرایش می‌کنین ذوق کنه، نچرال باشین ذوق کنه، مو رنگ کردین ذوق کنه؛ پسری که براتون ذوق نکنه دوستون نداره.