Faded Memories

پرسید در میانِ شلوغی چگونه او را یافتی؟ گفتم: کدام شلوغی! من غیر از اون کسی را نمیبینم...

‏من دارم خیلی باهات راه میام که از چشمم نیفتی اما متاسفانه تو داری میدویی.

من از تو می‌رنجیدم چون تو برایم مهم بودی، من از تو ناراحت می‌شدم چون از تو انتظار انجام هر کاری را نداشتم، من از تو دلگیر می‌شدم چون تو برایم فرق داشتی؛ اما حالا؟ نه از تو می‌رنجم، نه ناراحت می‌شوم و نه دلگیر.

‏نحوه‌ی رفتار یک شخص با شما، خیلی مهم تر از احساسیه که بهتون داره.

از من میشنوین مردی رو انتخاب کنید که بعد دعوا بهتون زنگ میزنه تا فقط مطمئن شه که حالتون خوبه نه کسی که شمارو با گریه ها و فکرهاتون تنها میذاره…

تو امیدی که بقیه ازم می‌گیرنو به قلبم برمی‌گردونی.

انقدر‌ باهم بودیم که الان من یه توئه کوچیک شدم. بعضی وقتا بودن یه تیکه از روحتو تو وجودِ خودم حس میکنم؛ نمیشه دیدش ولی می‌دونم که هست و بهم زندگی میده.

خیانت برای بازنده‌ هاست، من یه نفر رو انتخاب میکنم و تا آخرین هفت ثانیه زندگیم به پرستیدن اون ادامه میدم.

من خیلی آدم «چرا لحن امروزش فرق می‌كرد، پس یه چیزی شده » اى هستم.

و تو خيره‌ كننده بودى ؛ براى منی كه از نگاه كردن به آدم ها متنفر بودم.

توی روز جهانی بخشش بهت یادآوری می‌کنم که هرگز نمی‌بخشمت.

بدترین نوع کوری، کور شدن ذوقه. لامصب وقتی از بین میره دیگه هیچ جوره برنمی‌گرده.