Faded Memories

از کسایی که برای خودشون و روابطشون حد و مرز قائلن و تو اضافه کردن آدم‌های جدید به زندگیشون خساست به خرج میدن خوشم میاد، این‌ها متوجه شدن که آدم کمتر، کیفیت بیشتر و زندگی بهتر.

« تلاشِ کسی که می‌خواد خوشحالم کنه برام باارزشه،چه به نتیجه برسه، چه نه. من آدمِ دیدنِ مقصد و مقصود نیستم، قدم‌ها برام خیلی مهمن.

یوقتایی از دست نمیدید که بهترشو بدست بیارید، از دست میدید چون نتونستید خوب نگهش دارید و لایقش باشید :) |محی جی|

مود: از همه‌چی خسته.»

کاش کنار اومدن با حقیقت انقد سخت نبود.

به پرتگاه غم رسیده گام‌های من.

حتی دلم نمیخواد یه ریکوئست جدید تو اینستا رو اکسپت کنم چه برسه به یه آدم جدید تو زندگیم.

ولی من باهات درد و دل کرده بودم‌ قرار نبود وسط دعوا ازشون استفاده کنی.

به قسمتی از زندگیم رسیدم که نه میدونم دارم چه غلطی میکنم نه میدونم درآینده قراره چه غلطی بکنم، همه چی برام پوچ و بی معنیه.

:)

من رو هرچی نجات داد، جز آدم‌ها.

هر چی تلاش میکنم نمیتونم ببخشمش، انقدر درد داشت که تو مهمونی، تو خواب، جلوی دوست‌هام، از همه مهم‌تر تو بغل مامانم گریه کردم.

برمیگردی دقیقا تایمی که بود و نبودت برام هیچ اهمیتی نداره.

از هدر رفتن جوونیم بیزارم. اینکه چشم روی هم میذارم میبینم بزرگ و بزرگ‌تر شدم ولی عملا هیچ دستاورد چشم‌گیری نداشتم، نه پیشرفت کاری، نه پس انداز، نه سفر و خاطره‌های خوب. تازه به هیچکدوم از آرزوهامم نرسیدم و برعکس، چیزهایی رو تجربه کردم که اصلا دلم نمیخواست زندگیشون کنم.

:)