دِࢪیا؛

«هزار پرنده مثل تو عاشق، گذشتند از شب به نیت روز.»

-از دریا نترسانم که من در قلبِ تو جان می‌دهم؛ دریا بشی زیبای من، غرقِ نگاهت می‌شوم هی...

می‌آید... می‌آید... می‌آید.

مژده ای دل که مسیحا نفسی می‌آید که ز انفاس خوشش بوی کسی می‌آید از غم هجر مکن ناله و فریاد که من زده‌ام فالی و فریادرسی می‌آید

«ارغوان، بیرقِ گلگونِ بهار تو برافراشته باش شعرِ خون‌بارِ منی یادِ رنگینِ رفیقانم را بر زبان داشته باش تو بخوان نغمه‌ ناخوانده من ارغوان، شاخه همخونِ جدا مانده من…»

- هوشنگ ابتهاج

در هوایت بی‌قرارم روز و شب سر ز پایت برندارم روز و شب روز و شب را همچو خود مجنون کنم روز و شب را کی گذارم روز و شب جان و دل از عاشقان می‌خواستند جان و دل را می‌سپارم روز و شب تا نیابم آن چه در مغز من است یک زمانی سر نخارم روز و شب تا که عشقت مطربی آغاز کرد گاه چنگم گاه تارم روز و شب

- مولانا

که قول داده‌ای و داده‌ام به ماهی‌ها، بهار را از خاطر نمی‌برم هرگز 🌿

هرروز رویاهای از دست رفته‌ی عزیزانِ ندیده‌ام رو شنیدم و دیدم، هرروز نام‌شون رو در دلم تکرار کردم، هرروز باهاشون حرف زدم، هرروز به جاشون زنده بودم و هرروز باهاشون مردم. اما ادامه دادم، بخشی از وجودم رو زنده نگه داشتم، تکه‌ای از جونم رو روشن نگه داشتم، مثل فانوسی کوچک در دلِ طوفان، تا شبیهشون بشم به جاشون بجنگم آرزوشون رو آرزو کنم و نام و یادشون رو زنده نگه دارم.. هر طور که بلدم. "رسالتِ بازمانده، به یاد آوردن است."

- ۱۳ خرداد سال ۲۵۸۵