دِࢪیا؛

- سنندج، ۸ دی‌ماه ۱۳۴۱

یک لحظه بی تو نیستم.

اگر هنوز نفسی می‌کشم، برای خاطر آن است که تو را دارم و برای خاطر آن است که تو را با خودم صمیمی و مهربان می‌بینم.

حالا من از زندگی چه دارم؟ به جز تو هیچ!

...شرافتمندانه نبود که بگذارم تو مرده‌یی را دوست بداری.