دِࢪیا؛

مرا به‌پیچ در حریر بوسه‌ات مرا بخواه در شبان دیرپا مرا دگر رها مکن مرا از این ستاره‌ها جدا مکن نگاه کن که موم شب براه ما چگونه قطره قطره آب می‌شود صراحی سیاه دیدگان من به لای لای گرم تو

چه دور بود پیش از این زمین ما به این کبود غرفه‌های آسمان کنون به گوش من دوباره می‌رسد صدای تو صدای بال برفی فرشتگان نگاه کن که من کجا رسیده‌ام به کهکشان، به بیکران، به جاودان کنون که آمدیم تا اوجها مرا بشوی با شراب موجها

من از ستاره سوختم لبالب از ستارگان تب شدم چو ماهیان سرخ‌رنگِ ساده‌دل ستاره‌چین برکه‌های شب شدم

نگاه کن تمام آسمان من پُر از شهاب می‌شود تو آمدی ز دورها و دورها ز سرزمین عطرها و نورها نشانده‌ای مرا اکنون به زورقی ز عاجها، ز ابرها، بلورها مرا ببر امید دلنواز من ببر به شهر شعرها و شورها به راه پر ستاره می‌کشانی‌ام فراتر از ستاره می‌نشانی‌ام نگاه کن

نگاه کن که غم درون دیده‌ام چگونه قطره قطره آب می‌شود چگونه سایه‌ی سیاه سرکشم اسیر دست آفتاب می‌شود نگاه کن تمام هستیم خراب می‌شود شراره‌ای مرا به کام می‌کشد مرا به اوج می‌برد مرا به دام می‌کشد

بهم نگو دوستت دارم ، فقط برام چای بریز .

𓆝‌ 𓆟

گرچه با صد دردِ دل در غم گرفتارم هنوز باز هم در دل بوَد سودای دلدارم هنوز

من حسادت می‌کنم حتی به تنها بودنت من به فرد روبه‌رویی، لحظه‌ی خندیدنت من به بارانی که با لذت نگاهش می‌کنی یا نسیمی که رها می‌چرخد اطراف تنت من حسادت می‌کنم حتی به دست گرمِ آن شال خوشرنگی که می‌پیچد به دور گردنت وقتی انگشتان تو در گیسوانت می‌دود من به رد مانده از اینجور سامان دادنت اینکه چیزی نیست، گاهی دل حسادت کرده به عطر پاشیده از آغوش تو بر پیراهنت هیچکس ای کاش در دنیا به تو حسی نداشت من حسادت می‌کنم حتی به قلب دشمنت کاش هرکس غیر من، ای کاش حتی آینه پلک‌هایش روی هم می‌رفت وقت دیدنت

- الهام نظری

می‌گه: عزیزِمن، تو در روزگاری زندگی می‌کنی که دوام آوردن کار بزرگی‌ست. دوام آوردنت را کوچک نشمار.

خونه‌ شما هم مثل خودتون باصفاست💖💗💓

ای خداا ممنونم لطف داری😭💙

خیلیا دلشون میخواسته دریا بشن انقد راکد موندن که مرداب شدن .

- دیالوگی از تاسیان

شکستن صدا نداره ایجوری نیست که مثلا وقتی کنار یه نفر نشستی صدای شکستن قلبشو بشنوی ، شکستن یه آدم ، بعضی وقتا با چند تا قطره اشک همراهه و خیلی وقتا با ی سکوت طولانی آدمای شکسته عجیب نیستن . بدون اینکه بدونیم خیلیاشونو هر روز می‌بینیم با ظاهری آروم و خوشحال اما با باورای نابود شده و امیدای به پایان رسیده . .

روزها رفتند و من دیگر، خود نمی‌دانم کدامینم آن منِ سر سختِ مغرورم؟ یا منِ مغلوبِ دیرینم؟

ـ فروغ فرخزاد