کتاب و چای نَبات

ما ترجیح میدهیم که همه چیز را نابود سازیم تا اینکه اجازه دهیم دیگران تغییرمان دهند چراکه خاطره ما از اینکه چطور افراد خاصی در بدو زندگی مان تغییرمان داده اند بسیار پر رنگ است.

در کمدی انسان ها از آنچه میخواهند قدری به دست می آورند اما در تراژدی انسانها اغلب متوجه میشوند که خواسته شان راه به جایی نمیبرد و با پیش رفتن داستان از آنچه که فکر میکردند می خواهند کمتر و کمتر نصیب می برند.

زیستن زندگی های نازیسته که از آن رنج می بریم چه اجباری بوده باشد چه انتخابی ما را تبدیل کرده است به کسی که هم اکنون هستیم.

#حسرت #آدام_فلییپس #رمان

مسئله این نیست که از مرگ ترسی داشته باشد، بلکه فکر می‌کرد هنوز روی زمین کارهای بسیاری دارد که باید انجام بدهد.

«توی بیشتر بندها یک نفر هست که شب‌ها برای زندانی‌ها قصه بگوید.»

#آدم‌های_بی‌شناسنامه #عزیز_نسین #رمان

«خواندن یعنی برای مدتی از زندگی خودت بیرون بیایی و در زندگی دیگری قدم بزنی.» اگر شبی از شب‌های زمستان مسافری، ایتالو کالوینو

«من یک نظامی‌ام. هر کاری کردم فقط به این دلیل بود که کشورم باید از قبیله‌گرایی و فئودالیسم نجات پیدا می‌کرد. اگر شکست خوردم، فقط به این دلیل بود که به من خیانت شد.»

#گفت‌وگو_با_شیاطین #ریکاردو_اریزیو #تاریخی_سیاسی

یک سده پیش، اگر کسی "هیچ" را به عنوان فضای تهی و فاقد هرگونه شیء مادی واقعی تعریف می کرد، شاید اندک مخالفتی نصیبش میشد. ولی نتایج به دست آمده در سدهی گذشته به ما آموخته که فضای تهی به واقع با نیستی خدشه ناپذیری که پیش از آموختن بیشتر دربارهی کارکرد طبیعت بدیهی می گرفتیم، تفاوت بسیار دارد. اکنون، منتقدین آیین مدار به من گوشزد می کنند که من نمی توانم به فضای تهی "هیچ" اطلاق کنم و در عوض باید آن را "خلا کوانتومی" بنامم، تا بین آن با "هیچ" مورد نظر فیلسوفان یا الاهیات دانان تمایز گذاشته شود.