یاس بنفش

چهره‌ی زیبا و ناز، از روح زیبا و نورانی منشأ می‌گیره. آدم‌ها هر چقدر مهربون‌تر، خوش‌انرژی‌تر و باسواد تر، زیبا‌تر.

هرتغییری با مقاومت همراهه، و این کشمکش رو در قدم اول، با بدن خودت داری.

اولیش به خیر گذشت. ۵ تا دیگه هم به خوبی بگذره، میتونم سه چهار روز جالبی رو برای خودم زندگی کنم.

خدانکنه بخوای زمان نگذره، یه‌جوری تند و با نهایت سرعت می‌گذره که نفهمی چیشد.

کاش میشد از یه جایی دوباره امید و ذوق خرید. می‌ترسم همین چیزی هم که باقی‌ مونده، به زودی تموم بشه.

سهم من از روشنایی چی بود جز سو سو زدن شمعی که از من خیلی دوره!

۶ ماه گذشت. ۶ ماهی که هر روزش با یاد شما رفت. هنوز وسط روز به شما فکر می‌کنم و اشک میریزم، وسط آهنگ گوش دادن چهره‌های زیباتون جلوی چشمم ظاهر میشه و براتون اشک میریزم، روز تولدتون سر می‌رسه و برای نبودنتون و داغی که روی دل خانواده‌هاتون هست، اشک می‌ریزم. غم نبودن شما حالا بخشی وجودمون شده و هر لحظه بهتون فکر میکنم. روزهای خوبی نیست، ولی کاش بودین، کاش هنوز وجود شجاع و درخشان‌تون بود تا این دنیای تاریک و زشت رو روشن کنه. با رفتن شما دنیا خیلی تاریک شد، کاش بودین. شاید هیچوقت از نزدیک شما رو ندیده بودم ولی دلم براتون تنگ‌ شده. ببخشید که شما رفتید و من موندم. هیچوقت فراموش‌ نمی‌کنیم.

یه روزهایی هم از خود جمعه، جمعه‌تره. مثلا کل روزهایی که این هفته گذشت.

دلم برای وقتی که حوصله داشتم تنگ شده. نمیدونم چیشد که یک دفعه اینقدر بی‌حوصله شدم.

به شدت نیاز دارم حرف بزنم. اما نمی‌دونم چی بگم و چطوری شروع کنم.

کاشکی انقدر به هرچی که آزارت میده فکر نکنی.

هر چی بیشتر سعی کنی هیچ اشتباهی نکنی، احتمال اینکه هیچ کار مهمی هم نکنی بیشتر می‌شه.

از لحاظ روانی نیاز دارم مثل میا برم کتاب‌ فروشی‌های مورد علاقم و از هر کدوم کلی کتاب بخرم؛ اما از لحاظ مالی نیاز دارم بتمرگم سرجام و هیچ غلطی نکنم.

کاش واقعا همه چیز روبراه بود.

قوز نَکُن. زبونت رو به سقفِ دهنت فشار نده. دندونات رو به هم فشار نده. عضلات صورتت رو منقبض نَکُن. پاهات رو تکون نده. پوست لبت رو نَکَن. پوست ناخنت رو نَکَن. چرا انقدر استرس داری قربونت برم؟ آروم باش. چیزی نیست. همه‌چی روبراهه.

آدم تو ایران هر چی باشه، دانش آموزی که نهایی داره نباشه.

بازی‌های جام‌جهانی، خوشحالی تماشاگر‌ها و بازیکن‌ها رو که می‌بینم، یک دور دیگه برای زندگیم، دغدغه‌هام و خوشحالی‌ای که می‌شد در زندگی‌هامون جریان داشته باشه و نداشت، غصه میخورم.