𝐷𝑖𝑎𝑟

خوش آن‌که بجویی دلِ بیچارهٔ خود را ممنونِ سراغی کنی آوارهٔ خود را از ضعف نگاهم نرسد سوی تو هرچند پیوند کنم رشتهٔ نظارهٔ خود را آن طفل یتیمم که ز بس بی‌کسم از باد دریوزه کنم جنبش گهوارهٔ خود را آن برکهٔ خونم که کنم چشمهٔ یاقوت همچون رگِ نشتر زده فوارهٔ خود را آن بِهْ که لب از خواهشِ الماس ببندم رسوا نکنم داغِ نمک‌خوارهٔ خود را تا چون گل صدبرگ به‌سوی تو فرستم از سینه برآرم دلِ صدپارهٔ خود را طالب صفت آلوده به خونِ مژه دیدم ز آیینهٔ رخسار تو رخسارهٔ خود را