دومآن.

دلم می‌خواست چیز محکمی به او بگویم که بداند چقدر دوستش دارم... گفتم: تو مسیح منی. _سمفونی مردگان / عباس معروفی

_چشمانم کجاست؟ +وقتی روحت را شناختم، چشمانت را نقاشی خواهم کرد.

آزاد بود؛ به همان اندازه که زنجیرهایش اجازه می‌دادند.

آخه تو اونجا چیکار میکنی بچه🫠

هر روز چیزی را از دست می‌دهیم؛ بی‌آنکه حتی متوجه فقدانش شویم.

_سمفونی مردگان / عباس معروفی

میتواند ساعت ها، روز ها و حتی ماه ها سخن نگوید. بعضی روزها صدای خود را فراموش میکند و از تارهای صوتی خود برای گوش‌ کردن به صدایش استفاده میکند. آنقدر در ذهنش حرفهایش را تکرار کرده است که نمیتواند تشخیص دهد کدام حرف را به زبان آورده و کدام یک را نیاورده است. نمیتواند واقعیت و خیال را از هم تفکیک کند. فاصله... تنها چاره برای بهبود روح و روانش. میگفتند زمان همه چیز را حل میکند. اما فاصله رقیبی سخت برای زمان است. فاصله انسان را دوست داشتنی‌تر و محترم میکند. یک قدم از هر چیزی ک به آن نزدیک هستید، فاصله بگیرید.

منی که اسبم را این چنین چهار نعل می‌تازم، آیا می‌خواهم برسم یا فرار می‌کنم؟

هر خوشی ای در دلش احساس میکرد، از درون ترس و عذابی جانش را میگرفت. به گونه‌ای بزرگ شده بود، که فکر میکرد وقتی خوشحال است، به کسی چیزی بدهکار است. انگار که اجازه نداشت اندکی برای خود و در حال خود باشد. اگر تنهایی به زندگی خود می‌پرداخت و لذت می‌برد، از آن‌ها چیزی جز اخم و تخم نصیبش نمی‌شد. کسی او را دوست نمی‌داشت. گله‌ای از این بابت هم نداشت. تنها چیزی ک آزارش می‌داد این بود که "او را فقط زمانی دوست داشتند که شبیه به چیزی باشد که آنها می‌خواهند."

_سمفونی مردگان / عباس معروفی

مدرک دانشگاهی، تضمینِ شرافت نیست و جایگاه علمی، نمی‌تواند فقرِ اخلاق را پنهان کند.

هیچ فریادی بلندتر از سکوت بازماندگان نیست.

هر جامعه‌ای که حقیقت را قربانی ترس و شایعه کند، نوعی جامعه آدم‌خوار است.

_اعترافات در ساعت ۷:۴۵ / لیزا انگر

غرق شدن او در اندک علایق باقی مانده‌اش نه از روی تفریح؛ بلکه آخرین راه نجات او از رنج حیات بود.

_تنگنا / لئانید آندره‌یف

🌊🩵