𝑳’𝑬𝒓𝒆𝒅𝒊𝒕𝒂̀

"‌‌‌‌ آخریـن والـس. "

"‌‌‌‌ آخریـن والـس. "

الان بزارم پست رو ؟

میتونم پارتی داشته باشم ؟

فردا پست داریم

خب لازم دونستم یه چیز رو بهتون بگم ، اگه پست جدید گذاشتین و صرفا فقط فور شده . بخاطر اینکه این چند روز درگیرم و نمیتونم نظرم رو بگم ، امیدوارم عذرخواهی منو بپذیرید . سعی میکنم برای پست هایی که قرار در آینده آپلود کنید صد خودم رو بزارم . متشکرم ازدرکتون .

_

افـتـخـار مـیـدیـد حـضـور زیـبـای شـمـا رو در جـمـع « سـقـوط روح » داشـتـه بـاشـیـم؟   ‌    ‌    فـقـط چـنـد قـدم تـا 900 تـایـی مـونـده و هـمـراهـی شـمـا بـرای رسـیـدن بـهـش ارزشـمـنـده.

پـرمـوت 24 سـاعـتـه صـورت مـیـگـیـره.

https://t.me/Its_Siinner

_

یادداشت به جا مانده از رایحه نرمِ عسلی او ؛ نوامبر ۱۹۹۸.

‌ ‌‌از تو که می‌نویسم دفتر خاطراتم بوی تورا میگیرد.‌ اینگونه شروع می‌کنم. او.. زیبا، همچو شکوفه های سفید بهار. ساده و پاک همچون هلوهای تازه چیده شده در سبد. مهربان مثل لمس پرتو های خورشید سحرگاه بر گونه. به مانند گل بابونه بود عطر روحش، تمام خستگی‌‌ام را از من می‌گرفت. شراب نگاهش مست کننده بود و در خاطرات خنده های دلربایش پرتم می‌ کرد. از گرمای اغوشش بگویم دفتر خاطرات عزیزم.. آغوشش مثل ابریشم بود؛ نرم، خواستنی، و پر از آرامشی وصف نشدنی. موج آن گیسوان وانیلی‌اش هر دلباخته ای را اسیر میکرد. دستهایش زندگی بخش بود. انگشتانم را که بین دستان کشیده و باریکش می‌گرفت، جرقه‌ای بود برای به پا کردن آتش عشق. نیم صورتش خورشید بود و نیم دیگرش ماه! به گمانم خدایی کوچک بود که بر روی زمین فرمانروایی می‌کرد. حتی من هم بنده ستایش گر خودش کرده بود؛ باور کردنی‌ست؟ او، آرزوی آرزوهای من بود اما... عمرش به اندازه‌ی عمر پروانه بود. چگونه شرح کنم؛ رفتنش حس خوشبختی را از من گرفت، طعم زندگی کردن را از من گرفت‌، و همینطور خدا را. چگونه باید شرح کنم که هیچ‌چیزی به اندازه ی خاک سردِ او مرا نکشت. از آن روز چندسال گذشته؟ روزی میرسد که این رنج برایم کهنه شود؟ همچو نامه های دست نویسش؟ دگر نمی‌توانم تورا تا ابد همراه با غم هایی که به دست و پایت پیچیده شده بود در اغوشم محکم نگه دارم. این بار از حال خودم‌ می نویسم. من؛ پرنده‌ای‌ام که نمی‌پرد، نهنگی‌ام که آشیانه‌ی امن ماهی‌ها شده. حالم چگونه است؟ خسته، غمگین اما امیدوار به دنیایی دیگر. ───────ₓ˚. ‿︵‿୨-୧‿︵‿ .˚ₓ ───────