uz
Feedback

Firibgarlarga uchmang! Telemetrio bunday kanallarni topadi va belgilaydi 👉 Belgini ko‘rmoqchi bo‘lsangiz, obuna bo‘ling

دخـــتـــرِ شـــعـــر🌻

دخـــتـــرِ شـــعـــر🌻

Kanalga Telegram’da o‘tish

اینجا، مأمنِ واژه‌هایی‌ست که از سکوت زاده می‌شوند. شعرها، نوشته‌ها، و ردّ روحِ من بر کاغذ. تخلّص: ارغوان «من از تبارِ شعرم...» 🖇📚✒️

Ko'proq ko'rsatish
Mamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
643
Obunachilar
-624 soatlar
+707 kun
+9230 kun
Postlar arxiv
متشکرم از صبر شما❤️‍🔥

Repost from N/a
photo content
+4

Repost from N/a
بهشتِ کودکی ✍🏻 . . . بعضی خاطره‌ها با گذشت سال‌ها، نه‌تنها کمرنگ نمی‌شوند، که انگار هر بار با جزئیات بیشتری به یاد آدم می‌آیند. من هنوز آن خانه را به خاطر دارم؛ خانه‌ای قدیمی و کاهگلی در دامنه‌ی کوهستانی سرسبز، میان باغ‌های میوه و درختان بلند، با پنجره‌هایی رو به باغ و ایوانی که انگار تمام زندگی خانواده در آن جریان داشت.
تعطیلات که از راه می‌رسید، بار سفر می‌بستیم و چند هفته‌ای را کنار پدربزرگ و مادربزرگ می‌گذراندیم. برای من، رسیدن به آن خانه خودش آغاز یک ماجرای تازه بود؛ ماجرایی که قرار نبود به این زودی‌ها تمام شود. صبح‌ها با صدای مادر و باز شدن پنجره‌ها بیدار می‌شدیم و هنوز چشم‌هایمان درست باز نشده، خیال بازی و گشت‌وگذار به سرمان می‌افتاد. پدربزرگ معمولاً زودتر از همه بیدار بود؛ گاهی در باغچه مشغول رسیدگی به درختان می‌شد و گاهی روی نیمکت چوبی حیاط می‌نشست و ما را که از دور پیدایمان می‌شد، با لبخند صدا می‌زد. مادربزرگ هم همیشه چیزی برایمان کنار گذاشته بود؛ از شیرینی‌های خانگی گرفته تا قصه‌هایی که هر بار با آب‌وتاب بیشتری تعریف می‌کرد. ما تمام روز را میان باغ‌ها می‌گذراندیم. نردبان چوبی قدیمی‌ای داشتیم که آن را به دیوار یا تنه‌ی درختان شاه‌توت تکیه می‌دادیم و برای چیدن شاه‌توت‌های قرمز از آن بالا می‌رفتیم. گاهی هم برای خودمان پناهگاه می‌ساختیم، دنبال گنجشک‌ها راه می‌افتادیم و برگ‌ها و حشرات عجیبی را پیدا می‌کردیم و با ذوق به مادربزرگ نشان می‌دادیم. عصرها، وقتِ آرام‌تر شدن خانه بود. گاهی کنار پدربزرگ می‌نشستیم و به نوای نی و سنتورش گوش می‌دادیم؛ او می‌نواخت و ما با کنجکاوی نگاه می‌کردیم و از او چیزی یاد می‌گرفتیم. گاهی هم سراغ بافتنی‌های مادربزرگ می‌رفتیم؛ هر کدام نظری داشتیم و همین کافی بود تا بحث و بگومگویمان بالا بگیرد. مادربزرگ هم میان آن همه شور و اصرار، سعی می‌کرد کارش را پیش ببرد. آن عصرها، با تمام سادگی‌شان، هنوز از روشن‌ترین تصویرهای آن خانه‌اند. زمستان که از راه می‌رسید، شیشه‌ها از سرما بخار می‌گرفتند و ما با نوک انگشت رویشان شکل می‌کشیدیم. گاهی برف تا نزدیکی پنجره بالا می‌آمد و از پشت شیشه، گنجشک‌هایی را تماشا می‌کردیم که برای دانه‌ها به حیاط می‌آمدند. پدربزرگ حواسش به هیزمِ شومینه‌ بود و مادربزرگ پتوهای گرم را دورمان می‌پیچید. خانه در آن روزها همیشه صدایی داشت؛ صدای خنده، گفت‌وگو، ورق خوردن کتاب‌ها و گاهی موسیقی آرامی که از اتاق نشیمن به گوش می‌رسید. آن وقت‌ها نمی‌دانستیم چقدر خوش‌اقبالیم که تمام دلواپسی‌مان، تمام شدن تعطیلات و زود رسیدن روز بازگشت است. نمی‌دانستیم روزی برای همان روزهای کش‌دار، برای بازی‌های بی‌قاعده، قصه‌های تکراری مادربزرگ و قدم‌های آهسته‌ی پدربزرگ در حیاط دلتنگ می‌شویم.
گاهی دلم می‌خواهد دوباره به همان روزها برگردم؛ نه برای آنکه کودکی کنم، برای آنکه یک بار دیگر از پشت همان پنجره‌ها به باغ‌ها و کوهستان نگاه کنم و صدای خنده‌ی همه را از اتاق کناری بشنوم. آن خانه هنوز در گوشه‌ای از خاطراتم پابرجاست؛ با همان ایوان، همان درخت‌ها و آدم‌هایی که در خیال من، هنوز دور هم جمع‌اند. ما بزرگ شدیم، بزرگ‌ترها پا به سن گذاشتند، خانه‌های قدیمی با معماری ساده و آشنایشان جای خود را به ساختمان‌های مدرن دادند و ما ماندیم و دنیایی که دیگر جایی برای کودکی‌های ازدست‌رفته‌مان ندارد. انگار آن روزها، با تمام آدم‌ها و گوشه‌های آشنایشان، جایی بیرون از زمان جا مانده‌اند؛ جایی که هر بار به یادشان می‌آوریم، دوباره می‌توانیم لحظه‌ای به آن برگردیم و لبخندی کوچک روی لب‌هایمان بنشیند.
𝄞 . واڪاو

Repost from N/a
بهشتِ کودکی ✍🏻 . . . بعضی خاطره‌ها با گذشت سال‌ها، نه‌تنها کمرنگ نمی‌شوند، که انگار هر بار با جزئیات بیشتری به یاد آدم می‌آیند. من هنوز آن خانه را به خاطر دارم؛ خانه‌ای قدیمی و کاهگلی در دامنه‌ی کوهستانی سرسبز، میان باغ‌های میوه و درختان بلند، با پنجره‌هایی رو به باغ و ایوانی که انگار تمام زندگی خانواده در آن جریان داشت.
تعطیلات که از راه می‌رسید، بار سفر می‌بستیم و چند هفته‌ای را کنار پدربزرگ و مادربزرگ می‌گذراندیم. برای من، رسیدن به آن خانه خودش آغاز یک ماجرای تازه بود؛ ماجرایی که قرار نبود به این زودی‌ها تمام شود. صبح‌ها با صدای مادر و باز شدن پنجره‌ها بیدار می‌شدیم و هنوز چشم‌هایمان درست باز نشده، خیال بازی و گشت‌وگذار به سرمان می‌افتاد. پدربزرگ معمولاً زودتر از همه بیدار بود؛ گاهی در باغچه مشغول رسیدگی به درختان می‌شد و گاهی روی نیمکت چوبی حیاط می‌نشست و ما را که از دور پیدایمان می‌شد، با لبخند صدا می‌زد. مادربزرگ هم همیشه چیزی برایمان کنار گذاشته بود؛ از شیرینی‌های خانگی گرفته تا قصه‌هایی که هر بار با آب‌وتاب بیشتری تعریف می‌کرد. ما تمام روز را میان باغ‌ها می‌گذراندیم. نردبان چوبی قدیمی‌ای داشتیم که آن را به دیوار یا تنه‌ی درختان شاه‌توت تکیه می‌دادیم و برای چیدن شاه‌توت‌های قرمز از آن بالا می‌رفتیم. گاهی هم برای خودمان پناهگاه می‌ساختیم، دنبال گنجشک‌ها راه می‌افتادیم و برگ‌ها و حشرات عجیبی را پیدا می‌کردیم و با ذوق به مادربزرگ نشان می‌دادیم. عصرها، وقتِ آرام‌تر شدن خانه بود. گاهی کنار پدربزرگ می‌نشستیم و به نوای نی و سنتورش گوش می‌دادیم؛ او می‌نواخت و ما با کنجکاوی نگاه می‌کردیم و از او چیزی یاد می‌گرفتیم. گاهی هم سراغ بافتنی‌های مادربزرگ می‌رفتیم؛ هر کدام نظری داشتیم و همین کافی بود تا بحث و بگومگویمان بالا بگیرد. مادربزرگ هم میان آن همه شور و اصرار، سعی می‌کرد کارش را پیش ببرد. آن عصرها، با تمام سادگی‌شان، هنوز از روشن‌ترین تصویرهای آن خانه‌اند. زمستان که از راه می‌رسید، شیشه‌ها از سرما بخار می‌گرفتند و ما با نوک انگشت رویشان شکل می‌کشیدیم. گاهی برف تا نزدیکی پنجره بالا می‌آمد و از پشت شیشه، گنجشک‌هایی را تماشا می‌کردیم که برای دانه‌ها به حیاط می‌آمدند. پدربزرگ حواسش به هیزمِ شومینه‌ بود و مادربزرگ پتوهای گرم را دورمان می‌پیچید. خانه در آن روزها همیشه صدایی داشت؛ صدای خنده، گفت‌وگو، ورق خوردن کتاب‌ها و گاهی موسیقی آرامی که از اتاق نشیمن به گوش می‌رسید. آن وقت‌ها نمی‌دانستیم چقدر خوش‌اقبالیم که تمام دلواپسی‌مان، تمام شدن تعطیلات و زود رسیدن روز بازگشت است. نمی‌دانستیم روزی برای همان روزهای کش‌دار، برای بازی‌های بی‌قاعده، قصه‌های تکراری مادربزرگ و قدم‌های آهسته‌ی پدربزرگ در حیاط دلتنگ می‌شویم.
گاهی دلم می‌خواهد دوباره به همان روزها برگردم؛ نه برای آنکه کودکی کنم، برای آنکه یک بار دیگر از پشت همان پنجره‌ها به باغ‌ها و کوهستان نگاه کنم و صدای خنده‌ی همه را از اتاق کناری بشنوم. آن خانه هنوز در گوشه‌ای از خاطراتم پابرجاست؛ با همان ایوان، همان درخت‌ها و آدم‌هایی که در خیال من، هنوز دور هم جمع‌اند. ما بزرگ شدیم، بزرگ‌ترها پا به سن گذاشتند، خانه‌های قدیمی با معماری ساده و آشنایشان جای خود را به ساختمان‌های مدرن دادند و ما ماندیم و دنیایی که دیگر جایی برای کودکی‌های ازدست‌رفته‌مان ندارد. انگار آن روزها، با تمام آدم‌ها و گوشه‌های آشنایشان، جایی بیرون از زمان جا مانده‌اند؛ جایی که هر بار به یادشان می‌آوریم، دوباره می‌توانیم لحظه‌ای به آن برگردیم و لبخندی کوچک روی لب‌هایمان بنشیند.
𝄞 . واڪاو

Repost from N/a
مشغول آموزش ریتم، نظم، سازوکار سازها و دنیای موسیقی به کودکانم؛ البته در کنار تلاش روزانه برای زنده ماندن از دست موجودات کنجکاوی که گاهی با سوال‌هایشان نفست را می‌برند و گاهی صبر و تحملت را به چالش می‌کشند! باقی اوقات هم به نوشتن، طبیعت‌گردی، یادگیری موضوعات جدید و غرق شدن در مقالاتی می‌گذرد که معمولا با یک جست‌وجوی ساده شروع می‌شوند و به یک پرونده‌ی تحقیقاتی تمام‌عیار ختم می‌شوند. اتاق فرمان مغزم هم شبانه‌روزی فعال است و ظاهرا اتحادیه‌ی کارکنانش هنوز برای مرخصی من اقدامی نکرده. خلاصه، یک موجود پرمشغله‌ی جسمی و روحی هستم که با چند فقره علاقه‌ی پراکنده، انبوهی سوال بی‌جواب و حداقل میزان خوابِ موردنیاز، در حال گذران زندگی است. :))

دوستان لطفا شعر فور بزنید نه این پیام😌🤝 سپاس:))) و شعر ری اکت بزنید نه این پیام

یاری بفرمایید💚

Repost from N/a
ترکیب برنده ؟ بارون + آهنگای چاووشی

Repost from N/a

Repost from N/a
شیراز رو یه جوری مِه گرفته که انگار وسط یه فیلم ترسناک هستیم و قراره زامبیا و خفاش های خونخوار غول پیکر حمله کنن!

عجب شعرییی🙂‍↔️

Repost from a
شهریارت می‌شوم،دار و ندارم؛می‌شوی؟ ماه رویم!اخترِ دنباله دارم؛می‌شوی؟ بی‌قرارت می‌شوم اما قرارم؛می‌شوی؟ روزی از این روزها دل را به دریا می‌زنم ناخدایت می‌شوم،امیدوارم؛می‌شوی؟ متهمم نه!من که محکومم به عشقت نازنین شوره زارم من ولیکن لاله‌زارم؛می‌شوی؟

Repost from N/a
-صحبت از ماندنِ یک عمر، بماند به کنار قدرِ نوشیدنِ یک چای، بمانی کافی‌ست..

Repost from N/a
زن ابتدایِ کلمۀ زندگی است.
زن ابتدایِ کلمۀ زندگی است.

Repost from N/a
دل را خوش کرده‌ام به اینکه از خودم، حقیقتی محض ارائه کرده‌ام. هویتی خو کرده با تو قلم! لنگ نزن. تو دیگر لنگ نزن و بگذار فکرکنم این‌بار در صداقت با خودم خوب تا کرده‌ام.
_ساقی‌موذن

Repost from a
شهریارت می‌شوم،دار و ندارم؛می‌شوی؟ ماه رویم!اخترِ دنباله دارم؛می‌شوی؟ بی‌قرارت می‌شوم اما قرارم؛می‌شوی؟ روزی از این روزها دل را به دریا می‌زنم ناخدایت می‌شوم،امیدوارم؛می‌شوی؟ متهمم نه!من که محکومم به عشقت نازنین شوره زارم من ولیکن لاله‌زارم؛می‌شوی؟

Repost from N/a
من همهٔ شانس‌هایم در قبالِ این علاقه‌مندی را امتحان کرده‌ام. دیگر می‌روم توی لاکِ خودم که سر از این عاطفه به او در نمی‌آورد. و لذتِ دنیا را میبرم. میخواهد پاسخِ دوستانه بدهد یا ندهد!

Repost from a
بر ما دلت نسوخت ندانم چرا نسوخت مارا دلت نخواست ندانم چرا نخواست.

Repost from N/a
گاهی خسته نیستی؛ فقط مدتِ زیادی‌ست هیچ کاری را به میلِ خودت انجام نداده‌ای.
–[خودنویس]

کسی رباتی داره برای فونت فارسی آنلاین کپی بشه؟! سایت های گوگل خیلی خوب نیست💘 اگر دارید لینک بدید.. @ArghavanMailboxbotbot