"دخترِ شعر"
Kanalga Telegram’da o‘tish
اینجا، مأمنِ واژههاییست که از سکوت زاده میشوند. شعرها، نوشتهها، و ردّ روحِ من بر کاغذ. تخلّص: ارغوان «من از تبارِ شعرم...» 🖇📚✒️
Ko'proq ko'rsatishMamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
480
Obunachilar
-224 soatlar
+347 kun
+15630 kun
Postlar arxiv
481
"طغیانِ خاموش"اوهامی از وهمِ خیال. تاریکیِ ژرف، در قلبِ روشن، و روحِ خاکستریام میدود. شعر فرار میکند، جسم در برابرش میایستد، جدالیست سخت... آه! امان از ذهن، از آن آبِ زیرکاه! اندک فروغُ، جرقهی در آینهی امیدم، خاموش میشود... بیقرارم، من، جسم، روح، قلب، خستگیِ عمیقی در ما جریان بسته است. در بیصداترین فریادها، مرا برای ابیات میخوانند، باد، تنِ نحیفم را به ایستادن وامیدارد، آفتاب در اتاق میرقصد، برگهای دفتر در باد خروش میکنند، اما... من ساکنم. آیا طغیانِ کلمات و احساساتم مُرده است؟ یا چاهِ عمیقِ عاطفهام خشکیده؟ شاید هم باز، بازیِ ذهنِ غریبِ من است... #ارغوان
481
چه عاشقانه ای بنویسم که دلتان برایم بلرزد؟
وقتی نه دستانش را گرفته ام،
نه درآغوشش کشیدهام!
ونه حتی اورا بوسیدهام،
من فقط از دور
اورا در خویشگریسته ام،
عشق من به او
معصوم ترین عشق تاریخ بود...
"ناشناس"
481
جانم، جسمهای ما فقط برای دوری و دوستی ساخته شده است.
وجودم برای تو پر از آسیب است.
هر چه از من دورتر باشی،
در سایهها قدم بزنیم؛
تو امنتر خواهی بود.
