مَرثِیِه‌ی اِضْمِحْلالِ آیدا

اما من تو را، بهار این زمستان می‌دانم.

هیچ چیزی بعد از این زمستان برایم بهار ندارد.

قبل ها از اکثرت متنفر بودم یعنی؛ دو حالت داشت… یا انقدر عاشق ، که چش و گوش بندم؛ یا انقدر نفرت زده ، که به چشم نتوانم بینم. حال برایم هیچ فرقی نمیکند. ان هایی که از قلب هایشان دوستم دارند هستند؛ و دیگر هیچ. همین مهم است که افرادی را نگه داریم که از قلب دوستمان دارند، ازارمان نمیدهند، طعنه نمیزنند، و هرچه خود نزدیک ترت را بروز دهی؛بیشتر خواهانت باشند. نه انهایی که بایستی با ازرم هایشان مدارا کنی . و این هیچ نگر بودن من از من کسی را ساخته که هیچ مسئله ای را دگر حائز اهمیت نمیداند. لاجرم اگر احساس کردید مسائل غیره را پیش من باز کنید بدانید لحظه ای برایم حیرت اور مباشد؛ که هیچ، ثانیه ای از وقتم را نیز صرف دغدغه های پایین نخواهم کرد. هیچ چیزی بعد از این زمستان که گذشت؛ برایم بهار ندارد!

آیدا صاحبی

وطن بسوزد و من در جوش و خروش نباشم؟ خدا کند من بمیرم وطن فروش نباشم!

و من برای ان قرمز نقش پشت وطن هزاران بار جان دادم و جان دادم و جان دادم…

میخوام از این به بعد بهتون بگم جانِ دل به جای عزیز دل قشنگ تر نیست؟

زندگی ام بوی لیلیوم گرفت حتی در میان این همه پریشانی…

کاش یه شاخه لیلیوم تو هلند بودم و نمی‌دونستم خاورمیانه کجاست.

از درک و شعورتون ممنونم❤️

هرجنس مذکری، قطعا متجاوزه؟ هر خانومی، قطعا لطفات زنانه داره؟ هر مادری، قطعا دلسوزه؟ هر پدری، قطعا پشیبانه؟ هر ادمی توی پارک؛ قطعا مواد میکشه؟ هر کاسبی؛ قطعا پولش حلاله؟ هردختری؛ قطعا باکرست؟ هرکی تتو داره؛ قطعا خلافکاره؟ هر کسی ک پیرسینگ زده؛ قطعا خرابه؟ هردرختی؛ قطعا میوه میده؟ نه دوستان نه! من متوجهم که مار گزیده از ریسمون سیاه وسفید میترسه ما همه گزیده شده ایم توسط این مارها ! ولی عزیز من هر انسانی که چادر سرشه، دشمن نیست. هر انسانی که موهاش توی باد میرقصه ؛ بد نیست. مادرهای ما که چنین فرزندانی بار اوردن چادر داشتن . مادربزرگ هامون که اینقدر برامون عزیزن ایا این ها هم ادم های بدی بودن؟ ایا مصداق تعریف بد و خوب من و شما از بودن یا نبودن یک پارچست؟ یک پوشش نمیتونه تعیین کنه ما انسان بد یا خوبی هستیم. لطفا خواهشا این جو سمی که راه افتاده رو تمومش کنین. ذات ادما ربطی به چادر و روسری لبنانی و کلاه و شال و سر لخت نداره!

یه موضوعی خیلی داره این چند وقت اخیر اذیتم میکنه؛ چه دیدنش توی خیابون ، چه توی فضاهای مجازی یا چه در طریقه صحبت کردن و حاضرم تا به صبح با همه منطقی بحث کنم.

این چند وقت، خیلی عکس از صفحه های کتابمو فرستادین وعمدتا نوشتین: الان میفهمیم حرفاتو. مغمومم که چنین مصیبتی بر وجود تک تکتون رخ داد که با جان درک کنین نامه هام رو. اسم این چندتا کتاب معدودی که موندرو گذاشتم: بازماندهگان… توی تمامی قلب ها ؛ درد هایمانند که یکی شدند… برای سفارش بازماندگان و اطلاعات کتاب @ZzAdminBook

-بسوز ای شمع بسوز ای شمع که جانم سوزاندی پرِ پروانه‌وار از من نهادی گرفتی و چپاندی پیله در گوشه کناری تا نیابی پروانه ای از این اتاقی بسوز ای شمع، بسوز کم سوختم من؟ ز هر دست و سری لبریز شدم من بسوز و با خود ببر هر آنچه داری هر آنچه از ما ماند، جاودانی بسوز و بگذر از من ای عزیزم من آن شمعِ شکوفه در حضیضم بسوز، تاب باریدن ندارم ز آن آشنا، دگر باکی ندارم بسوز و بنویس با قطره‌هایت من از این «ما» دیگر هیچ نخواهم

آیدا صاحبی

نه خوب نمیشوم عزیزم من هیچ وقت خوب نخواهم شد نپرسید که خوبیم یا نه هیچکدام از مایی که رفتیم و دیدیم و نشستیم و شنیدیم و کشیدیم و دویدیم و بریدیم خوب نیستیم نپرسید! تمنا دارم نپرسید!

ا.ص

در مسیری که وعهده انتهای جاده را داده بودی، رهایم کردی! انگار‌تو ، دویدی و من همان جا ؛در همان نقطه ای که طرد شدم و لحظه ای که مرا مبهوت و سردرگم رهایم کردی؛ دفن شدم. این تو بودی که میدویدی-گویی- هر چشم بر هم زدن دور‌تر‌میشدی و این طرف ، من بودم که ثانیه به ثانیه دلتنگ تر میشدم. فی الحال، باکی نیست. لاجرم باید سوخت ، اتش گرفت، خاکستر شد و باز از همان خشت بسازم برای این من ِ سردرگمِ تنها. این بار دلم را از خاک نه از سنگ میسازم که دیگر دلتنگ نشود.

آیدا صاحبی

پینوشت اضافه کرد خودش:اما می‌دانم ک دلم باز هم برای تو تنگ می‌شود(:

🕯️ فقدان ، در وجود هایمان رعشه میکشد؛ سراسر گر گرفته ایم از برای افرادی که چقدرر«باید میبودند» و نیستند. عقده به گلو مانده ایم؛ میدانی منظورم چیست یا شانس اوردی و کسی را از دست ندادی؟ گلویت خش خش میکند، به باره توپی شبیه به مو ریزه های گربه سانان وسط حنجره ات راه تنفست را میبندد؛ اما هیچ نیست. چنگ می اندازی بر گردن تا بدری هر ریسمانی که خفتت را گرفته اما باز هم هیچ نیست. شب های جمعه را با عقده ای در گلو تا وقت بیداری غزل و خروس خوان ها هم ؛ بیدار مانده ایم…🕯️

آیدا صاحبی

به‌طور مبهمی آرزوی زمین‌لرزه یا یک صاعقه آسمانی را می‌کردم برای این‌که بتوانم مجدداً در دنیای آرام و روشنی به دنیا بیایم.

-صادق هدایت

خواندن کتابی به قلم آیدا صاحبی 🥹🤍

فدای سرم عزیز من فدای سرم. تمامی اتفاقاتی که باب میل هم نبود فدای سرم؛ بعد از ان طوفان به دشت ؛ خیال میکنی گز گز باد های گاه و بیگاه مرا از پا خواهد انداخت؟ فدای سرم عزیز من. ذاتا انسانی که مرده؛ دوباره نمیمیرد…

آیدا .صاحبی