Cherry

یهو یاد سال ۹۳ افتادم؛ وقتی توی یه خونه‌ی بزرگ با در و پنجره‌های چوبی سبزآبی زندگی می‌کردیم. خونه قشنگی بود. از مدرسه که برمی‌گشتم، خیلی گرسنه بودم و فقط به این فکر می‌کردم برسم خونه، پله‌ها رو بالا برم، و یه دلِ سیر غذا بخورم. وقتی می‌رسیدم، انگار از همه‌ی خستگی‌های دنیا به خونه پناه آورده بودم. خونه گرم بود، تمیز بود، بوی خوبی می‌داد… غذا داشت دم می‌کشید. مامان استامبولی گذاشته بود. خونه واقعاً بوی خونه می‌داد.اون روزها مامان حالش بهتر بود. همه‌چیز بهتر بود. ما این‌همه دغدغه نداشتیم. اون خونه فقط دیوار و پنجره نبود؛ امنیت بود. جایی که خستگی اجازه داشت زمین گذاشته بشه، و دل مطمئن بود «رسیده». داشتم اینا رو برای خواهرم تعریف می‌کردم که دیدم اشکام سرازیر شده. نه فقط برای گذشته، برای حسی که امروز می‌فهمم چقدر نایابه. بوی اون غذا هنوز توی خاطرم مونده؛ بوی حضور،بوی آرامش،بوی زمانی که دل،کم‌تر می‌ترسید. شاید اون خونه دیگه نباشه، اما اون حس، هنوز توی منه.

آفرین از ایشون یاد بگیرید😁🥹🫶✨

‎ سلااااام به سوگلی، فسقلی، پری، گلی و بقیه‌ی دوستای بامزشون

به سوگولی ،فسقلی،پری،گلی،و بقیه دوستاشون سلام کنید.

«زین پس محزون و خاموشم.»

من بدیو با بدی جواب نمیدم ، بدیو با خدافظی جواب میدم.

دنیا هرچقدر تلخ باشه،چای بلده متعادلش کنه.

روز جهانی چایِ

این گلای نارنجی زیادی قشنگ نیست؟😭✨

ما از جایی عوض شدیم که دیگه انتظارمون کم شد.