𝑀𝑦 𝑆𝑒𝑐𝑟𝑒𝑡𝑠

`🦢

18-19 دی ماه 1404

همیشه کسی بودم که حرف‌های بقیه رو می‌شنید، حالشون رو می‌فهمید و وقتی حالشون خوب نبود، کنارشون می‌موند. اما وقتی خودم غمگین می‌شدم، می‌رفتم یه گوشه، در رو می‌بستم و بی‌صدا گریه می‌کردم. خیلی وقت‌ها می‌گفتم «مهم نیست»؛ درحالی‌که بود. می‌گفتم «اهمیت نداره»؛ درحالی‌که تمام شب بهش فکر می‌کردم. هیچ‌وقت بلد نبودم درباره‌ی ناراحتی‌هام حرف بزنم. شاید کمک خواستن رو یاد نگرفته بودم... همه فکر می‌کنن یه دختر شاد و بی‌دغدغه‌ام؛ اما هیچ‌کس نمی‌دونه صبحِ همون روزی که اینجا از امید و حال خوب نوشتم، شب قبلش با گریه خوابم برده بود. وقتی کسی می‌پرسه «خوبی؟» چند ثانیه به صفحه نگاه می‌کنم و مثل همیشه می‌نویسم: «آره، خوبم :)» شاید برای همینه که این‌قدر خوب بلدم حال آدم‌ها رو بفهمم... چون خودم، سال‌هاست منتظرم یکی بالاخره بفهمه پشتِ این «خوبم» چی می‌گذره.

_طناز