روزمرگی یك روانشناس

نوشته بود: مى‌خواى بميرى؟ خودت رو بنداز توى دريا ببين چطور براى زنده مونده تقلا می‌کنی تو نمى‌خواى بميرى! مى‌خواى چیزی كه درونت هست رو بکشی.

بله حقیقت دارد؛ در کشور من هیچ‌کس گرسنه نیست همه سیرند از زندگی.

نیاز دارم یه مدتِ خیلی طولانی، بین روزهای بارانی و چای و موزیک غرق بشم.

جایی که درس میخونی، کار میکنی یا یه جا تو گوشیت این تیکه از کتاب مت هیگ رو بنویس: وقتی انگیزه ای برای ادامه‌ این زندگی نداشتی، به نسخه‌های دیگه ای از خودت در آینده فکر کن و به اونها فرصت زیستن بده.

گفت چگونه آرامش را پیدا کردی؟ گفتم به جایی دور از آدم‌ها پناه بردم در سکوت، خودم را محکم‌تر در آغوش گرفتم.

در لابه‌لای سادگی‌ها باید دنبال زیبایی گشت.

«به خُدا توکل کن تو خواهی خندید در جایی که اشك ریخته بودی به وقتش🌱»

تمامِ عمرت به دنبال شاهدی گشتی که رنجت را تأیید کند؛ مگر خودت آن‌جا نبودی؟

قشنگ ترین جمله رمان «بامداد خمار» این بود: آدم های بی اصل و نسب اصیل نمیشن، نه با زمان ، نه با تلاش ، نه با عشق.

‏اینکه میگن وقت مناسبی برای دانشجو بودن در ایران نیست هم جالبه. در واقع اصلا وقت مناسبی برای انسان بودن در ایران هم نیست‌.

عدالتی در کار نبود؛وگرنه جهان با کُشتن تو پایان میگرفت.

«خـانه کاهگـلی🛖🤎»

زورمون به این زندگی نرسید.

🤎

‏ من اصلاً نمیدونستم میشه این حجم از غم رو تجربه کرد.

وقتی خودم را به‌قدر کافی دوست داشتم؛ شروع کردم به ترک کردن چیزهایی که سالم نبودند. یعنی آدم‌ها، مشاغل و عادات و اعتقاداتی که مرا کوچک و حقیر نگه می‌داشت کنار گذاشتم؛قبلا فکر می‌کردم این‌ کار به معنی وفادار نبودن است، ولی در واقع این به معنای وفاداری به خویشتن است.