روزمرگی یك روانشناس

‏قبلاً پول نداشتم مهاجرت کنم. ‏ الان پول ندارم همینجا زندگی کنم.

الان توى اين لحظه فقط ميتونم در وصف خودمون بگم: نشسته‌ايم وسط زندگی صبور ، غمگین، بلاتكليف، خسته و ادامه دهنده و ادامه دهنده.

۲۳بهمن۱۴۰۴

گفت:«و ما چقدر از آشنای غریب به غریبِ آشنا پَناه بردیم.»

🚈☁️🩵

و من دوام آورده‌ام؛ بی‌آنکه کسی بفهمد چه آشوب و دردی را تحمل کرده‌ام.

‏آدم هیچوقت طعم بعضی از اشک‌ها را فراموش نمی‌کند.

من فقط ظاهراً قوی‌ام ولی اگه بغلم کنی گریه‌ام می‌گیره،بهم بگی خوبی؟ گریه‌ام می‌گیره، چاییم یخ میکنه گریه‌ام می‌گیره،آهنگ گوش میدم گریه‌ام می‌گیره،انگار حجم قوی بودنم تموم شده.

کتاب بخونید ،مدیتیشن کنید، با یکی حرف بزنید دربارش،موزیک های ملایم گوش بدید؛خودتون رو با سرگرمی های مورد علاقه تون سرگرم کنید.

‏زمانی که احساساتتو نسبت به کسی از دست میدی تازه میفهمی که اون آدم برای شما چقدر معمولی، غیر خاص و ‌غیر قابل باوره، و ‌اون عشق و انرژی شما بوده که اون فرد رو برای شما منحصر به فرد کرده بوده. گاهی با دوست داشتن آدما از اونا آدمایی میسازیم که نیستن، حتی نزدیکش هم نیستن،این بَده.

‏ما روزهایی را گذراندیم که اگر کتاب شود آدم‌های بسیاری را به گریه می اندازد.

زنده‌ام و غمگین؛کاش هیچکدام نبودم.

همیشه این دیالوگ لیلا حاتمی توی ذهنم تکرار میشه: بیا یه کاری کن که فقط واسه من باشه!مثلاً روز کاریت بیا اینجا بگو اومدم تورو ببینم. سر راهت گل دیدی عکس بگیر بگو یاد تو افتادم، یه جا شعر شاعر مورد علاقمو دیدی بفرست واسم، ولی دروغی نباش. یعنی دیدی هیچکاری نیست که دلت بخواد بخاطر من انجامش بدی منو حذف کن از زندگیت.

گوشه ای از تاریخ بنویسید؛ نسل هشتاد خیلی سعی کرد،زندگی کنه خیلی.

جوانی مان صَرفِ دوام آوردن شد؛نه زندگی.

‏خستم عزیزم،از این حجم از بلاتکلیفی وناامیدی.

زندگی یك جور بلاتکلیفی ست که مدام انسان را با ترفندهای مختلف به دلخوشی های موقتی که بوی نجات می دهند؛امیدوار می کند.