یادداشت های روانشناسی

تا یک زمانی، تمام تلاشمو کردم. هر کاری از دستم برمی‌اومد انجام دادم تا نجاتتون بدم. اما کم‌کم فهمیدم نمی‌شه.، چون شما خودتون نمی‌خواستید. اونجا بود که رها کردم. پذیرفتم که قرار نیست مسئول نجات کسی باشم که خودش قدمی برای نجاتش برنمی‌داره. اما هر بار که شما را می‌بینم، انگار همان چرخه دوباره تکرار می‌شه: تلاش... ناکامی... رها کردن... و دوباره پذیرش. امروز، برای هزارمین بار، می‌خوام بپذیرم که شما انتخاب کردید تغییری نکنید. چون تغییر سخته و شما این سختی رو نمی‌خواید به جون بخرید.. و من هم باید انتخاب کنم که بار مسئولیت زندگی شما رو از دوش خودم بردارم. و برمیدارم. مطمئنم این پذیرش، دفعه بعد برام راحت تر میشه.

یه بار از آقای شکوری شنیدم که می‌گفت: تحقیقات نشون داده تاثیر مثبت طبیعت روی آدم پنج برابر بیشتر از قرص های ضد افسردگیه

دنبال یه نشونه بودم دلمو قرص کنه،خودمو تو آیینه دیدم.

این عکس رو چند بار خواستم دوباره بگیرم. نورش اون چیزی نبود که می‌خواستم، زاویه‌ش هم نه. بعد یادم افتاد دارم دقیقاً همون کاری رو می‌کنم که کمال‌گرایی ازم می‌خواد: صبر کن... هنوز کافی نیست. خودکاری که دوستم بهم هدیه داده دفتری که توش نکات کلاسمو می‌نویسم و قهوه ای که خودم درست کردم🤍 پس همین عکسو منتشر میکنم، نقص داره چون واقعیه.

هیچکس، هرگز کاری را تنها به خاطر دیگران انجام نداده است، همه‌ی اعمال ما خودمدارانه‌اند، هر کس تنها در خدمت خویش است، همه تنها به خود عشق می‌ورزند. به نظر می‌رسد از صحبتم متعجب شده‌اید. این‌طور نیست؟ شاید به کسانی می‌اندیشید که به آن‌ها عشق می‌ورزید. بیشتر تفکر کنید تا دریابید که آن‌ها را دوست ندارید: آنچه دوست می‌دارید، حس مطبوعی است که از عشق ورزیدن به آنان در شما ایجاد می‌شود! شما اشتیاق را دوست دارید، نه کسی که اشتیاق را برمی‌انگیزد. -اروین یالوم

پیشنهاد میکنم شمام این آهنگ رو برای خودتون گوش بدین و ببینین که چی حس میکنین.

یک روزی که خیلی پایین بودم تراپیستم بهم گفت: «آهنگ تقدیر شادمهر رو گوش بده ولی برای خودت» من این ترانه رو برای خودم گوش دادم و از اون روز به بعد سبک آهنگ گوش کردنم عوض شد از اون به بعد اهنگارو برای خودم گوش میدم و هر آهنگ جهان دیگری رو به روم باز میکنه✨

این روزها چیزی که نجاتم میده، قدم های کوچیکیه که برای مراقبت از خودم و رسیدن به هدفام برمیدارم. ای قدم های مورچه ایِ نجات دهنده، ممنونم از شما

از این شنبه تا شنبه بعدی فقط کار کار کار

پس بهتره کسی که چیزی تو دلش نیست؛ «درست» حرف زدن یاد بگیره.

واقعیت اینه که این جمله، بعضی وقتا باعث می‌شه رفتارهای آزاردهنده، عادی به نظر برسن. اینکه کسی هر چیزی رو بدون فکر به زبون میاره یا با حرف‌هاش دیگران رو ناراحت می‌کنه، ویژگی مثبتی نیست که بخوایم با این جمله توجیهش کنیم. مسئولیت حرف‌هایی که می‌زنیم با خودمونه؛ حتی اگر قصد بدی نداشته باشیم. مهربونی فقط به این نیست که «تو دلت چیزی نباشه»، یعنی قبل از حرف زدن، به اثر حرف‌هامون روی آدم‌ها هم فکر کنیم.

بیا از این به بعد این جمله رو نپذیریم: «فلانی هیچی تو دلش نیست، به دل نگیر.»

او هنوز نمی‌دانست که زندگی تازه، رایگان به دست نمی‌آید؛ باید بهایش را با رنجی بزرگ و تلاشی عظیم پرداخت. #جنایت‌و‌مکافات

نه خورشیدی که هر روز میتابه، نه ماهی که شبا میدرخشه نه بارون ها و نه برف .. توی هیچ کدومشون خوشحالی نیست. میگن که اینجا هستیم؛ میخوای خوشحال باش یا غمگین. میخوای شاد شو یا ناراحت. میخوای بمون میخوای برو. یکی وقتی به این زیبایی نگاه می‌کنه تنهاییش و ضعیف بودنش رو میبینه و می‌دونه که همه چیز یه روز تموم میشه می‌دونه این دنیا دروغی بیش نیست. یکی از وجود داشتن، زندگی کردن و اینکه حس می‌کنه هنوز چیزی تموم نشده احساس خوشبختی می‌کنه. [دیالوگ-اتاق قرمز]

یکی از بدترین دام‌های ذهن اینه که تصور می‌کنه اگر بیشتر فکر کنه، تصمیم بهتری می‌گیره. در حالی که بعد از یک نقطه، فکر کردن دیگه برای تصمیم گرفتن نیست؛ برای عقب انداختن و فرار از تصمیمه. با خودمون می‌گیم "دارم همه جوانب رو بررسی می‌کنم"، در حالی که فقط داریم اضطرابمون رو مدیریت می‌کنیم، نه مسئله رو.