Echtesia"

دیر کردی شعر دیگر بر لبانم خشک شد واژه پژمرد و غزل روی زبانم خشک شد خواب یاران دیدم اما یوسف تقدیر من قحطی اش تعبیرکرد و باغ جانم خشک شد بی تو کاغذها پریشانند و در جان قلم جوهر احساس، ای نامهربان خشک شد رفتنت همچو خزان زد بر درخت باورم شاخه هایش آه بی آنکه بدانم خشک شد عشق همچو رو جاری بود در رگ های من دیر کردی دیگر این رود روانم خشک شد!

بگذشت و چه گویم که چه بر من بگذشت...

که چی؟ این سوالی ست که حالا در همه چیز از خودم می پرسم،تصور نمیکنم که به پوچی رسیده باشم اما خب دودستی هم به زندگی نچسبیده ام!خوشحال می شوم اما ذوق زده نه!هردردی عادیست و هر خنده ای عادی تر! شاید نهایت زندگی همین است،شاید بیهوده آن را در ذهنم عظمت دادم.

حقیقتا،هر چی میگردم واژه ای،جمله ای،آهنگی هیچی پیدا نمیکنم که بتونه حال الانِ منو توصیف کنه..

00:00

با ما بِه از این باش که هستی با دیگران

بودن تو مهم بود برام

مهم نیست هرچی که مهم بود برام..

...

آخر به من بگو که تو طاقت می‌آوری ... تو دل به من ببندی و من دل به دیگری؟! ما تکه های گمشده‌ی پیکر همیم ... آیا رواست بر تن خود این ستمگری؟! آیا رواست چهره بپوشانی از خودت از این و آن بنا بگذاری به دلبری؟! زیباترین صنوبر باغی ولی چه سود بر شانه‌ی تو لانه ندارد کبوتری . . . ای بی‌نیاز کرده جوانسالی ات مرا از شاخه های سبز درخت تناوری... من هیچوقت از تو گریزی نداشتم تن داده ام به عاقبت گریه‌ آوری! تنها تویی که بر دل من حکم می‌کنی جای تو را چگونه ببخشم به دیگری؟!🫴🏻

آره من گفتم عیب نداره ولی عیب داشت ، خیلیم عیب داشت ، از زمین تا آسمون عیب داشت ...

به دل بگیر باور کن آدما خوب میدونن دارن چکار میکنن

حرفایم نه اما انگار صدایم تمام شده بود..

اره حالم خوبه فقط خاک رفته تویِ چشمام.

اینترنت به حالت سابق برگشت، ولی من هرگز.

حتی اگه زمستون تموم شه و بهار بیاد.

امشبم، مثل هرشب براتون گریه کردم! گریه کردم ،گريه کردم...

فرزند ایران و جان فدای میهن

اندوهی در سینه داریم که با گریه رفع نمی‌شود، با فریاد رفع نمی‌شود، با ساعت‌ها حرف زدن و جمله ساختن رفع نمی‌شود؛ عزیزم، دچار چنان غمی شده‌ایم که با گذر صدها سال هم از بین نمی‌رود.