شیشه

تو که حرف می‌زنی، انگار پنجره‌ای باز می‌شود به حیاطی که همیشه دلم می‌خواسته تویش قدم بزنم.

تو از جنس کلمه‌هایی هستی که تمام نمی‌شوند.

من از هم‌صحبتی با تو سیر نمی‌شوم، مثل آدمی که از نفس کشیدن سیر نمی‌شود، مثل زمینی که از باران سیر نمی‌شود.

نیازمند تو بودم ولی هیچگاه از تو کمک نخواستم.

روز سخت و شیرینی تو راهه

بعضی "انتظارها" از بس که ساده‌ان محقق نمیشن. دست کم گرفته میشن.

رفتم. و دیگر بازنگشتم. مگر می‌شود به قفسی برگشت که خودت کلیدش را بیرون انداخته‌ای؟ نه نمی‌شود.

شب

سرت رو بالا بگیر، تو لوسِ مني.

آدمِ لوسِ کسی بودن، یعنی امنیت.

تو را دیدم و برای هزارمین بار زنده بودن را تمرین کردم.

یعنی مخاطب نوشته‌های تو بودن، چه حسی می‌تونه داشته باشه؟

وقتی از کسی که خودِ تو شادَش کرده‌ای، خودت شادی را بگیری، بسیار غمگین‌تر از گذشته خواهد شد. بخاطر همین از "دیدار" که باز میگردیم، دلتنگتریم بخاطر همین همیشه شنبه‌ها خسته‌تر از پنجشنبه ایم. حالا به گمانم عصر جمعه را بهتر بفهمی... کانال: @Moein_dehaz

خانه‌ی دوست، صفا دارد.

از تو عکس‌هایی دارم برای روزهای فراوان دلتنگی. عکس‌های تو قشنگ‌ترین روزنه‌ی نور برای من هستند در تاریکی‌ها.