شیشه

تو را دوست دارم، اما نه آن‌گونه که تشنه به دنبال سراب می‌دود. دوستت دارم مثل کتابی که بارها خوانده‌ام.

امشب از اون شب‌هاست که فکرهام می‌مونن توی سرم، پشت در. هیچ‌کدوم بیرون نمیان.

اسپری ضد آفتابم داره تموم میشه و این ابتدای ویرانیست.

ضد آفتابم داره تموم می‌شه به خورشید بگید نتابه دیگه. ممنون.

پرنده‌ها رو دوست دارم.

تغییر رو دوست دارم. حتی از همون تغییرهای کوچیک و ناچیز. همونا‌ که شاید از گوشه‌ی چشم هم کسی نبیندشون. یه جابه‌جایی ساده. یه نور تازه که می‌افته روی دیوار. یه مسیر جدید برای برگشتن به خونه از محل کار. همینا حتی. انگار زندگی تو همین جزئیاتِ بی‌اهمیت، یهویی ‌برام جون می‌گیره.

تغییر رو دوست دارم.

‏من به پایان دگر نیندیشم، شما هم نیندیشید.

شب‌ بخیر

رفتن درد دارد، و حتی برگشتن. انگار هیچ وضعیتی نیست که در آن، بی‌رنج باشی. زندگی زنجیره‌ای نامنظم از همین گسست‌های پیوسته‌ست.

می‌خواستم "رفتن" را بفهمم. نه کسی را که "رفته" و نه جایی را که به آن رفته و نه جایی را که از آن رفته، بلکه می‌خواستم بفهمم خود این "رفتن" چیست. بخاطر همین همیشه نگاهش می‌کنم و نگاهم را لحظه‌ای از او، یعنی از خودِ رفتن و‌ فرآیندش و ساختارش، برنمی‌دارم. پس باید در برابر رفتنِ کسانی، بی‌طرفی‌ام را حفظ کنم، چون مدام در برابر نگاه من اتفاق می‌افتند. هر کسی که می‌رود، الزاما چیزی را رها کرده. ممکن است برگردد و در‌این‌صورت، باز چیزی را رها می‌کند. هیچ وضعیتی، بی‌درد نیست. ‌ ‌‌ #معین_دهاز @moein_dehaz

دوست واقعي آدم از صمیمیت زیادی و جون فدا کردن نمیرسه به هوایی زدن تو سوشال مدیا.

بزرگسالی اينجا چه بلایی سرم آورد. انگار يه تيكه از وجود واقعيمو كند و با خودش برد. اون از ته دل خنديدنا، اون از عمق جان ذوق کردنا، اون جایی که شادی از اونجا می‌جوشيد و بالا ميومد، انگاري خشک شده.

رشد واقعي فقط تو پرزنت خوب، خلاقیت و دست اول بودنه.

Mood

‏نجات در بی تفاوت بودن و فراموشیه.

تصمیم گرفتم دست بردارم از تلاش کردن بیش از اندازه. عمیقاً متوجه شدم که اگر می‌خواست اتفاق بی‌افته می‌افتاد. شاید هم واقعاً باید رها کرد تا اتفاق بی‌افته.