شیشه

حافظ می‌گفت رند یعنی آن که نه به این سو میل کند، نه به آن سو. نه زاهد است، نه عیّاش. نه ترک دنیا کرده، نه غرق دنیا شده. رند، مرزِ باریکِ میانِ این‌هاست. و من، روی همین مرز، ایستاده‌ام و می‌گویم: دوستت دارم.

رندانه دوستت دارم.

‏بعضی وقتا میبینی یکی از خود تو بدش نمیاد؛ از جایگاهی که پیش یه آدم دیگه داری بدش میاد.

در این باران تاریکی تویی تنها شب روشن

از آن روزهای بارانی بود.

امروز یکی از اون روزاست که حس می‌کنم زندگی ارزش زیستن داره.

قلبی که توی خوشحالی تو، خوشحالیِ خودش را می‌بینه، تکرارنشدنیه.

خانه را بباز، زمین را، مال را، حتی عنوان را. اما نه آن دل را. نه آن قلبی را که هر روز بیدار می‌شود و هی می‌کوشد تو را خوشحال کند.

اما تنهایی، خلوت شفابخش است.

آدم‌ها عادت می‌کنند به بودن دیگران. انگار اگر کسی نباشد، اگر صدایی نیاید، اگر تلفن زنگ نزند، خلأیی دهان باز می‌کند و می‌بلعدشان.

اونجا که ⁧ محمود درویش⁩ می‌گه: ‏ و سینه اش را تفتیش کردند ‏و جز قلبش چیزی نیافتند ‏و قلبش را تفتیش کردند ‏و غیر ملت‌اش چیزی نیافتند.

جنگ در خاورمیانه که شروع می‌شود، دیگر تمام نمی‌شود. فقط عوض می‌شود. امروز اینجاست، فردا آنجا.

آدمیزاد، از گهواره تا گور، محتاجِ نازشدن است.

بعضی زخم‌ها هستند که اگر ببخشی‌شان، انگار به خودت خیانت کرده‌ای.

در جنگ، اولین قربانی حقیقت است. دومین، انسانیت. و سومین، خود زندگی.

در جنگ، همه می‌بازند. حتی آن که فکر می‌کند پیروز شده.

«نبود بر سر آتش، میسرم که نجوشم» سعدی