زثولیت

به امید گذر از روزهای تلخ‌تر از زهر.

عمامهٔ سیاه، به جامعهٔ عرزشی جامهٔ سیاه داد‌. سرزمین این جماعت، انگار آبش خون است و خاکش نفت. خون می‌ریزند تا سیراب شوند، به خاک می‌افتند تا نفت بگیرند. دید اگر بسیط شود، خواهند دید که همه خون‌آلود، به خاک سیاه نشسته‌اند. #زث.

بدجور توقعاتش‌ بالاست.

نه عزیزم، غزل حافظه!

خودت نوشتی؟

زث و کی؟

.

سبک نکرد مرا چیزی نه واژگونه شدن از عشق نه دست و پا زدن از شادی نه شادباش و نه شاباش و نه بوسه بر لب گلگون و نه گریه در شب دامادی عزیز من تو چه میدانی کدام غربت طولانی مرا به حال سکوت انداخت سپس در این ملکوت انداخت عزیز من توچه میدانی چرا فراری ام از شادی رسیده بودم و می بایست مرا بچیند و افتادم مرا نچید و سقوطم را نگاه کرد به آرامی نگاه کرد و اسیرش را فرانخواند به آزادی کدام شاخه؟ نمی دانم کدام دست؟ نمی دانم کدام شخص ؟ نمی دانم توهم بپرس و مرا نشناس اگر دوباره مرا دیدی و یا به یاد من افتادی درخت عید نبودم من که ریسه زینت من باشد وهیچگاه نفهمیدم که مادرم ته زهدانش مراچگونه مزین کرد به گریه های خدادادی حباب کودکی ام بودم سبک تر از پر اندامت غمی وزید و به همراهش حباب کودکی ام را برد حباب کودکی ام را تو به من وزیدی و پر دادی همین که کوزه خالی را به روی شانه نگه دارد برای تشنگی ام کافیست که نهر های خراباتی به هر طرف که روان باشند نمی رسند به آبادی نه زنگ در به صدا آمد نه من که منتظرت بودم تورا به یاد خود آوردم توهم دعایی و دارویی برای زخم فراموشی نه خواستی نه فرستادی

#حسین‌صفا.

.

همینه!

انگار چندسال پیش، من دیروز به دنیا آمده بودم‌. اما اگر می‌دانستم دنیایم چنین است، نمی‌آمدم. #زث.