زثولیت

جای این حجم از نفرت در جغرافیای من تنگ بود، نفرت خود را درید و کینه شد و فریاد زد، چنین شد که فریادش گوش پتیاره‌ها را در چندصد کیلومتر‌ آن‌ طرف‌‌تر کر کرد.

آن‌ها روزگار را بر من سخت‌ کردند و مسیر را برایم دشوار. محال است خدای من به آن‌ها آسان بگیرد. خانه‌هایتان خراب پتیاره‌ها‌.

او حال مساعدی نداشت و می‌گفت اگر با همه باید دوخت، با من باید برید و من همچنان می‌گفتم رشکم از پیرهن آید که در آغوش تو خسبد. پیراهن‌اش را بِبُرم و بِبَرم؟ #زث.

یاللعجب.

نه.

هنگامی که می‌خواستند اقبال زث را بنویسند در همان حین، بخت او با بدی زنا می‌کرد و ماحصل آن بدبختی‌اش شد‌. زث به گمانم دستمال حیض بخت‌ات تو بودی و برای این بختِ بد، دویست و هفتاد روز به شکم مادرت‌ لگد می‌زدی؟ #زث.

محزون و زنده‌ایم ولی تمام کن پیاله‌ را.

فعلا بدون کپشن.

گفتم که هنوز انگار همون پسر بچه ای که انگار یه گوشه ی اتاق کز کرده.. و با همه حتی خودش قهره