زثولیت

ترکهٔ مکتب من است هر کلام دوست.

بالاخره مرد عجیب قصه ها هستید، جای تعجب نداره.

من دشمن فرضی زیاد دارم.

وا، آقا جان من غلط بکنم کیه از شما بدش بیاد.

در مراوده با آن لکاته، خصمی شیطانی بود. حاضر بودم از مدفوع خویش تناول کنم منتها این چنین خدشه به ارتعاشم نیفتد.

همیشه فکر می‌کنم همه مهربان‌اند.

بزی هستم که از تپه‌های ریگ بالا می‌رود و متعجب است که چرا سر می‌خورد، حیوان نمی‌داند که سم‌‌هایش برای کوه است نه تپه.

هر بار پشت دستم را می‌سوزانم، اما هنوز پلشتم.

می‌خواهم بدانم، آیا در این حوالی یک آدم حسابی پیدا می‌شود؟

نکته‌ای که بایستی قابل توجه آدمی باشد این است که ما نیامده‌ایم تا جای او را تنگ کنیم، هرکس نردبان خودش را دارد، قلم کردن پای من به قدم‌های تو قوت نخواهد داد!

دعای مستجاب شدهٔ من.

به برادرم می‌گفتم: تو باغچهٔ منی. در باغچه‌ام گل‌های نرگسی دارم که چشمان تو، همان نرگس باغچهٔ من است؛ اما بزرگ‌تر که بشوی، می‌شوی باغم. من خوب می‌دانستم که پسرم تمام طبیعت من است. پس باز بوسیدمش، به او گفتم تو تمام طبیعت منی، گفت تو می‌دانی چیستی؟ تو تمام بهشت منی.

از باد بپرس: کدام برگ ابتدا خواهد افتاد؟

رنجوری من از بابت زیستن بالاجباره. محبوس در قفسم و در سرم فکر پروازه.

مود لک‌لک: آقا من چه کارم؟

تا به حال با لک‌لکم سر ستیز برنداشته بودم که خداروشکر این هم آنلاک شد.