از تبعید شدگان

رامون کاساس ای کاربو‌

یک نابغه‌ی کاتالونیایی که زندگی را با شکوه و سبک خاص خودش می‌گذراند: وارثی ثروتمند، شورشی و بزرگ‌ترین چهره‌ی بوهمیِ بارسلونا. او در ۱۵ سالگی به پاریس رفت، در آنجا به یکی از بهترین نقاشان پرتره و طراحان پوستر تبدیل شد و پس از بازگشت، همراه با دوستانش کافه‌ی افسانه‌ای «Els Quatre Gats» (چهار گربه) را تأسیس کرد. این مکان به مرکز جنبش مدرنیسم کاتالان تبدیل شد و خود کاساس به چهره‌ی اصلی آن بدل شد.

او همه‌چیز را به تصویر می‌کشید از صحنه‌های هولناک اعدام‌های عمومی گرفته تا زنان شیک‌پوش و مرموزی که سیگار می‌کشیدند؛ و به این ترتیب زبان بصری یک دوره‌ی کامل را خلق کرد.

کاساس یک گزارشگرِ بااستعداد بدون دوربین بود. او زندگی را از نزدیک می‌قاپید جمعیت در میدان‌های گاوبازی، شورش‌ها و آشوب‌های خیابان‌های بارسلونا، زنان افسرده و دکادنت، و حتی خودش را همراه با دوستش روی یک دوچرخه‌ی دونفره با چشمانی از حدقه بیرون‌زده برای طراحی کافه‌ی خودش.

او می‌توانست یک روز پرتره‌ی پادشاه آلفونسو سیزدهم را نقاشی کند و روز بعد پوستر تبلیغاتی نوشیدنی «آنیس دل مونو» را طراحی کند؛ و هر دو به نمادهای سبک آرت نوو تبدیل شدند.

در نقاشی‌های او جای نظم و کمالِ خسته‌کننده را طنز، نمایش، درام و زندگی واقعی و صادقانه گرفته است.

و البته او یک موزه‌ی اصلی داشت جولیا پریره یک فروشنده‌ی ساده‌ی بلیت بخت‌آزمایی که او را زمانی ملاقات کرد که جولیا ۱۵ ساله بود و کاساس ۳۷ سال داشت. او بعدها همسرش شد و در بی‌شمار نقاشی، پوستر و طراحی‌های کاساس ظاهر شد؛ گاهی از پشت، گاهی با لبخندی رازآلود.

به لطف کاساس، این دختر ساده از میدان کاتالونیا تبدیل شد به یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های زن در هنر مدرنیسم اروپایی.

وقتی به نقاشی‌های او نگاه می‌کنی، انگار وارد شب‌های بارسلونِ دهه‌ی ۱۹۰۰ می‌شوی؛ شبی پر از دود، بحث، موسیقی و نورهای درخشان