سَـطـرِخامـوش

امروز که در دستِ توام مرحمتی کن فردا که شوم خاک، چه سود اشکِ ندامت؟ -حافظ

به بی زبان‌ها پناه ببرید، خوش زبان‌ها حیله گرند.

700✨

ایخدا🥹✨

فنجانِ قهوه‌ام، کوچک‌ترین پناهِ من از هیاهوی جهان است.

قهوه، بهانه‌ای‌ست برای نشستن و فکر نکردن به شتابِ دنیا.

‌ نیازمند عاشقانه های سطرخاموش.

همه تو را می‌بینند، اما من احساست می کنم. -نزار قبانى.

کاش اینجوری نمی‌شد، عزیزِ من… کاش آخرِ قصه‌مان این‌قدر شبیه خداحافظی نبود. کاش تو کمی بیشتر می‌فهمیدی، و من کمی کمتر از درون می‌شکستم. کاش می‌شد به همان روزها برگردیم، قبل از اینکه همه‌چیز تمام شود؛ قبل از اینکه من یاد بگیرم چطور دلتنگت باشم و دیگر چیزی نگویم.

روزی که همه‌چیز تمام شد، از آسمان عکس گرفتم؛ از همان آسمانی که تو هیچ‌وقت نفهمیدی چقدر برایم شبیه خداحافظی بود. روزی که تو هیچ‌چیز نفهمیدی، من مدت‌ها قبل‌تر، خودم را از درون فرو ریخته بودم؛ فقط مانده بود تکه‌ای از من که هنوز وانمود می‌کرد همه‌چیز عادی‌ست.