باستان شناس بیکار

اگه هیچ‌کس قرار نبود قضاوتت کنه، چه جور آدمی می‌شدی؟

از جایی دنبالمن؟ سوالات یکم ..🫪

نه

تک فرزندی؟

بیا گالاتاسرای گل زد اه

ایشالا حقوق دانشگاهش هم موقع اعلام نتایج میگم میذارم بیو چنل😔😂

چه رشته ای دانشگاه میخونی

خواهش میکنم لطف دارین✨ نه ایرادی نداره

شکست نفسی می‌کنی نوشته هات خیلی خوبن امیدوارم بهش برسی واقعا متاسفم که باعث یادآوری شدم🥲

کتابی چاپ نکردم ولی دست نوشته هامو دارم خودمو فعلا در حدی نمی‌بینم که واسه چاپ کتاب اقدام کنم ولی صددرصد جزو یکی از اهداف بلندمدتم هست🫪 راجع به منتشر کردن نوشته ها، فوقش چندبار داخل رسانه های علوم انسانی منتشر کردم چندبار دیدم متنمو بدون منبع برداشتن دیگه منصرف شدم

تا حالا کتابی چاپ کردی؟ یا یه سایت رسمی نوشته‌ای منتشر کنی؟

قشنگه موفق باشی✨

از اونجایی که نوشتن رو دوست داری گفتم همینطوری رندوم یکی از نوشته هام رو بفرستم

هزار شب از روی تقویم افتاد و تو نیامدی. ستاره‌ها پیر شدند، ابرها مسیرشان را عوض کردند، باد نامت را با خود برد و تو نیامدی. پاییز آمد با دست‌های پر از برگ‌های زرد، شاخه‌ها سبک شدند و تو نیامدی. زمستان نشست روی شانه‌هایم، سفیدی آرامی میان موهایم دوید، چای‌ها سرد شد، قهوه‌ها تلخ‌تر از همیشه ماند، و تو نیامدی. بهار شکوفه زد، کوچه‌ها بوی تازه گرفتند، باران با شوق به پنجره کوبید، رعد آسمان را برای لحظه‌ای روشن کرد، اما هیچ نوری ردّی از تو نداشت. تابستان گذشت، خورشید خسته شد، ماه هزار بار کامل شد و هزار بار کم شد، اما جای خالی تو کامل‌تر از همیشه ماند. بزرگ شدم. نه با جشن، نه با شمع و تبریک، با انتظار بزرگ شدم. با شمردن روزهایی که بی‌تو گذشت. گل‌ها خشک شدند پیش از آنکه به دستت برسند. خیابان‌ها نامت را از یاد بردند. حتی آینه دیگر از تو سراغی نمی‌گیرد. می‌دانی؟ صدای خنده‌ات هنوز در گوشِ خاطره‌هایم راه می‌رود. نه واضح، نه نزدیک، فقط مثل آوایی دور که آدم نمی‌داند واقعاً شنیده یا خیال کرده است. گاهی با خودم می‌گویم شاید باید کمی دیگر صبر کنم… شاید انتظار هم تاریخِ انقضا دارد و من از آن بی‌خبرم. من هنوز گوشه‌ای از این جهان نشسته‌ام. نه میان زمین، نه کاملاً در آسمان. اگر روزی خواستی مرا پیدا کنی،میان ابرهایی بگرد که بی‌دلیل ایستاده‌اند، میان کوچه‌هایی که چراغشان تا صبح روشن می‌ماند، میان ستاره‌هایی که کمی دیرتر از بقیه خاموش می‌شوند. من همان‌جا هستم؛ در مرزِ میانِ رفتن و ماندن، در فاصله‌ی کوتاهِ میانِ امید و خستگی.

از زمانی که انشا داشتیم تا الان که درگیر زندگی هستیم...

بله انسانی از ۱۲ سالگی

کنکور دادی؟ چه رشته‌ای خوندی؟ نوشتنو از کی شروع کردی؟

سوال خیلی رندومی بود منم رندوم جواب دادم

غم و غصه

غذا چی خوردی داداش