“رُزِ وَحشی”

خیال می‌کردم از غم‌ها می‌ترسم، چون باعث گریه می‌شوند . اما زمان نشانم داد غم می‌تواند آنقدر ترسناک باشد که اشک را هم بخشکاند.

«و او مجبور است چنین زندگی کند، بر لبه‌ی ویرانی، قوی، تنها، بدون اینکه کسی او را بفهمد یا برایش دلسوزی کند.»

عشقِ بدون عقل، فقط مستی میاره و بامدادش، خمارِ دردناکه.

«اندوهگینم عزیز من به سوگِ وطنی نشسته‌ام که هزار پاره در آغوش تاریخ افتاده است.»

جای گلوله‌ای در بدنم درد میکند که به من اصابت نکرده‌ است!