سَـمفونـےِ مَهتـآب '

Sherlock: Yes, but I'm not my brother, remember? I am you. Prepared to do anything. Prepared to burn. Prepared to do what ordinary people won't do. You want me to shake hands with you in hell? I shall not disappoint you. Moriarty: Nah. You talk big. Nah. You're ordinary. You're ordinary. You're on the side of the angels. Sherlock: Oh, I may be on the side of the angels, but don't think for one second that I am one of them.

Dans le bleu silencieux de la nuit, il avance sans se presser. Comme une mélodie qu'on entend une seule fois mais qu'on n'oublie jamais. Certaines présences ne cherchent pas à briller ; elles deviennent simplement une partie du ciel.

سال‌ها بعد، اگر کسی از او می‌پرسید دقیقاً کِی عاشق شد، احتمالاً جوابی نداشت. چون هیچ لحظه‌ی باشکوهی در کار نبود. نه اعترافی، نه اتفاقی که بشود دورش خط کشید و گفت «از اینجا شروع شد». عشق، برای او، در میان چیزهای کوچکی رشد کرده بود که هیچ‌کس به آن‌ها توجه نمی‌کند. گاهی شب‌ها، وقتی همه‌چیز آرام می‌شد، در ذهنش به گذشته برمی‌گشت. نه به روزهای مهم؛ بلکه به همان لحظه‌های بی‌اهمیتی که آن زمان عادی به نظر می‌رسیدند. مثلاً به روزی که بی‌دلیل چند دقیقه بیشتر از همیشه کنار هم ماندند و درباره‌ی موضوعی حرف زدند که حالا حتی خودش هم یادش نبود چه بوده است. یا به شبی که آن‌قدر خندیده بودند که نفس کم آورده بودند و بعد، میان آن همه خنده، ناگهان سکوت کوتاهی بینشان افتاده بود؛ سکوتی که عجیب‌تر از هر حرفی به دلش نشسته بود. خاطره‌ها در ذهنش مثل چراغ‌های کوچک روشن می‌شدند. یکی پس از دیگری. و هر بار که به آن‌ها فکر می‌کرد، لبخندی آرام روی لبش می‌نشست. انگار قلبش بهتر از خودش می‌دانست که دنبال چه می‌گردد. گاهی از خودش می‌پرسید اگر آن روزها را دوباره زندگی کند، آیا چیز متفاوتی خواهد دید؟ شاید نه. شاید باز هم همان لحظه‌ها را معمولی تصور کند. اما حالا می‌فهمید که عشق همیشه در اتفاق‌های بزرگ پنهان نمی‌شود. گاهی در میان جمله‌هایی زندگی می‌کند که یادمان نمی‌مانند. در خنده‌هایی که دلیلشان فراموش شده. در خاطره‌هایی که از بیرون هیچ ارزشی ندارند، اما در دل آدم مثل گنج نگهداری می‌شوند. آن شب هم مثل خیلی از شب‌های دیگر، در سکوت به گذشته فکر می‌کرد. به تمام آن خاطره‌های کوچک و بی‌ادعایی که با هم ساخته بودند. و ناگهان دلش فشرده شد؛ نه از غم، نه از حسرت. از آن نوع دلتنگی شیرینی که آدم را وادار می‌کند لبخند بزند. لبخندی آرام، در تاریکی. انگار هنوز گوشه‌ای از قلبش، روی نیمکتی نامرئی در یکی از همان روزهای قدیمی نشسته بود و دلش نمی‌آمد از کنار آن همه خاطره‌ی دوست‌داشتنی بلند شود.