مگر تمام عمر چندتا بـهمنـہ ؟

زمانی که خداحافظی را با تو شروع کردم به رابطه‌های دیگری سلام کردم. زمانی که از تو نا‌امید شدم، آدم‌های دیگری به زندگی‌ام نور بخشيدن؛ آدم هایی که مرا می‌دیدند و هر از گاهی حالم را می‌پرسیدند. کسانی که با بی‌تفاوتی مرا در انتظاری سخت جا نمی گذاشتند. یا روزهای خوبمان را فدای افکار پوچشان و دیگران نمی کردند... آدم‌هایی که برای تولدم لازم نبود کسی به آنها یادآوری کند به زور لبخند بزنند و بگویند: " آرزو کن " آن زمان ها آرزویم تو بودی و اکنون آرزویم خودم هستم. آن روزها همه چیز به تو ختم می شد. چه روزهای غم انگیزی... خوشحالم که آن روزها تمام شده است و تو نیستی! من هنوز در امتداد خداحافظی ام و راضی ام. از نبودنت؛ از بودنم و از بودن کسانی‌ که عمیقا دوستم دارند... من قبول کرده‌ام که تصویر تو هرگز شبیه به خودت نبوده و نخواهد بود. تصویری که من از تو دارم با حقیقت تو بسیار تفاوت دارد؛ و شبی که پذیرفتم تو با تصویرت فرق داری شبی عجیب بود. آن شب تنهاترین و بی پناه ترین آدم روی زمین بودم... آن زمان فکر می‌کردم می‌میرم ایمان داشتم که دیگر نمی توانم در دنیا دوام بیاورم اما شب‌های زیادی گذشت و من زنده ماندم و تو همچنان بی‌تفاوت. به نظر می رسد قرار نیست بدون حضور تو بمیرم اگر قرار بود بمیرم تا به حال مرده بودم و به نظر می‌رسد قرار هم نیست چنین چیزی رخ بدهد! راضی‌ام از خودم و از تصمیم هایم از اینکه جایی تلاش برای به دست آوردنت را متوقف کردم، به زندگی برگشتم و اجازه دادم سرنوشت فرصت‌های دیگری را نشانم دهد. فقط گاهی که دلم تنگ می‌شود به ستاره‌ها نگاه میکنم و برایت آرزوهای خوب می کنم و با خودم فکر می‌کنم که چقدر حتی بی‌تفاوتی‌ات را دوست داشتم. به خاطر تمام روزهایی که نبودی و ندیدی ممنونم و به خاطر بزرگ ترین درسی که به من دادی همیشه سپاسگزارت خواهم بود؛ اینکه نخواهم مرد اگر رابطه ای تمام شود...

" نمننناخبهمنویسینمقسپزخخسج "