«پایا، Paya»

سر من خانم «روح گل» تسبیح که زندانی ها می سازد را جور کرد

فکر کنم عشق و وابسته‌گی ام به انسان‌ها کمتر می شود و دوباره برگشته ام به عشق های چون: زبان وطن هنر قلم کتاب آسمان رنگ ها مهره موسیقی ای دوستان اگر دور شده‌ام مرا ببخشید به شکلی دیگری عاشق کردستان و زبانش شده‌ام

تنم، چون وطنم، زخم‌هایی دارد؛ جبران‌ناشدنی.

متوجه‌ شدم یکی از دلایلی که دوست ندارم با آدم‌های جدید صمیمی شوم‌، این است که دلم نمی‌خواهد برای یکی خودم را از نو توضیح بدم‌.

در یکی از سخنرانی های داکتر نجیب دیدم که در ادامه اش می گوید: «دوست داریم این وطن را...» و در آخر می گوید: «و آینده‌ی زیبای این وطن را» می خواهم بگویم ای رهبر پیشین و شهید تو رفتی و وطن در خاک فرو رفت

خالص تاجيکانه❤️

و سلام بر کردستان و هنرش 🫂

پایان هر هنری حس خوبی دارد 🎨

از آن روزگار که سرگردان بودم و شب ها در دفتر

از آن روزگار که سرگردان بودم و شب ها در دفتر

کپی از وایب شهرزاد خواستم منم کار مان را که وجه مشترک دارد به نمایش بگذارم☺️

واقعا چنین است بدون رنگ ها زندگی دشوار است.

نمی‌دانم اگر رنگ‌ها نبود، زن‌ها چطور زنده می‌ماندند.

منظورم از ترس می فهمیم چ قسمی ترس است؟

بعد از مرگ پدر به اتاق او که اکنون مهمان خانه ماست به ندرت رفته‌ایم، امشب آمده ام یک ساعت اینجا استراحت کنم. ولی می دانم اینجا ترسناک است، ترسی عجیبی دارد، بوی مرگ می دهد، بوی کسی که انگار هنوز فکر می کنی وجود دارد و تو را می‌پاید

و منی که هر قدم که گذاشتم را حساب نمی کنم، و بیشتر می خواهم