سایه‌‌ای رَوشن

گم‌شده‌ام در شبِ بی‌ماه در یک تاریکی بزرگ گم‌شده‌ام و نمی‌دانم در کجای جهان ایستاده‌ام.

تا ابد شیفته‌ای این سبک آهنگ‌ها می‌مانم.

چطور می‌توانم برای پرنده‌ی که در قلبم زندانی‌ست بگویم بهار در راه است.

بیچاره آدم که چنین فرزندانی داشت.

دچار جنون، دچار توهم، دچار بی‌پناهی.

من عاشق تنها‌ئی‌ام خود‌ مرحم راز خودم.

«در سرم بازار مسگر‌‌هاست.»

درک نشدن توسط فامیل به چاقوی دو لبه می‌ماند که دیگر در جهان هیچ قوه‌ای قادر به درک آن نیست.

به‌قولِ گروس: «بارانی که روزها بالای شهر ایستاده بود عاقبت بارید...!» 🌧️

من آهنگ‌هایی که هر چند وقت یکبار خوشم می‌آید را کم می‌شنوم، چون می‌ترسم روز صد بار بشنوم و بار صد و یکم دیگر دلم را زده باشد. به همین دلیل روی غریزه‌ام برای شنیدن یک بار دیگر هم پا می‌گذارم و به همان یک بار لذت بردن از آهنگ قناعت می‌کنم. می‌گویم این به آدم‌ها هم صدق می‌کند؛ گاهی یک نفر تنها به خاطر محافظت، دوری می‌کند، نه اینکه دوست ندارد. برای این‌ست که دوری کردن بهترین کار ممکن در همان زمان است.

کاش پرنده‌ای بودم و فضای شاخ و برگ‌ها مال من بود و آبی آسمان در ته چشمانم می‌رقصید و باد از سنگینی تن من می‌کاست کاش پرنده‌ای بودم و شاخ و برگ درختان مرا از زمین جدا می‌کردند! بیژن_جلالی

اما انسان همیشه نمی‌تواند خودرا از ورطه‌ی نابسامانی‌های ذهنی خلاص کند.

بعضی‌ها به دنیا آمدن که زندگی نکرده دوباره برگردند. و چقدر این بعضی‌ها که می‌گویم زیاد است.

او در تمام زندگی‌اش آن‌قدر آزار دیده بود که به همه چیز به دیده شک نگاه می‌کرد، حتی به زندگی.