my soul...

مگه قرار نبود بزرگ شدیم . پخته بشیم ؟ پس چرا سوختیم !

در دنیایی که با مردن عزیز میشی زندگی کردن خطاست!

‏عادت کردن به تنهایی خیلی عجیبه؛ گاهی دلت میخواد روزمرگیاتو واسه یکی تعریف کنی و یکی کنارت باشه، اما به همون اندازه دوس داری از آدما فاصله بگیری، چون حس میکنی هیچ نقطه مشترکی با هیچکس نداری!

تنها کسی که تا الان واسم جنگیده گلبول های سفیدم بودن.

متوجه شدم که چقدر کم در بدنم زندگی می کنم و چه بسیار در ذهنم..

گاهی وقتا از خودت تشکر کن، تو تنها کسی بودی که خودتو ترک نکردی، تنها کسی بودی که خسته نشد، موند و ادامه داد.

شدم یه آدم که معلوم نیست چند سالشه! روحم یه بچه ی ۶ ساله اس که دل نازکه و با کوچکترین حرف گریه اش میگیره! قلبم یه جوون ۱۸ساله که نمیدونه کجای زندگی و هی تصمیم های درست و غلط میگیره! مغزم یه کهنسال ۸۰ساله که خسته و درمونده اس ام در عین ناامیدی ،امیدواره به این زندگی! شدم یه آدم صد و چند ساله،تو یه کالبد چند ساله...!

میشه هرگز خوب نبودو همچنان ادامه داد:حال این روزامونه..

شب از اونجایی شروع میشه که یهویی به خودت میای ،می بینی ساعت ۳ یا ۴ صبحه و هنوز بیداری ،قلبت درد میکنه ،معدت میسوزه ،موهات داره میریزه ،ساکتی ،توفکری، از همه چی ناامیدی ،خسته ای .تنها زیربار هزارتا فکر و مشکل خودت هم میدونی خوب نیستی ولی بازم میگی :من که خوبم

پرسید به خودت افتخار میکنی؟ گفتم زیاد .. پرسید چرا ؟گفتم اخه هیچکس نمیدونه من چندبار زمین خوردم ولی باز پاشدم و ادامه دادم

حالا هی بگو از این به بعد مثل خودشون رفتار میکنم نمیتونی عزیزم ! ذات آدم دکمه اَجی مَجی نداره که بزنی عوض شی ..

خلاصه ی داستان زندگی منو همین جمله میتونه توصیف کنه:همیشه از بیرون آرامش داشتم ولی از درون در حال فکر کردن به همه چیز بودم .