my soul...

خطاب به آیندگان؛ اگر الان اوضاع خوب است، قدرش را بدانید، نسل ۷۰ و ۸۰ در اوجِ جوانی تاوانش را داد، با جان، مال و سلامتِ روان...

اندوه که به گلو می‌رسد، بغض می‌شود به سر که می‌رسد از چشم ها سرازیر می‌شود و وقتی فراتر از بدن باشد، مارا از زمان جدا می‌کند. گویی که وجود نداریم‌. هستیم اما نیستیم.

‌‌جانداریم، اما بخدا دیگر برای بیش از این غم، جا نداریم.

زنده‌ام و غمگین، کاش هیچکدام نبودم!

یه روزی حالمون خوب می‌شه، اگه اون روز من نبودم تو جایِ من بخند.

درد همیشه در اشك نیست گاهی در لبخند هم وجود دارد.

اگه نمیتونید درس بخونید، اگه خواب ندارید، اگه نمیتونید کار کنید، اگه تمرکز ندارید، اگه نای بلند شدن ندارید، اگه چند وقتیه از همه چی عقب موندید، از “انسان” بودنه. خودتون رو سرزنش نکنید.

ادامه داشتن زندگی، وقتی خودت تموم شدی، بدترین چیز دنیاست.

کاش در پایان این بغض‌ها، خستگی‌ها و اندوه‌ها چیزی باشد که ارزش این همه دوام آوردن را داشته باشد.

این که دارم سعی میکنم جوری رفتار کنم که انگار هیچی برام مهم نیست خیلی داره بهم فشار میاره.

زندگی شاید همینه؛ کنار اومدن با چیزی که نمیتونیم تغییرش بدیم، دوست داشتن چیزی که همین حالا وجود داره، و ساختن چیزی که هنوز نیومده...

بذارین از دستتون بدن، جدی میگم، بذارین فرصت بودن با یه آدم مهربون و باارزشی مثل شما رو از دست بدن، همش قرار نیست ثابت کنید که ارزشش رو دارید، بالاخره آدم‌ها یه روزی متوجه میشن...

یوقتایی تو زندگی به جایی میرسی که توجه و محبت نمیخوای فقط کسی باهات کاری نداشته باشه کافیه...

باید به آدما زمان داد خودشون مشخص میکنن چقدر می‌ارزن...

و چقدر جان سخت تر از تصورمان بودیم.

یه جاهایی از ذهنم هست که حتی خودمم جرئت نمی‌کنم برم سراغش... همون جاها که دلیلِ خیلی از سکوت‌هامه.

ولی اون بخش از من که داره از آدما فاصله می‌گیره و حوصله هیچ‌کس رو نداره، داره خیلی بزرگ می‌شه...