برای فردا.🌱

داشتم فکر میکردم تغییر تایم کلاس زبانم به ۶ عصر ایده جالبی نبود که صدای بارونو شنیدم، امیدوارم تا آخر کلاسم بارون ادامه داشته باشه که خیس شدن زیر بارون خوشحالم کنه.

چی بگم، زندگی عجیبه دیگه، جالبم هست، از ۸ صبح تو دانشگاه زندگی میکنیم، حتی میریم تو اتاق استاد از منظر نشانه‌شناختی بازی میکنیم و چایی میخوریم =) •این وسط هم افکار توی مغزمون خاموش نمیشه که نمیشه!

شمام بیایید با من صدای ثمین قشنگمو بشنویم و آروم بشیم.🎀✨

منم همینطور دختری که گل رزتو پر پر کرده بودی و پرت کرده بودی وسط خیابون و کل خیابونو با خشم پر از گل کرده بودی.

درود به خواستن

الان که سرکارم، بعدشم باید برم مشقای کلاس‌های فردامو بنویسم، بعداً یادم باشه سرفرصت غصه بخورم.🎀

کمک، حتی چت جی‌بی‌تی هم داره تروماتایزم میکنه!! رفتم بهش گفتم منو roast کن، یه جوری از تمام درد و دلام و مسیر پژوهشیم و کل گفتگوهام به ضرر خودم استفاده کرد که تا اطلاع ثانوی باهاش بحث نکنید، اینا اگه قدرت بگیرن ما رو قطعاً میخورن.

این روزا انسان بودن برای من دشواره، کاش هویجی چیزی بودم مثلاً!

ساعت‌هاست دارم به رد انگشتام زیر نور آبی اتاقم نگاه میکنم و به تکه نخی از وجودم فکر میکنم که به زندگی وصل مونده و دوست داره ناگهان رها بشه و بره تو دریا غرق بشه. یعنی میخواد ادامه نده؟! نه فقط میخواد دور بشه.

ساعت ۱:۱۸ امشب برای من چطور میگذره؟! همینقدر آبی و سرد و هیچ، در تقلای چنگ زدن به پناهگاهی امن.

نه عزیزم، تلاش‌ها بی‌فایده بود، صدای افکار توی مغزم بلندتر بود و من نتونستم متوجه بشم تبارشناسی تطبیقی نئومینیاتورها دقیقاً چی میخواد بگه، پس به جاش میرم سرکار.🎀

ice water+physics📚🧊

سرماخوردگی بددردیه، حتی درس خوندنم بهت نمیچسبه چون همش باید بچسبی به تخت و یه مطلبو صدبار بخونی و بازم تهش متوجهش نشی!🥸

اینم از شنبه‌ی من :)

میخوام زنده باشم، زندگی کنم؛ میخوام از چای‌لیمو خوردن با گلویی که درد می‌کنه، توی محوطه‌ی دانشگاه لذت ببرم. حتی میخوام از ویتامین C خوردن، وسط کاری که تا همین چند روز پیش می‌خواستم ازش استعفا بدم هم لذت ببرم. میخوام از درس خوندن توی کتابخونه‌ی دانشگاه لذت ببرم، حتی وقتی قرص‌های خواب‌آور باعث می‌شن دلم بخواد بخوابم و هیچ کاری نکنم. میخوام از اون لحظه‌ای لذت ببرم که حسم بهم گفت از اون بالا برم ببینم چه خبره و از اون بالا کلیسا رو توی غروب آفتاب دید زدم. آره، این روزها خیلی داره سخت می‌گذره. دارم کاری رو انجام می‌دم که بهش احساس تعلق خاطر ندارم، فشار و استرسم زیاده؛ چون هم‌زمان باید نقش دانشجو، کارمند، استاد و زبان‌آموز رو ایفا کنم و مغز کمال‌گرای من مجبورم می‌کنه توی همه‌شون صد خودم رو بذارم. اتفاقات زیادی برام افتاده و افکار توی مغزم دارن از کنترلم خارج می‌شن، اما بازم لحظه‌هایی هستن که تمام تمرکزم رو روی همون لحظه میذارم، به بودن‌ها توجه می‌کنم و از تماشای همون لحظه‌ای که توشم لذت میبرم. کاش یکم صبورتر باشم و هنر زندگی کردن رو قشنگ‌تر یاد بگیرم.

میخواستم غر بزنم بگم هم مریضم هم تصادف کردم هم دارم کار میکنم، اما لطف همکارام همه غرامو شست برد.🎀

بی‌محتوا‌ترین محتوای کانال: