𝐾𝐴𝑍𝐻𝐸.

همه‌ی لحظات زندگی‌ام در گریه خلاصه شده است. می‌خوابم، بیدار می‌شوم و بی‌رحم بودنِ زندگی را باور نمی‌کنم. نفس می‌کشم و از نفس کشیدن خودم هم بدم می‌آید. اشک می‌ریزم و فکر می‌کنم چرا، چرا باید همه‌ی زندگی ما خلاصه در اندوه باشد؟ زندگی ما را چطور نوشته‌اند که هر ثانیه‌اش اندود و درد است؟ نفس کشیدن سخت شده و همه‌چیز چون تیری است که هر روز در قلبِ ما فرو می‌رود